Doorgaan naar hoofdcontent

Een rare leeftijd voor iemand van zeventien

Morgen worden wij 100.
Wij, als in: ons gezin. Geteld in hele jaren per persoon.
Wij verjaren hier tegenwoordig in lustra. Als het goed is worden we over 20 jaar 200.
Maar laat ik dáár vooral nog even niet aan denken; dat ik morgen 39 word is al erg genoeg. Ik kan u dit zeggen: 39 is echt een heel rare leeftijd voor iemand van zeventien.

Ik hou het er dus maar gewoon op dat we met z’n allen 100 worden.


We hebben nog een tijdje met het idee gespeeld om een groot feest te geven. U weet wel: 100 mensen uitnodigen, 100 verschillende hapjes maken, dat.
Maar bah: helemaal geen zin in zo’n feest.
Feest = gedoe. Feest = duur. Feest = pfff, gedoe.
Dus geen feest.
Lékker. Geen feest.

(Alleen maar een klein feestje. Dûh, ik ben natuurlijk wel járig.)

Reacties

Manon zei…
Wij zijn pas negentig :-)! Maar hebben dan ook geen Loïs. Dat scheelt.

En voor een felicitatie moet je toch echt tot morgen wachten, hoor.
Jacq zei…
Wat grappig dat je zoiets uitrekent ;-) Heerlijke associatieve hinkstapspronggedachte aan de vooravond van je verjaardag. Wij zijn 97 met z'n zessen. Op 18 december bereiken wij jullie mijlpaal. Kunnen we er precies twee weken van genieten tot A negen wordt. Nou ja, nog mazzel dat de mijlpaal niet op de verjaardag van E&F valt, dan hadden we een lustrum van 1,5 minuut gehad :-)
tikjewit zei…
...wij zijn met zn 3en 72... Maar meer dan de helft komt van mij...Brrrr...
Maareeeh, word je nou morgen 17, of 18?
quirk zei…
39 is nog geen 40.
Helpt dat?
Anoniem zei…
Haha, wat een rekensom! Wij worden op 21-12-2011 (mooooie datum!) 100 met z'n drieen!
Hele fijne oudjaarsavond gewenst vanavond!

En morgen wordt vast toch een knalfeest. Je wordt maar 1x 18!
Komt vanzelf hoor, dat je je gevoelsleeftijd aan gaat passen. Op een gegeven moment past je levenservaring gewoon niet meer bij je gevoelsleeftijd.
ik ben jaren 23 geweest, maar ben nu al weer 5 jaar 37. It feels great!

liefs Muts Moon
Oei.
Wij zijn 71 samen.
Goh.
Als je het zo bekijkt... apart.

Fijne dag morgen, happy 17!!!
Cisca zei…
Ja. Wij zijn dus, euhm..., ook 71.
Zeg Nicoleke, dan is jouw lief ook een stukje ouder dan jij he? Net als die van mij.

Eigenlijk zijn wij trouwens pas 65. Net als jullie gezin eigenlijk pas 88 wordt morgen.

En joehoe, vast gefeliciteerd voor morgen. En minstens net zo belangrijk, gefeliciteerd voor Cisca. Want op 18 juni 2010 wordt Keesje geboren. Tenminste, dat denk ik.
Jools zei…
We zijn 65. Piepjong dus..
Ri zei…
Alvast gefeliciteerd.

Hier een stel dat pas 61 is, kat niet meegerekend.
NOVY zei…
@Jacq: haha, ja dat was kort geweest.
@tikje wit, Moniek: 18? Morgen? Welnee, ik blijf gewoon zeventien.
@Cisca: ja, want dat heb ik dus voorspeld!
Manon zei…
@Novy: Ik zou morgen toch 18 worden als ik jou was. Dan mag je alcohol drinken. Woei, dan wordt het leven toch léuk!
Anoniem zei…
ik vroeg mij nog af of u de reactie die ik op een ouder blog heb achter gelaten gelezen heeft. Ik wil nog sorry zeggen voor het feit dat het misschien wat hard overkomt, dat was namenlijk echt niet mijn bedoeling. Ik vraag mij af hoe het nu met Bo is.

groetjes, Eefje
NOVY zei…
@Eefje: welk blog? Ikweethetevenniet.
inge zei…
alvast van harte! samen honderd klinkt goed =)
Astrid zei…
Whaa, dat is echt stoer man. Samen 100 worden. Wij worden hier. Eh. Eh. Samen 75. Op 1 juli. Tsjen, dat is dan wel weer een mooi rond getal zie ik nu. Maar toch niet zo leuk als 100. Nee. Bijlange niet.
Mrs. T. zei…
Gefeliciteerd met samen 100. Wij waren afgelopen weekend ook op een 'samen 100 feest' van vijf mensen (twee volwassenen en drie kids). Was leuk!
Anoniem zei…
de blog BMI 13,78.

eefje
Manon zei…
Zo, nu ben je echt jarig. Gefeliciteerd, meid!
Yvonne zei…
Gefeliciteerd! :)
sanneke zei…
Wij zijn nu 83 en op de 25ste 85! Wow, ook een bijzonder jaar dus!
Liene zei…
Hi hi, nou gefeliciteerd met jullie 100 jaren dan! Wij hebben op8-8-8 gevierd dat we bijelkaar 80 jaar werden.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...