Mijn schoonvader gaat dood.
En niet als in: iedereen gaat dood op een zeker moment, maar als in: nu. Tussen nu en binnenkort.
Wanneer dat binnenkort precies is, dat zal de tijd leren, want dat valt nou eenmaal niet exact te voorspellen.
‘Moeten we denken aan dagen of aan weken?’ vroeg ik aan de arts, die hierop antwoordde: ‘Inderdaad.’
En dat snap ik natuurlijk, maar ik vind het toch jammer. Want ik weet altijd graag waar ik aan toe ben. Net als dat ik de neiging om een en ander enigszins zakelijk te benaderen. Dat is zo’n beetje de verdeling hier momenteel: Henk rouwt (of hoe dat ook heet als iemand nog niet dood is, maar stervende) en ik maak de verkeerde opmerkingen.
Ik zeg bijvoorbeeld dat hij toch een mooi leven heeft gehad. Dat hij een mooie leeftijd heeft bereikt. En dat het ook heel mooi is, dat Henk dit mag doen: zijn vader naar de dood begeleiden. Dat het ten eerste al mooi is dat het niet andersóm is, want vaders die hun zoons moeten begraven, etc.
En dat komt niet allemaal even goed aan. Logisch. Maar ik kan er niets aan doen: misschien ben ik gewoon niet zo teergevoelig, of misschien is het eenmaal de manier waarop ik met dingen omga. Ik bedoel het niet verkeerd en het wil ook zeker niet zeggen dat het me niet raakt: ik ben behoorlijk dol op mijn schoonvader. De opa van mijn kinderen. Ik zal hem missen.
Het ontslag uit het ziekenhuis, vanmiddag, ging gepaard met een aanvraag voor intensieve thuiszorg. In verband hiermee kwam de verpleegster op een bepaald moment aanzetten met een ingevuld formulier. Ze las het hardop voor en vroeg vervolgens aan mijn schoonvader of het zou lukken een handtekening te zetten.
Dus. Bed omhoog, tafeltje erbij, bed nog een eindje verder omhoog, kussen onder zijn rug, pen in de hand, aanwijzen waar hij moest tekenen, ja, daar ja.
En toen. Met de allergrootste inspanning, letter voor letter, zette mijn schoonvader zijn handtekening. Vermoedelijk voor de allerlaatste keer.
De verborgen documentairemaakster in mij vond het nog even jammer dat ik het niet filmde, maar ik bedacht op tijd dat ik mijn telefoon had uitgezet. En maar goed ook, want dit moment was te intens om niet met volledige aandacht mee te maken. Met ingehouden adem keken we mee. Zo aangrijpend, om getuige te zijn van iemands laatste handtekening.
‘Het lijkt verdorie wel of ie zijn doodvonnis tekent,’ fluisterde ik (wat ik veilig kon doen omdat mijn schoonvader nogal doof is).
En dat was het ook, in feite.
En niet als in: iedereen gaat dood op een zeker moment, maar als in: nu. Tussen nu en binnenkort.
Wanneer dat binnenkort precies is, dat zal de tijd leren, want dat valt nou eenmaal niet exact te voorspellen.
‘Moeten we denken aan dagen of aan weken?’ vroeg ik aan de arts, die hierop antwoordde: ‘Inderdaad.’
En dat snap ik natuurlijk, maar ik vind het toch jammer. Want ik weet altijd graag waar ik aan toe ben. Net als dat ik de neiging om een en ander enigszins zakelijk te benaderen. Dat is zo’n beetje de verdeling hier momenteel: Henk rouwt (of hoe dat ook heet als iemand nog niet dood is, maar stervende) en ik maak de verkeerde opmerkingen.
Ik zeg bijvoorbeeld dat hij toch een mooi leven heeft gehad. Dat hij een mooie leeftijd heeft bereikt. En dat het ook heel mooi is, dat Henk dit mag doen: zijn vader naar de dood begeleiden. Dat het ten eerste al mooi is dat het niet andersóm is, want vaders die hun zoons moeten begraven, etc.
En dat komt niet allemaal even goed aan. Logisch. Maar ik kan er niets aan doen: misschien ben ik gewoon niet zo teergevoelig, of misschien is het eenmaal de manier waarop ik met dingen omga. Ik bedoel het niet verkeerd en het wil ook zeker niet zeggen dat het me niet raakt: ik ben behoorlijk dol op mijn schoonvader. De opa van mijn kinderen. Ik zal hem missen.
Het ontslag uit het ziekenhuis, vanmiddag, ging gepaard met een aanvraag voor intensieve thuiszorg. In verband hiermee kwam de verpleegster op een bepaald moment aanzetten met een ingevuld formulier. Ze las het hardop voor en vroeg vervolgens aan mijn schoonvader of het zou lukken een handtekening te zetten.
Dus. Bed omhoog, tafeltje erbij, bed nog een eindje verder omhoog, kussen onder zijn rug, pen in de hand, aanwijzen waar hij moest tekenen, ja, daar ja.
En toen. Met de allergrootste inspanning, letter voor letter, zette mijn schoonvader zijn handtekening. Vermoedelijk voor de allerlaatste keer.
De verborgen documentairemaakster in mij vond het nog even jammer dat ik het niet filmde, maar ik bedacht op tijd dat ik mijn telefoon had uitgezet. En maar goed ook, want dit moment was te intens om niet met volledige aandacht mee te maken. Met ingehouden adem keken we mee. Zo aangrijpend, om getuige te zijn van iemands laatste handtekening.
‘Het lijkt verdorie wel of ie zijn doodvonnis tekent,’ fluisterde ik (wat ik veilig kon doen omdat mijn schoonvader nogal doof is).
En dat was het ook, in feite.
Reacties
Sterkte lieverd, voor jou en je gezin en iedereen die t nodig heeft.
Ik vond het wel fijn, die laatste periode dat mijn moeder uitbehandeld was en thuis in een bed in de huiskamer lag. We speelden veel Risk en ze hoorde ons lachen, we zaten veel bij haar, praatten veel, verzorgden haar. Een indringende periode, maar niet persé een heel nare periode, die had eigenlijk daarvoor al plaats gevonden, toen alles maar spannend was of 't wel goed kwam, wat het dus niet kwam. De rouw vooraf had als voordeel dat ik daarna niet zo veel moeite met haar dood gehad heb.
Ik hoop maar dat dat jullie ook zo zal gaan.
En die handtekening, die vergeet je niet meer, daar heb je geen filmpje voor nodig.
Ik kan het helaas niet leuker voor je maken, je zal hier door heen moeten hoe moeilijk ook. Kan mij er (gelukkig) nog geen voorstelling bij maken hoe jij (en de jouwen) je voelt. Alle ouders (inclusief degene die je niet wil kennen...) nog in leven. Maar oe, als ik alleen al denk aan de pijn en het verdriet die ik (of manlief) zal voelen...ooit... BAH.
Dus. Ontlurkt.
Ook bij jou, nu.
Sterkte.
Wat een rare periode is dat he, zo bij een stervende zijn. Ik heb dat bij mijn schoonmamaatje mogen meemaken. Het deed me denken aan een bevalling, op de een of andere manier.
~Gek he.
Dikke knuf voor jou en Henk en de kids!
liefs Muts Moniek
Da's niet niks nee.
Maak er nog wat moois van.
x
Ik wens jou, Henk, jullie kindertjes en de familie heel veel sterkte en kracht in deze moeilijke maar ook bijzondere dagen. Ik zal 'n kaarsje voor je schoonpa branden en voor jullie (ik brànd me hier wat kaarsen, manman).
Liefs en een dikke knuffel
Sterkte.
Leef met jullie mee, zitten min of meer in hetzelfde schuitje. Mijn schoonvader is ook opgegeven, het enige verschil is dat hij nog 'maanden' heeft.....
Nogmaals, sterkte
KUS!
Liefs
Vergeet niet nog wat foto's met elkaar te nemen...die zullen later zo waardevol zijn. ik heb er te weinig waar ik samen opsta met mijn moeder daarom zeg ik t..het kan zo fijn zijn om ze te hebben.
Het is dus toch vastgelegd!
Stiekem moet ik trouwens ook wel een beetje glimlachen om dit logje. Want jouw gedrag en gedachtes zijn erg herkenbaar voor mij. En zo beleeft iedereen rouw anders. En dat is maar goed ook.
Poeh, ineens een heel heftig logje om zomaar eens te lezen...