Doorgaan naar hoofdcontent

Zelfkennis


‘Is Loïs lief?’ vroeg mijn moeder aan haar jongste kleindochter. Die hierop fijntjes antwoordde:

‘Nee. Ben een monster.'

Labels:

Reacties

Astrid zei…
haha, Loïs kunnen we beter never-nooit-niet combineren met mijn brave dutske Olief. Die waarschijnlijk uit de grond van haar hart JA zou zeggen. En dan nog zoiets als "HEEL LIEF". En je dan gaat kussen.
Ik heb nl een kind gebaard dat in geen enkel opzicht op mij (het monster, vroeger al) lijkt...
21 april 2010 om 12:32
Nicole zei…
Lol! Dat is inderdaad zelfkennis.
21 april 2010 om 14:01
Daan zei…
hahahaha, nee ik ben een monster!! love monsters!
21 april 2010 om 14:41
janke zei…
humor van haar moeder! Looks trouwens ook, wat een knapperd.
21 april 2010 om 15:02
Cisca zei…
Ik antwoord dat zelf ook regelmatig als mensen mij zo'n vraag stellen. Dat is gewoon een soort sarcastisch gevoel voor humor. ;-)
21 april 2010 om 16:08
sanneke zei…
Whahaha! Nou, Novy, dat belooft nog wat.
21 april 2010 om 16:47
Anoniem zei…
Ha, kan ze Emma een hand geven. Die is bij ons het monster, Miel het huisspook en Hidde heeft zich nog liet laten kennen.

muts Inge
21 april 2010 om 17:06
Mrs. T. zei…
Maar wel een schattig monster volgens mij.
21 april 2010 om 21:21
Limoentje zei…
Haha! Is het zelfkennis of is Loïs gewoon heel adrem? ;)
22 april 2010 om 10:58
kwan zei…
En gelukkig zijn we allemaal dol op kleine monsters!
24 april 2010 om 01:26
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen