Doorgaan naar hoofdcontent

Over een wedstrijd en de Mowgli-methode

Loïs loopt. Nouja, bijna.
Ze staat op, kijkt een tijdje in het rond, zet een stap, zoekt opnieuw naar evenwicht.
Daarna, met het andere been, probeert ze nog een stap. Om zich dan toch maar weer voorover te laten zakken en op handen en voeten verder te gaan. (De Mowgli-methode: als kruipen vanwege scherpe steentjes en onhandige jurkjes niet bevalt.)



Er is een wedstrijd gaande.
Een nek aan nek-race met Bo.
Bo liep op 1 april 2003. Precies 15 maanden was ze toen.
Loïs is a.s. vrijdag precies 15 maanden.
Wie zal er winnen?

‘Ik vind het een beetje gemeen,’ zegt Bo. ‘Want ik kan niet meer mijn best doen, nu.’
Nee, dat is zo.

Merlijn liep al met 12 maanden. Precies 12 maanden. Op zijn verjaardag, net na de taart. Ik zie het nog gebeuren. Hij schuift zijn papieren bordje naar achteren, laat zich van zijn tripptrapp zakken en wandelt de kamer door. Waarop ik dus hysterisch begin te gillen en de complete verjaardagsvisite mij nogal vreemd aankijkt - die wist natuurlijk niet dat ie dat nog nooit eerder had gedaan.


Trouwens, de echte winnaar van dit gezin ben ik zelf: ik kon al lopen toen ik 11 maanden was. Maar dat zegt denk ik meer over mijn moeder dan over mij.

Reacties

Saralien zei…
Mijn Merlijn liep ook met 11 maanden. Helaas hangt hij nu, 6 jaar later vooral op de bank achter zijn DS. Van rennen wordt hij namelijk MOE, zegt ie.
Ilse zei…
Mijn middelste liep met 9 maanden - 1 dag, ja heus en dat zegt niks over mij als moeder maar alles over het kind. Wil altijd alles al zelluf doen dat waren dan ook haar eerste woordjes , zelfs voordat ze mama zei ken je nagaan. De anderen 2 liepen rond een jaar . Mijn middelste fietste ook zonder zijwielen toen ze net 3 was. Ze is nu 11 maar denkt en gedraagt zich of ze 16 is, word nog een zware dobber die meid.
Manon zei…
Die Mowgli-methode heb ik vanmiddag nog live bij mijn neefje mogen aanschouwen. Dertien maanden is hij en hij loopt een metertje of wat en laat zich dan weer door de knietjes zakken.

Ik denk dat Lois met precies 15 maanden en één dag gaat lopen :-)
Soes zei…
Wat ziet dat er koddig uit, leuk!
Caroline zei…
hahaha! Floor Mowgliet hier ook sinds de vakantie, zand, steentjes inderdaad. Of ze voor de 15 maanden loopt? Ze zit nu op 14 maanden en een week of wat...ik 'vrees'dat jouw 'aapje' wint!
Wat toch een prachtig gezicht! Ik vind het zo grappig dat ik er vrolijk van word!

In tegenstelling tot dat akelig opbeurende bericht over een filmpje wat er op je twitter stond! Ik dacht, ik kan wel wat opbeuring gebruiken en kijk naar het filmpje maar,.....wat een ellende!!! SHOCKING!!!!!
Bree zei…
wat een mooi aapje! liefgrappig om te zien


[jippelot kan nét kruipen, zo trots en blij is ze!]
Nicole zei…
Dat is inderdaad balen voor Bo! Dat jij de wedstrijd al letterlijk gelopen hebt, maar dat anderen toch nog kunnen winnen.
Repel zei…
Heerlijk, dat kruipen als Mwgli. Mijn Jongste deed dat ook. En eat en schitterende reactie: nu kan ik niet meer mijn best doen. Groot gelijk heeft het kind: het is niet eerlijk!!

Bij ons was het respectievelijk 14 mnd - 12 mnd (2 dagen voor zijn verjaardag) - en 13 maanden.

Een fotofinish dus ;-)
Toetje zei…
‘Ik vind het een beetje gemeen,’ zegt Bo. ‘Want ik kan niet meer mijn best doen, nu.’


Achgossie! :_

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...