Doorgaan naar hoofdcontent

Meg Ryan en de dubbel-schone was

Ik ga nog wat meer meehelpen in het huishouden, besloot Henk tijdens onze vakantie.
En stopte gisteravond op eigen houtje de schone en droge was, die in de wasmand bij de trap klaarstond om te worden gevouwen en in de kasten gelegd, nógmaals in de wasmachine.

Ja.
Dat helpt echt enorm.


Dus ik was boos (ter verdediging: ik ben ziek en dan zie ik de humor van dingen nooit zo in) en er ontstond de volgende woordenwisseling:

Ik: “Wat ontzettend stom zeg, je ziet toch wel het verschil tussen vuile en schone was? En anders ruik je er toch even aan?”
Hij: “Ik ben verkouden. En weet je, het is eigenlijk juist hartstikke schattig. Echt, als dit in een film zou gebeuren, in zo’n romantische, met Meg Ryan (hoe komt ie d’r op?), dan vond iedereen het heel schattig.”
Ik: “Het is helemaal niet romantisch, of schattig, het is gewoon stóm!”
Hij: “Goed hoor, schat, je hebt gelijk. Jij lijkt trouwens ook helemaal niet op Meg Ryan.”


Nou, gelukkig niet, nee. Als hij de Meg Ryan van tegenwoordig bedoelt.
Die van ná haar facejob.
(klik)

Reacties

sanneke zei…
OMG! Het is wel een manier om je direct een stuk beter te voelen. Je kijkt gewoon even naar de 'after' foto's van Meg Ryan en je voelt je ineens weer puur, fris en mooi! Handig hoor, zoveel effectiever dan een facelift!
Ilse zei…
Mannen en de was: er zijn ook mannen die buiten de droge gestreken was buiten hangen te drogen en de natte gewoon binnen laten staan...
Meg Ryan, wat is dat schrikken , kijk zij wil jeugdiger worden, begrijp ik, maar die chirurg die dit op zijn geweten heeft die moet gewoon de bak in man, dit is toch niet normaal dat doe je een vrouw toch niet aan??
Soes zei…
Ik heb foto's, erger dan deze. 't Is maar een momentopname.... dus het zegt me niks.
Bree zei…
oepsie! kijk, dan weet je echt helemaal zeker, als je dat al niet wist, dat je dat nooooit gaat doen....

rimpels, dát is pas schattig ;) !!

en mannen en was is volgens mij gewoon een hopeloze combinatie...
zucht..

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...