Doorgaan naar hoofdcontent

Noorderzon

Mocht u het gevoel hebben dat u me mist, dat kan kloppen.
Ik ben namelijk een beetje ondergedoken.
Op Noorderzon.

Voor degenen onder u die het niet kennen, Noorderzon is een 10 dagen durend theaterfestival in het Noorderplantsoen in Groningen.

Kent u de Parade? Nou, zoiets is het, maar dan leuker. Denk ik. Zegt men. Ik weet het eigenlijk niet, maar het kan bijna niet anders.

Vandaag kopte het regionale huis–aan-huisblad over Noorderzon: ‘Elke dag weekend’.
Dat vat het wel zo’n beetje samen, ja.
We gaan er naartoe of we zijn er net geweest. We eten er, we drinken er, we kijken naar voorstellingen, we zien al onze vrienden en buren en vage kennissen, we kletsen, we hangen rond. En dat we tussendoor gewoon moeten werken en naar school gaan (het gevolg van de vroege vakantieshift van Noord-Nederland) is slechts een detail.

Wat Noorderzon is voor Groningen is wat Oerol is voor Terschelling. Misschien zelfs beter gezegd: wat carnaval is voor beneden de rivieren. Tenminste, wat het sociale aspect betreft. Daarmee houdt de vergelijking wel weer op ook, want je hoeft je voor Noorderzon goddank niet te verkleden, en ook is het niet heul hip om heul dronken te worden. (Ben ik nu te kort door de bocht over carnaval? Zo ja, no offence; ik heb er duidelijk geen verstand van.)


Wat een leuke bijkomstigheid is en wat het waarschijnlijk voor ons extra leuk maakt: wij wónen praktisch op Noorderzon. Als we ons huis uitstappen zijn we er al zo’n beetje. Ook als we thuisblijven eigenlijk: zonder het raam open te hoeven zetten dringt het kabaal hier met gemak binnen. Momenteel zing ik mee met de band die speelt. Bij wijze van spreken, want ik ken het nummer helemaal niet, maar u begrijpt wat ik bedoel.
Het is écht luid: de kinderen liggen te trillen in hun bedjes. En slapen intussen overigens als rozen: het resultaat van ons enhousiaste relaas dat je echt het allerlekkerst kunt inslapen met muziek en het geluid van blije mensen.
(Zo liggen onze buurkinderen al de hele week wakker: het ligt er dus echt maar net aan hoe je het brengt.)

Goed. Nu even tossen met Henk, om wie nog even mag gaan.

Na zondag meer.

Reacties

Door zei…
Oh, wat gaaf! En gezellig! En.. wie heeft er gewonnen met tossen?
gewebkijk zei…
misschien kun je een limburger zo gek krijgen om op te komen passen... ;)
Cisca zei…
Ik ben ook wel benieuwd naar een verslag van de winnaar dan wel winnares van de toss!
Manon zei…
Heel veel plezier!

Tossen jullie iedere avond? Of mogen jullie 'om de beurt'?
sanneke zei…
Daar zou ik zondag eigenlijk naar toe met Simone van Siepsfabriek (heb even geen link, maar ze staat onder Siem in mijn linkenlijst), maar door het gedoe met Neel kwam het er niet van. Het leek me zo leuk! Doe je Siem de groetjes als je haar tegenkomt?
Astrid zei…
Oh. Ooohh. Dat klinkt me dr toch heel erg leuk. En gezellig. Sjee. Misschien iets voor hier. Belgenzon. Ofzo. JA!

En off topic. b&b in italië. Ja. Niet persé op een berg hoor. Maar wel in de zon. Met eigen groenten-fruitteelt. Enzo. Och. Wat lijkt dat me idyllisch. Ben alleen niet zo van het bedden opmaken. Dus vrees dat het dan niks voor mij is...
Toet zei…
Oooh, ik kom er nu pas achter dat jij woont in de stad waar ik zeven jaar heb gewoond. Leuk!!! (en ja, misschien wist ik het wel omdat ik het wel ergens eerder had gelezen, of was ik het vergeten, of ben ik blond, of wat dan ook, maar toch; leuk!)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...