Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
Reacties
http://www.youtube.com/watch?v=CjY_uSSncQw
Haha, het staat je geweldig, zeer dapper!
Aan 1 kant.
Je lijkt Pat Benatar wel.....
Tis niet mijn smaak, heel eerlijk gezegd. Ik vind het lef hebben!
Joh, das gewoon mijn foto-gezicht! Ik sta altijd serieus op foto's.
Ik ben ook gewoon heel serieus. Van aard. Dat weet u toch.
Maar ik zal kijken wat ik kan doen,
een dezer dagen. (Zo snel zal het niet weer zijn aangegroeid?)
Ik ben er inmiddels al behoorlijk aan gewend, trouwens. Schrik me niet meer telkens het apezuur als ik in de spiegel kijk. Dit in tegenstelling tot de meeste bekenden die ik tegenkom. Die schrikken wel.
Nuja.
goed van je! [ik ga nooooit naar de kapper... brr]
en wat is er nu mis met dat prachtige oor?
Ja.
Maar dat zeg ik niet hoor.
Ik vind het lef hebben.
Ik meen hier Photobooth van de Mac te herkennen?
Dus.
haha!
Liefs muts Moniek