Doorgaan naar hoofdcontent

Santelli-girl


Klik

Ik ben helemaal geen huilebalk - integendeel zou ik willen zeggen - maar als ik mijn kinderen iets (anything) zie doen op een podium, dan houd ik het niet droog. Zo zat ik dus vanmorgen mijn tranen weg te slikken toen ik mijn dochter zag.....touwtjespringen. Ik bedoel maar. (Wordt dit nog minder met de jaren? Iemand die hier ervaring mee heeft?)

Naast touwtjespringen deed ze overigens ook nog een keurige radslag (ik wist niet eens dat ze dat kon, dus u begrijpt het al: weer snotteren) en ging haar eenwieler-act helemaal goed.



Van dit laatste heb ik ook nog bewegend bewijsmateriaal. Bo is het meisje dat van links komt.

Reacties

gewebkijk zei…
hahaha, dat fimpje..!
wat moet jij wel niet verschrikkelijk trots zijn.

ik doe het voorstel om liefde maakt blind voortaan te veranderen in moederliefde maakt blind... :)
NOVY zei…
@Gewebkijk: moederliefde maakt kippig, in elk geval. :).
Neeltje zei…
Helaas ik kan je niet geruststellen: het gesnotter gaat niet over. Bij mij tenminste niet. Ik huilde zelfs tranen met tuiten toen vorig jaar de oudste en dit jaar de middelste opgebeld werden en hoorden dat ze geslaagd waren.. Ik hoop dat ik m'n emoties tegen de tijd dat ze trouwen onder controle heb, want ik schaam me nu al dood als ik dán ga zitten janken!
In 1 woord: GEWELDIG!!!!!

Lot.
Door zei…
Nee, neem van mij aan; het wordt niet minder. Ik slik ook wat af met die koters hier.
Mooi logje!!
NOVY zei…
@Madelief: Kwas er al bang voor.
@Lotte-Marijn: thnx laiverd
@Door:zoals ik ook al zei tegen Madelief: kwas er al bang voor....
@Gewebkijk, nogmaals: Het filmpje is nu beter. Ja..?
gewebkijk zei…
zo is het filmpje super..! ;)
Ilse zei…
Nee dat gaat niet over geloof me dus berust je er maar in.
Je blijft snotteren tot je dood bij alles wat je kind gaat doen.
Jools zei…
Ik ben ook zo'n emotioneel incontinent wrak geworden. Ik zat net gewoon ook te huilen bij Extreme Home Make over. Hormonen, hormonen.
En van je filmpje moet ik ook huilen.

Tissue's anyone?
Cisca zei…
Wat leuk!

Ik huil nooit. Behalve dan sinds ik moeder ben. Ik huil nu altijd. Behalve als ik werk. En slaap. Maar that's it.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...