Doorgaan naar hoofdcontent

And we have a winner!

Net als ik denk dat ik het subject van mijn gevederde nachtmerrie (het arme beest is in mijn fantasie steeds enger geworden) wel nooit zal achterhalen, landt er een nieuwe reactie in mijn mailbox. Met een link. Waar ik meteen gretig op klik.
En....
Jaaaah! Dat is hem! Mijn vogel!
Rode poten, oranje mascara ogen!
Het is een...nijlgans! Oftewel Egyptian Goose, Alopochen aegyptiacus.
Die, zoals op een vogelsite staat te lezen: ‘ tegenwoordig in Nederland op veel plaatsten te zien is (nou, niet in mijn buurt hoor) maar van oorsprong hier niet thuis hoort (ziet u wel?). Het zijn dieren die in Afrika leven in waterrijke gebieden, zoals in Egypte langs de Nijl. Lang geleden al zijn ze als siervogel ontdekt en zo in Nederland in volières (kijk, daar is mijn volière) terechtgekomen. Doordat er exemplaren zijn ontsnapt en/of losgelaten is de nijlgans in de vrije natuur beland. Ook de nijlganzen in safaripark Beekse Bergen (zei ik het niet, dierentuin?) zijn er op eigen houtje neergestreken.’





Gewebkijk, bedankt! De badeend komt naar je toe.

Reacties

Anoniem zei…
Ja! Dat is 'm!
Die heb ik ook ooit gezien bij ons in het park.
Groot zijn ze he?!
Anoniem zei…
http://gewebkijk.punt.nl/?id=485920&r=1&tbl_archief=&

;)
Anoniem zei…
oei..
die is sterk in opkomst,
een boosaardig dier dat alles uit z'n buurt houdt:-)
Vita zei…
Vanmiddag waren wij met Ootje in het Westerpark en daar zag ik JOUW vogel: http://nl.tinypic.com/view.php?pic=xol15h&s=5

(het was dat ik door jou was gewaarschuwd en nu echt totaal indruk kon maken op D. door te zeggen "oh... da's een nijlgans." om vervolgens (dus) aan jou te denken en gauw een bewijsfoto te maken :-))

PS Terwijl ik mijn foto uploadede (dde? de?) las ik op AT5: http://gespot.at5.nl/2009/03/27/nijlganskuikens-in-het-vondelpark/ They're everywhere! (ik vind ze nogal eng, eerlijk gezegd)
NOVY zei…
@Vita: Nou jááá zeg! (It's an invasion! Run!)
Maar liep ik me daar dus even vooruit op het nieuws!

Leuk dat je jouw exemplaar op de kiek hebt gezet. Henk, mijn eigen man, was er vanmorgen ook een paar tegengekomen, tijdens het hardlopen. 'Jaja,' zei ik. 'En toen heb je zeker even een foto gemaakt, als bewijs?' Nou nee dus, want hij kon zijn hardloopschema niet onderbreken.
Tss.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...