Doorgaan naar hoofdcontent

Vriendschap



Had ik niet ook zo’n afspraak,
met een vriendin?
Dat we elkaar zouden treffen,
ergens?
Op een bepaalde dag
in het jaar dat we allebei
veertig zouden worden?

Ik hoop dat het veertig was
tenminste
en niet dertig of
vijfendertig want dan
was het al geweest
en heeft er
misschien
iemand op mij staan wachten
in Parijs onder de
Eiffeltoren
of bij het Vrijheidsbeeld
in New York,
tussen de stenen
van Stonehenge
of bovenop Ayers Rock
toen de zon
onder ging.

Hoewel,
dan was het al voorbij
en hadden we het maar
gehad
want het is zo erg:
het is me echt ontschoten
met wie die afspraak was
En waar dan.
En wanneer.

Dus als het nou nog moet gebeuren
dan wens ik maar
dat zij het ook
vergat
en dat er gewoon
geen van ons
zal staan
op dat tijdstip,
op die dag,
op die mooie plek.

Reacties

Anoniem zei…
Oh jee, ik hoop niet dat ik over een jaar alleen in New York sta! ;-) Maar weet zeker dat mijn vriendinnetje het niet vergeten is (ze helpt me er regelmatig aan herinneren).
Anoniem zei…
Ha geweldig! Ik ben bang dat ik, toen ik dat soort romantische afspraken maakte, uitging van "als we straks 30 zijn". Niet denkende dat er daarna *ook* nog een leven zou kunnen zijn, want als 30-plusser was je OUD.
Anoniem zei…
He, dat is nou wel heel vervelend.

Misschien een mass email naar al je vriendinnen?
Manon zei…
Had je nou maar geblogd in die tijd, had je het mooi terug kunnen zoeken ;-).
Anoniem zei…
Mooi! Prachtig!

Ik heb ooit met een vriendin (ontmoet toen we allebei au pair waren in Barcelona) ook zo'n afspraak gemaakt, om elkaar jaren later weer in Barcelona te zien. En dat is gelukt! (We hadden het op een briefje geschreven, met jaartal waarin het moest gebeuren erbij).

M'n 30ste verjaardag luidde ik in stilte in bovenop een prachtige pagode in Birma, ook nooit gedacht.

Ben benieuwd hoe dat op m'n veertigste zal zijn...
Anoniem zei…
Mooi! Mijn dertigste én veertigste zijn al voorbij.. en bij de meeste van mijn vriendinnen ook. We gaan tegenwoordig elk jaar met elkaar een weekend weg!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...