Doorgaan naar hoofdcontent

Geen woord teveel

Het wordt hier zo langzamerhand een soort 'Bo en Merlijn'- slapstick, maar so be it; dat is ons dagelijkse échte leven ook.
Er was weer eens post gekomen voor Merlijn. Van oma ditmaal. Een envelop met daarin zijn (stoere, jongens-) armbandje, dat hij was vergeten de laatste keer dat we daar waren. Nu wilde hij oma een bedankbriefje sturen en Bo moest hem daarbij helpen.

“Goed. Ehm...zal ik schrijven.... Lieve oma, bedankt voor het opsturen van mijn armbandje?”
“Nee, nee, ik wil Hallo oma. Bedankt dat je mijn armbandje hebt gevonden. En opgestuurd. Ik ben op school het kindje van de week en dat is heel erg leuk. En ik heb een losse tand.”
“Nee hoor, dat is veel te lang. Ik doe wel gewoon Hallo oma, bedankt voor het armbandje.”
“Nee, dat van mijn losse tand moet er ook in.”
“Nou, dan doe je het zelf maar.”
“Ik kan toch nog niet schrijven!”

Op dit punt in de onderhandeling vertrok ik naar boven.
Een half uur later verschenen beide kinderen aan mijn werktafel met een zelf geknutseld envelopje en de vraag of ik het adres er even op kon schrijven. En of ik een postzegel had.
Ik kon het natuurlijk niet laten en trok het briefje tevoorschijn. Ik las:

Van Merlijn
hallo oma
bedankt


Uh? Ik draaide het briefje om. Misschien stond er nog iets op de achterkant?
Nee, dit was alles. Vragend keek ik naar Bo.
“Ja, nou,” zei ze, “zo vond ik het wel goed.”

Mijn dochter heeft het al vroeg in de smiezen:
- Less is more.
- Schrijven is schrappen.
- Wie de pen heeft, bezit de macht.

Reacties

Anoniem zei…
Haha. Ja, kennis is macht.
Maar is ze ook niet gewoon liever lui dan moe?
No offense obviously, ze is natuurlijk het allerliefste meisje van NL, dat weet ik ook.
Daan zei…
Kort maar Krachtig! Maar mooi wel mét stickers!
Anoniem zei…
Ooit eens iets dergelijs in een stripje van Jan Kruis (Jan, Jans en de kinderen) gelezen. Toen 'mochten'ze uiteindelijk 'gewoon'maar bellen haha. Ik vind het stoer dat je je kinderen leert dat briefjes en bedankjes over de post nog leuk zijn!
Jools zei…
Whoehahaha.. ze is van de telegrammen. Dat is het gewoon.
Anoniem zei…
Leuk! Die van mij zeggen: mam, schrijf jij even naar oma, zetten wij onze namen eronder :-)
Anoniem zei…
En zo pastte het waarschijnlijk beter in dat zekf in elkaar gekluste envelopje...
MaMarije zei…
Heerlijk, lijkt me dat. Van die simpele kinderoplossingen. En er dan van een afstand naar kunnen kijken hoe ze het met elkaar oplossen. Ben benieuwd hoe dat hier thuis gaat, over heul veul jaar ;-)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Bang with Friends

'Jemig, kan het nog platter?!' riep ik uit, toen ik werd gewezen op het nieuwste Social Media platform Bang with Friends . Maar vrijwel meteen daarna dacht ik: Ja! Ja! Wat een fantastisch idee! Dit, mensen, voegt echt wat toe aan de wereld! Bang with Friends is een computerapp waarvoor je je aanmeldt via Facebook. Vervolgens krijg je dan een handig overzicht op je scherm van al je Facebookvrienden. En zit daar toevallig iemand bij met wie je wel eens eh… *zoekt even naar Nederlands equivalent van ‘to bang’* ….. van bil zou willen, dan kun je dit aangeven door op deze persoon te klikken. Zonder het risico – en hierin schuilt de genialiteit – dat je een blauwtje loopt. Het lustobject in kwestie krijgt hiervan namelijk géén melding, tenzij de interesse wederzijds is! Oftewel, zoals de ondertitel van de applicatie luidt: Your friends will never know you’re interested unless they are too.  Ik vind het (letterlijk) fucking briljant! Als fenomeen dan hè. Want u snapt d...