Als u me zoekt de komende dagen, dan woon ik hier. Daar bij die A. En dat ding daar rechts, hee is dat..is dat niet...? Goh. Das best dichtbij. Moet u zich voorstellen: dan gaat 's avonds het licht aan op die Eiffeltoren. Volgens mij hoeven we daarna nooit meer een kerstboom. Morgen gaan we trouwens eerst nog naar Spijk . Ook een soort Parijs, maar dan anders. Bo moet er optreden met de jonge talentengroep van circus Santelli. Dus vieren we Koninginnedag in Spijk. En daar krijg ik eigenlijk een heel warm en wollig Oud-Hollandsch gevoel bij. Au revoir!

Ja, wist u dat eigenlijk al? We gaan naar Parijs volgende week, in de meivakantie. Met de Thalys. We verblijven in een appartement vlak bij de Eiffeltoren, met dank aan Wimdu . Ik was zelf al zo’n tien keer in Parijs, maar nog nooit met Henk. En de kinderen kennen Parijs alleen van de file op de périférique intérieur, als we op weg zijn naar het zuiden; Parijs staat voor hen gelijk aan stressende, ruziënde ouders. Misschien herkent u dit niet, maar wij zitten altijd net op de meest linkerbaan als we erachter komen dat we de afslag naar rechts moeten nemen en proberen dan met ons tien meter lange vehikel (Volvo + aanhanger) in te voegen. Vinden ze heel leuk, die Parijzenaren. En intussen spelen we dan ook nog het spel wie het eerst in de verte de Eiffeltoren ziet . Ik win altijd. En dat is best levensgevaarlijk knap, omdat ik ook meestal achter het stuur zit. Maar nu gaan we dus echt, met z’n vijven! Het kwam door Bo, die een paar maanden geleden de woorden sprak: ‘Ik wil een keer...

Bo, die zoals u misschien weet jarig was op 1 januari, had nog steeds geen kinderfeestje gevierd. En nu denkt u natuurlijk dat dit terug te voeren is op de laksheid van haar ouders, maar nee, neenee , onze lieftallige dochter kon maar niet beslissen wat ze wilde doen op haar feestje. Al onze ideeën werden van tafel geveegd. Ze wilde namelijk iets bijzonders . Zoals kamperen op 2100 meter hoogte tegen een bergwand van de Himalaya. Op safari. Een ballonvlucht over het IJsselmeer. Het was er op neer gekomen dat wij zeiden: ‘Goed. Jij komt met een uitvoerbaar plan, dan praten we verder. En zo waren er inmiddels drie en een halve maand verstreken. Een vriendje van Bo, dat jarig was op vrijdag de dertiende j.l, pakte het heel anders aan en plande zijn feestje meteen op de dag zelf. Een slaapfeestje, met zo’n beetje dezelfde kinderen als Bo zou hebben uitgenodigd. ‘Weet je wat,’ riep ik enthousiast tegen de moeder van het vriendje, ‘we maken er een joint venture van! Dan kom ik gewoon b...

Bo ging logeren bij een vriendinnetje, gisteren, omdat vandaag de ‘paasvakantie’ al begon. Ze zou meteen uit school met haar meegaan. Maar bij het ophalen van Merlijn had ik verwacht haar nog even te zien op het schoolplein. Ik hoopte het, omdat ik onwijs gave vet coole awsome schoenen voor haar bij me had, op de kop getikt in een tweedehandswinkel (maar splinternieuw!) voor het fantastische bedrag van €6,90. (Ze hadden er echt verstand van in die winkel, ghe.) Maar wat bleek: ze was al weg. Opgehaald bij de achteringang van de school (dat kan ook). Hevig Een beetje teleurgesteld besloot ik te bellen met de moeder van het vriendinnetje (die ik niet zo goed ken) om mijn dochter toch nog even te spreken. En haar te vertellen van de schoenen. En tot morgen te zeggen. Enzo. Maar de telefoon stond uit. Tuut-tuut-tuut , hoorde ik alleen. Drie keer tuut , snel achter elkaar. Een uur later stond de telefoon nog uit. En twee uur later nog steeds. En ‘s avonds nog steeds. Tuut-tuut-tuu...

Ik spendeerde wat me-time in de sauna, die ineens was uitgebreid met 65.000 drijvende balletjes in het zwembad, waarmee ik me zoals u snapt enorm heb vermaakt en die – klik - ook gebruikt kunnen worden voor moeilijke sommetjes. Ik las het boek van Nico Dijkshoorn en vond het mooi, vooral de eerste helft. Ik marktplaatste nog wat door. (Ik heb nu alleen nog een wasdroger . Wie biedt?) Ik deed mijn belastingaangifte, voor het eerst als ondernemer. Zonder boekhoudmannetje, gewoon zelf. Eigenwijs. Maar ja: ‘ Anything you can do I can do better ,’ zong mijn vader altijd, ‘ I can do anything better than you .’ En ik vrees dat ik een vleugje van dat gen heb meegekregen. Ik stoeide me zelfverzekerd door de activa en passiva, de winst- en verliesrekening en de afschrijvingen heen, zonder enige kennis van zaken maar met een degelijke dosis gezond verstand. Zo. En kom nu maar door met die teruggaaf, belastingdienst! Nog even over dat me-time. Dat zeg je natuurlijk niet. Me-time, bah....

Toen ik net mijn tekstbureau begon las ik op een website met tips voor de startende ondernemer de volgende – ietwat lollige – tip: 'Heb je even wat weinig opdrachten? Ga dan niet bij de pakken neer zitten, maar gebruik de tijd om spullen op Marktplaats te zetten die je niet meer nodig hebt. Het houdt je van de straat en je genereert in een stille periode toch nog wat inkomsten!' Inmiddels begint ons huis behoorlijk leeg te raken, dus het kwam maar goed uit dat mijn schoonmoeder naar een verzorgingstehuis ging en wij een groot deel van haar huisraad moeten zien kwijt te raken. En de inkomsten daarvan zijn natuurlijk technisch gesproken niet voor ons, maar het houdt me wél van de straat. Hoewel. Vandaag verkocht ik een vriezer. Ik had een acceptabel bod ontvangen, dus mailde ik de bieder dat ik akkoord ging. Kreeg ik de volgende mail terug: Maar moet ik hem dan komen halen ofzo? Ehm. Nou, versturen lijkt me een beetje duur. Of wilt u soms dat ik hem kon brengen? D...

‘Ik moest aan je denken,’ twitterde een vriend laatst. Ja, me dunkt dat hij aan mij moest denken! DAT IS POTDORIE MIJN SPELLETJE! Want klik , dit schreef ik op 24 augustus 2011. Ze heeft het gewoon van me gejat, dacht ik nuffig. Maar tegelijkertijd wist ik dat dat niet waar was. Het ligt veel meer voor de hand dat Paulien Cornelisse inderdaad hetzelfde spelletje speelt. Want we hebben een beetje hetzelfde hoofd. Dat durf ik te beweren. Ik denk dat ik zo’n beetje de laatste was die haar boekje las. Omdat ik niet zo hou van dingen die iedereen al doet en omdat ik onbewust waarschijnlijk iets had van: ‘Oja, oja? Nou, toevallig is taal ook best mijn ding, zeg maar. Dus pff.’ Uiteindelijk las ik het natuurlijk toch en ik moest er heel hard om lachen. Hahaaa! Echt, op bijna elke bladzijde was het raak. Een groot feest der herkenning. (Terwijl herkenning natuurlijk een vreselijk jeukwoord is. ‘Ik vond zoveel herkenning in die film van Woody Allen’. Ieuw. Om het maar helemaal niet t...