Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Nauwelijks een poepverhaal

De ochtend begon vandaag nogal ongebruikelijk. Namelijk met Henk, opgesloten in het toilet. En daar had hij al zeker 20 minuten gezeten voor dit nieuws mij bereikte. Ik werd wakker van twee kinderen naast mijn bed, die mij vertelden dat 'papa' de deur van de wc niet meer open kreeg. "Echt niet." Dus ik ging maar eens kijken, beneden. En riep: "Hallo?" tegen de dichte deur. "Ja het slot wil dus niet meer open!" klonk de stem van Henk van de andere kant. En hij zei nog iets wat niet al te vriendelijk klonk, maar dat verstond ik niet meer want ik was al op zoek gegaan naar een schroevendraaier. Om dat varkentje wel eventjes te wassen. (Met een trucje dat ik nog kende van een paar maanden geleden toen Merlijn plotseling de rare gewoonte had zichzelf op te sluiten in de badkamer.) Maar hee, wat gek. Dat ging niet! Het slot zat echt vast. Geblokkeerd. Jammed . Stuck . Geen beweging in te krijgen. Ook niet als ik heel hard heen en weer wrikte met de sch...

Het is rood en het trapt best wel zwaar

Wij hebben geen tuin. We hebben wel een groot dakterras, een plein voor de deur, een park om de hoek en, aan de achterkant van ons huis, een gangetje met een schuurtje. Een schuurtje waar mijn fiets niet in past. Dus die staat altijd in het halletje bij de voordeur. Tenminste, ’s nachts. Overdag staat mijn fiets vaak buiten, op het plein, als ik er mee ben weggeweest. En dan moet hij ’s avonds dus nog naar binnen. Want anders wordt ie gestolen. Het klinkt allemaal misschien wat omslachtig, maar zo doen we het al jaren. Bovendien hou ik nogal van mijn fiets, dus heb ik het er graag voor over. Maar soms, heel soms, vergeet ik het. Om hem binnen te zetten. Of, en dat komt tot nu toe nog steeds op hetzelfde neer, ik denk dat ik het ben vergeten. En dan gebeurt het dus dat ik midden in de nacht ineens, vanuit diepe rust, overeind schiet en paniekerig uitroep: ‘Mefietstaatnogbuiten!’ En als Henk daar nog niet van wakker is geworden geef ik hem een por en roep het nog eens. Omdat ik dan hoop...

Herrie

Twee van onze buren deden mee in de race om een plek in het programma 'Herrie aan de Horizon'. U weet wel, met Herman den Blijker op een boot. Die deze serie door het Caribisch gebied gaat varen. Men diende zich op te geven als duo, want, zoals te lezen is op de website , de centrale vraag van dit seizoen luidt: 'Wie wordt het beste hobby-kookstel van Herrie aan de Horizon 2009?' (Pardon, kookstel ? Is dit een grappig bedoelde woordspeling?) Enfin. Buurman en Buurman, die - eerlijk is eerlijk - allebei heel goed kunnen koken, waren door hun partners als kandidaat opgegeven. Met blijkbaar een leuke brief, want na de schriftelijke selectie werden ze uitgenodigd voor de eerste voorronde. En die was afgelopen woensdag, in Aalsmeer. De avond tevoren gingen ze nog een keertje oefenen, natuurlijk. U weet wel, wat experimenteren met verschillende ingrediënten. Alle kooktechnieken nog een keertje de revue laten passeren. (Een beetje barderen en larderen , blancheren en braiss...

Zouden ze familie zijn?

Verblijf houden; resideren; gehuisvest zijn

Een tijdje geleden vroeg een van mijn buren, die schrijft op wonen.blog.nl , of ik samen met hem wilde bloggen. Over wonen. Ik zei: “Goh.” En: “Tsja.” En: “Ik zal er eens over nadenken.” En daar bleef het bij. Want ‘wonen’? Wat weet ik nou over wonen? Ja, okee, ik woon. Net als 16.428.309 andere Nederlanders. (Nee, de daklozen niet meegerekend, duh). Ik heb 4 muren en daar bevind ik mij regelmatig tussen, met man en kinderen. En ik heb een dak en daar zitten we onder. Ik woon jij woont wij wonen. In Holland staat een huis. Maar dat is waarschijnlijk niet wat hij bedoelde. Ik moest vast schrijven over hypotheekrenteaftrek en WOZ-waarde. Of over warmte-isolatie, en besparen op de stookkosten. Misschien over designkoelkasten en stoomovens en home cinema sets . En dat weet ik allemaal niet hoor. Want ik doe gewoon maar wat, met dat wonen. Ik woon maar een eind in het wilde weg. Dus erover schrijven? Neu. Ja, ik heb wel eens verslag gedaan van mijn ervaring met onze schoonmaakster. (Dat i...

Tom, Thomas, Tienke

Dacht ik tot een paar jaar geleden bij Hawaii nog gewoon aan Magnum P.I. en Glenn Medeiros, tegenwoordig denk ik als ik Hawaii hoor altijd aan Tienke . Mijn zusje. (Maar ik was toch opgegroeid als enig kind? Ja, dat is zo. Tienke is mijn halfzus. En dat weet ik pas sinds 1996, toen ik, pakweg, 25 was. Maar we kennen elkaar al sinds onze kindertijd. En hoe dat allemaal zit vertel ik vast nooit. Want ik zou niet weten hoe ik dat in een logvat moet gieten.) Mijn zusje woont dus actually op (in?) Hawaii, met man en dochtertje Aisha van anderhalf. Hoe cool is dat! Ik krijg dus regelmatig dit soort filmpjes toegemaild: O, sh** dat werkt niet. Probeer het even te visualiseren: Palmbomen. Een rokende vulkaan in de verte. Op het strand een blote meisjesbaby die een zandkasteel bouwt. Surfers in de branding. Op de achtergrond een walvis die tientallen meters uit het water omhoogkomt en met een enorme plons weer onder het oppervlak verdwijnt. En dan word ik heel jaloers. En ga meteen mi...

Uur 1

Terwijl ik hier achter mijn computer zit te zwoegen op een onderzoeksrapport klinkt uit de box de stem van mijn kleinste dochter: Tata, tatata, tata. Net een echte baby. Het klinkt zo gezellig, dat ik er maar even een kopje koffie bij haal en er naar ga zitten luisteren. Want gezellig, daar ben ik wel aan toe. Okee, ik weet het wel, ik zou een half uur eerder op kunnen staan. Dat zou een heel stuk schelen. Maar ja: winter, lekker warm in bed, zo donker nog buiten...dus wordt het toch steeds half acht voor ik een keer onder de douche sta. Met dan nog een uur om op school te komen, met drie kinderen. Waarvan twee met ingepakte tassen met fruit en drinken en een broodtrommel voor 'de overblijf', en een derde die alleen meegaat voor spek en bonen maar desalniettemin aangekleed en warm ingepakt moet worden in de wandelwagen met vaak ook nog de regenkap eroverheen. Eerlijk zijn: de boterhammen smeert Henk, voordat hij om kwart over 7 naar de trein fietst. En wat hij ook nog doet is ...