Coronamazzel

Begin 2020 zat ik nog steeds gevangen in een onmogelijke en inmiddels onhoudbare situatie en wist ik nog steeds niet hoe ik eruit moest komen.

En toen was er ineens corona. Plotseling stond alles stil. Het was alsof de wereld even op me wachtte, zodat ik weer kon bijbenen. Ineens was er ruimte en lucht – en tijd (want ik had als zzp’er van het ene op het andere moment geen werk meer). 
Het was mijn startschot. Ik begon keihard te rennen. Alle samengebalde energie van de voorgaande vier jaar kwam naar buiten. Ik ging als een speer: ik ritselde een nieuwe naam bij de koning, ik ramde de scheiding erdoor – met convenant en ouderschapsplan en alles – we verkochten ons huis en ik verhuisde naar een nieuwe fijne plek. 
En tijdens dit alles kreeg ik ook nog ineens hulp uit onverwachte hoek (blijkbaar moet je de kosmos eerst even zelf de weg wijzen..)

Het is wel een beetje gek. Corona is een ramp, voor de hele wereld, voor de slachtoffers en hun families, voor mensen die langdurig ziek blijven, voor de mensen die hun werk zijn kwijtgeraakt of failliet gaan, voor het theater en de horeca, etc, etc… (en dan met zo’n halfbakken beleid van de regering, echt god bewaar ons!)

Maar corona was ook mijn vriend; het virus hielp me te ontsnappen en mijn leven weer in eigen hand te nemen. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar ik had dus coronamazzel.

(En nu ga ik dit maar even heel snel afkloppen..)

Reacties

Sandra zei…

Toch goed te lezen dat corona ook iets positiefs bracht. Fijne jaarwisseling, dat 2021 een goed jaar mag worden.

31 december 2020 om 09:34

Mirjam zei…

Fijn dat je er weer bent! De allerbeste wensen!

4 januari 2021 om 10:20

Inge zei…

Hey, daar was je weer! Wat fijn dat het beter met je gaat!

14 januari 2021 om 10:44

davincini zei…

Hé , je bent er weer. En fijn dat het goed met je gaat.
Alle nadeel z'n voordeel?

17 januari 2021 om 22:44

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Meer lezen