Ik zal het maar eerlijk zeggen, toen de nieuwe toepassing van het woordje ‘vet’ in de mode raakte, dacht ik dat het geen lang leven beschoren zou zijn.
Als bijwoord kon ik het nog enigszins volgen (vet gaaf, vet cool, vet leuk, vet groot), maar bijvoeglijk gebruikt? Nee joh, dat zou nooit wat worden. Dat je zou kunnen zeggen: ‘Wat heb jij vet haar!’
Hahaaa! Echt niet.
Ik had ongelijk.
‘Wow, vet haar!’ (tegen iemand die net van de kapper komt), dat kan gewoon!
‘Alle vetste meisjes in mijn klas zijn mijn vriendinnen.’ Dat kan gewoon.
‘Mijn buurvrouw is enorm creatief. Ze maakt zulke vette cupcakes!’ Dat kan gewoon.
Vet is trouwens alweer een beetje oubollig, geloof ik. (Terwijl ik er net wat aan begin te wennen.)
Tegenwoordig is het ‘dik’. Nog gekker. Maar ik kijk nergens meer van op.
‘Dope’, dat kan ook. En ‘gruwelijk’.
Laatst hoorde ik ergens: ‘Die band is echt moeilijk goed.’
Ja hoor, net zo makkelijk.
En nou kan ik wel weer vasthouden aan de overtuiging dat deze ‘moeilijk’ het nooit zal redden in de bijvoeglijke vorm (dat je straks met ‘een moeilijke som’ niet meer bedoelt dat ie ingewikkeld is, maar dat je hem heel leuk vindt en spannend en een fijne uitdaging!), maar ik zeg niks. Ik heb er geen verstand meer van. Ik laat het maar gebeuren.
En ik zie wel wat ik ermee doe.
Wat overigens nog best lastig is, dat laatste. Ik weet het soms niet meer hoor: moet ik nou gewoon ‘tof’ en ‘super’ en ‘gaaf’ en 'cool'en ‘mieters’ blijven zeggen, of ga ik mee in het – in mijn eenenveertig jaar oude ogen – vaak volkomen bizar taalgebruik, om krampachtig jong en hip te blijven?
Misschien vraagt u zich af waar ik me druk om maak, maar ik heb kinderen, moet u weten. En daarvan zijn er twee inmiddels volledig op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen in de straattaal en de daarmee samenhangende do’s and don’ts.
Ik leef derhalve in een voortdurend spanningsveld tussen ouderwets zijn en een beetje zielig.
Soms zou het verdomde handig zijn om in het zuiden van het land te wonen.
Daar zeggen ze al een halve eeuw ‘kei’. En dat kan gewoon nog steeds.
Als bijwoord kon ik het nog enigszins volgen (vet gaaf, vet cool, vet leuk, vet groot), maar bijvoeglijk gebruikt? Nee joh, dat zou nooit wat worden. Dat je zou kunnen zeggen: ‘Wat heb jij vet haar!’
Hahaaa! Echt niet.
Ik had ongelijk.
‘Wow, vet haar!’ (tegen iemand die net van de kapper komt), dat kan gewoon!
‘Alle vetste meisjes in mijn klas zijn mijn vriendinnen.’ Dat kan gewoon.
‘Mijn buurvrouw is enorm creatief. Ze maakt zulke vette cupcakes!’ Dat kan gewoon.
Vet is trouwens alweer een beetje oubollig, geloof ik. (Terwijl ik er net wat aan begin te wennen.)
Tegenwoordig is het ‘dik’. Nog gekker. Maar ik kijk nergens meer van op.
‘Dope’, dat kan ook. En ‘gruwelijk’.
Laatst hoorde ik ergens: ‘Die band is echt moeilijk goed.’
Ja hoor, net zo makkelijk.
En nou kan ik wel weer vasthouden aan de overtuiging dat deze ‘moeilijk’ het nooit zal redden in de bijvoeglijke vorm (dat je straks met ‘een moeilijke som’ niet meer bedoelt dat ie ingewikkeld is, maar dat je hem heel leuk vindt en spannend en een fijne uitdaging!), maar ik zeg niks. Ik heb er geen verstand meer van. Ik laat het maar gebeuren.
En ik zie wel wat ik ermee doe.
Wat overigens nog best lastig is, dat laatste. Ik weet het soms niet meer hoor: moet ik nou gewoon ‘tof’ en ‘super’ en ‘gaaf’ en 'cool'
Misschien vraagt u zich af waar ik me druk om maak, maar ik heb kinderen, moet u weten. En daarvan zijn er twee inmiddels volledig op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen in de straattaal en de daarmee samenhangende do’s and don’ts.
Ik leef derhalve in een voortdurend spanningsveld tussen ouderwets zijn en een beetje zielig.
Soms zou het verdomde handig zijn om in het zuiden van het land te wonen.
Daar zeggen ze al een halve eeuw ‘kei’. En dat kan gewoon nog steeds.
Reacties
Sterkte.
Tipje. In mijn jeugd zeiden we 'de wapper' als we naar huis gingen na het spelen.
Zijn we ooit voor de grap gaan zeggen als een van de kinderen riep 'vet cool'. Inmiddels begint dat hier thuis al behoorlijk in te burgeren ('gym was echt boter'). Alles kan.
En verder houd ik persoonlijk van malle combinaties als 'exceptioneel ownend' en 'dat is een hoogst wrede jas die jij daar aan hebt, kornuit'.
Nou ja, ik worstel dus ook.
Dat vet nu positief is, is overigens best cool als je zelf Fettie heet. ;-)
'Dat is echt boter geil!' Hm, klinkt goed!
@Lehti: Sterker nog, ik zou er Vettie van maken!
Wow. Das echt..... ziek.
En ik vrees dat ik vanaf nu ook 'de wapper' ga zeggen, waarbij zoon L. dan met plaatsvervangende schaamte en schalkse lach tot de omstanders zal opmerken dat zoiets 'gelukkig een generatie overslaat'
Ik worstel hier dan ook nog eens met Vlaamse hipheid van de meisjes uit mijn hockeyploeg die mijn dochters hadden kunnen zijn. En word daarmee dat wat ik nooit ging laten gebeuren. Een hopeloos geval.
Waar ik elke keer raar van opkijk, is als mijn schoonvader iets 'vet' noemt. Dat kan dan weer niet, want dat plaatst mij in dezelfde leeftijdscategorie als mijn schoonvader.
Ook zoiets:-)