De school is weer begonnen. De kerstboom bij de entree is weg, het licht schijnt weer gewoon op volle sterkte, Jingle Bells klinkt niet meer uit de speakers. Alles is weer lekker gewoon.
Hoewel, toch niet helemaal.
De laatste week voor de kerstvakantie stond namelijk niet alleen in het teken van diners en musicals, we namen ook afscheid van de conciërge; het gevolg van het besluit van hogerhand om gesubsidieerde banen massaal af te schaffen.
Het is allemaal niet zonder slag of stoot gegaan, hoor. De school en de leerlingen hebben zich flink verweerd tegen de beslissing, er is een demonstratie geweest en er waren spandoeken met ‘Rob moet blijven’. Maar het mocht allemaal niet baten en nu is hij dus weg.
En een school zonder conciërge, dat is als een digibord zonder stekker.
Lees verder op Thuis in Onderwijs.
Hoewel, toch niet helemaal.
De laatste week voor de kerstvakantie stond namelijk niet alleen in het teken van diners en musicals, we namen ook afscheid van de conciërge; het gevolg van het besluit van hogerhand om gesubsidieerde banen massaal af te schaffen.
Het is allemaal niet zonder slag of stoot gegaan, hoor. De school en de leerlingen hebben zich flink verweerd tegen de beslissing, er is een demonstratie geweest en er waren spandoeken met ‘Rob moet blijven’. Maar het mocht allemaal niet baten en nu is hij dus weg.
En een school zonder conciërge, dat is als een digibord zonder stekker.
Lees verder op Thuis in Onderwijs.
Reacties
Zoals Rob. Die vijftien jaar terug mijn oudste met een bebloede hand naar het ziekenhuis bracht. Op de fiets.
Leest Rob hier, of op Thuis in onderwijs mee? Vindt ie vast leuk.