Doorgaan naar hoofdcontent

Kermterm

Dat blog hier staart me verwijtend aan. Zaterdag 4 februari schreef ik het laatste stukje; dat is 10 dagen geleden! Doe eens iets, Novy!
Oh.
Nou.
Goed.
Wat gaan we doen? Whitney? Valentijnsdag? De dooi?
Alledrie?
Okee: Is dood. Is het vandaag. Heeft ingezet.
Ja want nouja, dat is zo'n beetje het niveau van mijn creativiteit, momenteel.
Niet best hè?
Nee, niet best.

Weet u trouwens dat ik zo langzamerhand moeite begin te krijgen met het woord 'creatief'?  Vind ik een beetje flauw van mezelf, want in wezen is er natuurlijk niks mis met het woord – het is een prima woord dat gedegen zijn betekenis weergeeft, maar het is de schuld van het hemeltergende creabea. En van de kermterm 'een creatieve duizendpoot'.  Want dát is ook écht erg, hoor: een creatieve duizendpoot. NIEMAND wil een creatieve duizendpoot zijn.
Voor de functie van directiemedewerker bij het Tropenmuseum zoeken wij een creatieve duizendpoot.


Maar om een en ander van de zonnige kant te bekijken: ik ben maar weer eens blij dat ik geen dagelijkse column in een krant heb. Want het zou volgens mij best eens zo kunnen zijn dat je ontslagen werd als je zomaar een week lang geen stukje inleverde.

Morgen verschijnt trouwens mijn eerste column op www.thuisinonderwijs.nl.
Het is een maandelijkse; maakt u zich geen zorgen.


Oja, edit: Susy, u weet wel, deze Susy, wordt mijn creatieve collega.

Reacties

Susy zei…
Zeg er nou even bij dat ik je creatieve collega wooooooord. Pfff.
Ri zei…
Vanaf morgen dus een nieuwe leesstek. Eentje waarvan ik op mijn werk zonder schuldgevoel het linkje bij mijn favorieten kan zetten. Onderwijs... dus werkgerelateerd.

Succes!
NOVY zei…
@Susy: Oja.
@Ri: leuk!
sanneke zei…
OMG. Je schreef mijn haatwoord in dit logje. Gelukkig wel dat je het hemeltergend vind, want oi, wat krijg ik kotsneigingen van dat woord. Toch maar een geluk dan, dat het me vanavond niet lukte te eten, kan ik ook niet kotsen.
Astrid zei…
Creabea's zijn meestal ook meisjemeisjes trouwens.
Zo fijn. Ja. Echt. Ik word daar heel blij van.
Lehti zei…
Op dat plaatje staat volgens mij het beest dat gister zowel Matthijs van Nieuwkerk en Jan Mulder (bijna) damesgilletjes liet slaken: een reuzenpissebed van de zeebodem.

Je schreef dus een column en een kutverhaal voor...Sylvia ;-). Nou, als dat niet scheppend is.

Leuke collega ook.
Herma zei…
Ik wou dat hier een 'like' knop was.
Manon zei…
Oe @Astrid, meisjemeisje. Nog zo'n hemeltergend kotswoord.
Susy zei…
Jongens, het zal me allemaal wat.
Ik ga lekker fröbelen.

Tabee.
NOVY zei…
@lehti: nee het zijn duizendpoten.
@Astrid: wat ben je toch een lekker gek mens.
Terrebel zei…
Een bijzonder creatief logje, hoor! En waarom zouden we eigenlijk creatief moeten zijn. Lijkt mij erg vermoeiend om voortdurend iets te "moeten" en ik ben graag lui...;-)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...