Doorgaan naar hoofdcontent

Het is zo stil in mij

Ik heb nergens woorden voor.
Heeft u ook zo'n hekel aan mensen die schrijven over hun writer’s block?
Ja, ik ook.
Maar ik heb geen writer’s block hoor, welnee! Ik schreef vrijdag nog iets. Op de dag voor de deadline stuurde ik nog even snel een verhaal naar de Opium Verhalenwedstrijd. Dat was ik al weken van plan, omdat dit jaar Aaf in de jury zit. Maar het lukte niet. Omdat dit jaar Aaf in de jury zit. En ik onbewust probeerde om net zo grappig te zijn, misschien.
Uiteindelijk leverde ik een vrij dramatisch verhaal in (aan het eind zijn er maar liefst 4 mensen dood - en dat in nog geen 500 woorden!) waarvan het enige grappige is dat het verhaal ‘Trein’ heet, maar dat het woord 'trein' verder in het hele verhaal niet voorkomt.
Vond ik zelf wel leuk.
Maar ik betwijfel of het genoeg is om te winnen.

Nee hoor, ik heb geen writer’s block. Ik weet alleen niet zo goed waarover ik het moet hebben.
Johan? Friso? Marieke? Job? Rutger?
Tsja.
Gewoon over mezelf, dat kan ook natuurlijk. Maar ik weet niet of u het leuk vindt om te horen dat ik tot over mijn oren in de excelformulieren zit, die ik naar de belasting moet sturen.
Ik geef het maar toe, ik ben niet zo handig met excel, als het op printen aankomt. En nou niet allemaal gaan roepen dat daar instellingen voor zijn enzo want dat weet ik heus wel, maar dan nog lukt het me niet om een fatsoenlijk lijstje met 31 kolommen uit te printen.
En er is dus niets wat me driftiger maakt dan printers die niet doen wat ik wil!
En dat dán het papier weer op is. En dán weer een cartridge leeg. Op een gegeven moment maakte ik een foutje en begon de printer 43 lege pagina’s uit te spugen met alleen een blauwe en een groene streep erop.
Ik stond er bij en ik keek ernaar.
Ik had de printer kunnen pauzeren, de stekker eruit kunnen trekken – of minstens het papier, maar ik riep alleen wat onbeholpen: ‘Ho! Ho!’ (Waarop Bo van beneden schreeuwde: ‘Wat is er?’ Want die dacht dat ik ‘Bo, Bo’ riep. Haha.)
En nu hebben de kinderen dus een hele stapel tekenapier met een groene en een blauwe streep. Dat is ook wat waard.

Nou, tot snel maar weer.

Reacties

Tijmen zei…
Als je dus weet hoe dat printen in Excel moet, kun je me dat laten weten? Ik had hier gisteren voor mijn belastingaangifte één grote legpuzzel op de vloer liggen aan uitgeprinte kolommen. Zonder lijntjes, om het gemakkelijker te maken.
Ri zei…
Zelfs als je niets schrijft, ben je nog grappig.

Denk ook wel dat Aaf dat inziet.
Kristel zei…
Haha, ik moest erg lachen om het printerverhaal, want ik heb dat precies zo. Op mijn werk omzeil ik altijd erg het excel-printen,want ik print rustig 340 lege vellen uit met alleen een 3 aan de rand ofzo. Verder cool, van de schrijfwedstrijd!
Susy zei…
Excel. *kokhalst*
Maar dat woordje Belastingdienst laat me helemaal bibberen.
Moet ook weer.
Betekent dat ik in mijn administratie moet duiken.

HoHoHo.
sanneke zei…
Ah, daar zeg je zo wat, belastingaangifte. Laat ik nou bijna vakantie hebben... Fijn vakantieklusje. #slik
En ik heb niet snel ruzie, maar tussen de printer en mij is het altijd haat en nijd.
LEHTI zei…
Beter aan Aaf schrijven dan belastingen. Ik heb voor dat laatste een mannetje.
En die, Excel, die ken ik niet. Rare naam hoor.
Volgende logje over de tekenkunsten vabn Bo?
Daniëlle zei…
ja inderdaad, zelfs als je niets schrijft ben je nog grappig!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...