Doorgaan naar hoofdcontent

Van Toetanchamon en Jantje

‘Wat wil je eigenlijk voor je verjaardag?’ vroegen we aan Merlijn.
En er volgde een lange stilte.
'Ik weet het niet,’ klonk het tenslotte.
Op zich best bijzonder; ik kan me herinneren dat ik vroeger continu een verlanglijst bijhield.
We hielpen hem wat op weg. ‘Wil je Lego? Skates? Playmobil? Een jojo? Kleurpotloden? Hardloopschoenen? Een DS? Een vlieger? Een boek? Chocola? Een bel op je fiets?’
‘Ehm,’ zei Merlijn. ‘Nee.’
‘Maar er is toch wel iets dat je graag zou willen hebben?’
‘Ehm. Nou doe dan maar een skateboard.’
Doe dan maar een skateboard.
‘Maar met dat waveboard dat je vorig jaar kreeg heb je ook nooit iets gedaan!’
‘Nee, omdat ik dat niet kán.’
‘Omdat je nooit hebt geoefend! Denk je dat je dat wel gaat doen met een skateboard? Daar moet je ook voor oefenen namelijk. Oefenen. Jeweetwel.'
We grinnikten. Alledrie. Want oefenen, moet u weten, dat is gewoon niet helemaal zijn eh... ding. Dat heeft ie van zijn vader. Als iets niet vanzelf gaat, dan zoekt ie wel iets anders, dat wel vanzelf gaat.
En daarbij, hij is gewoon geen speelgoedkind.
Net als Bo, feitelijk. En Loïs.
Geen speelgoedkinderen.
Ze houden van kletsen.
En van buitenspelen. Zonder bal, het liefst.

Maar wat moesten we hem nou voor zijn verjaardag geven?
'Ik weet het!' riep Merlijn ineens. ‘Ik wil een beeld van Toetanchamon!’
Henk en ik keken elkaar aan met opgetrokken wenkbrauwen. En waarschijnlijk allebei dezelfde visioenen van een tripje naar Egypte.
‘Of nee,’ zuchte Merlijn. ‘Dat hoeft ook eigenlijk niet echt.’
Hij zuchtte nog eens.
‘Ik weet het gewoon niet.’

Nee.
Nja.
Dan weten wij het ook niet.
Raar joch.
Misschien is ie wel tevreden? Ofzo?

Moet ik ineens denken aan dat mopje van Jantje, zes jaar oud, die in zijn leven nog nooit een woord heeft gesproken. En ineens, op een morgen, aan de ontbijttafel uitroept: 'Waar is GODVERDOMME de AARDBEIENJAM!'
Zijn ouders helemaal in tranen natuurlijk: 'Oh, Jantje, je práát, je kunt práten! Dat heb je nog nooit eerder gedaan!'
Zegt Jantje: 'Tot vandaag was hier ook altijd alles in orde.'


Eh.
Ja.
Maar als u cadeau-suggesties heeft, graag.

Reacties

Susy zei…
Ik heb er geen.
Maar ik vind de mop leuk.
sanneke zei…
Oh ja, ik weet er wel een. Ga met hem naar Leiden, naar het Rijksmuseum voor oudheden . Echte mummies zien, waanzinnig imposant.
Pikestreet zei…
Precies ja, geef hem een activiteit naar keuze kado
Sylvia zei…
Hier hetzelfde probleem. Jill weet nooit wat ze moet vragen.

Het idee van de bovenbuurvrouwen spreekt ook mij aan. Lekker samen, de rest mag niet mee. Samen lunchen in Leiden, misschien nog even wat van kleding uitzoeken. IJsje eten... niks mis mee.
Esther zei…
Hier ook een niet-speelgoedkind, ik word er zo af en toe gek van ('Ga Iets Doen!'). Heb een verkleedjurk erbij gekocht. Is dat niet iets, een verkleed eh, pak?
Saralien zei…
Heerlijk, een echte vent, die Merlijn, niks nodig...

Eh, een dagje uit? Een mp3-spelertjes? Een boek? Pffff.

Mijn vader geven we altijd een puzzelboekje en een visje van de visboer of noten. Die wil ook nooit wat. Inmiddels heeft hijeen stapel puzzelboeken waar je U tegen zegt. De vis en de nootjes eet hij op, dat werkt elke keer weer.
Esther zei…
Heb ik vorig jaar ook met Lucia gedaan. Een middagje kleding shoppen. Mocht ze voor haar verjaardag een setje kiezen. Nu zit een Echte Man niet op kleding te wachten. Maar misschien een film naar keuze? In het Omniversum hadden ze een paar maanden geleden nog een film over Egypte....
Door zei…
Haha! Tja.. doe mij ook zo'n kind. Hier hebben ze lijsten tot aan Tokio. Dagje uit is wel heel cool denk ik. Die van mij kreeg een zwembroek en een Wii spel van ons maandag. En een kookboek van zijn broertje.
Terrebel zei…
De leukste dingen zijn niet te koop. En het is erg lastig om een strikje te knopen om zaken als liefde en aandacht. Herinneringen zijn ook erg mooie cadeaus. Spullen gaan stuk of blijven vergeten in een hoekje liggen. Maar een mooie herinnering zal hem altijd bijblijven. Misschien een kleine telescoop voor hem kopen en op zijn verjaardag midden in de nacht op blote voeten in de tuin samen naar de sterren staren? Hoe dan ook: veel succes!
Anoniem zei…
Een dagje uit met hem in het zonnetje lijkt me dan de beste oplossing - succes met het uitzoeken !
NOVY zei…
Dank voor het meedenken! We zijn er ineens helemaal uit!
Tijmen zei…
Hij is wellicht te jong om een middagje spijbelen cadeau te krijgen om met zijn vader naar de kroeg te gaan... Dat was wel mijn favoriete cadeau op mijn zestiende verjaardag, namelijk.
Manon zei…
Ik wilde de microscoop van de Hema voorstellen. Maar hé, je bent er al uit!
yvette zei…
ik heb ook zo'n niet-speelgoed kind, is best lastig af en toe, maar hier hebben ze echt coole dingen: http://store.discovery.com/toys-by-price/index.php?v=discovery_toys-games_price

en dit vind ik ook een enorm cool kado! (wilde ik voor Moos kopen, uiteindelijk niet gedaan, maar wel heeel leuk!): http://www.gadgethouse.nl/online_bestellen_3654/antworks-illuminator-red.html?gclid=CMS2np7N7KkCFQcj3godkwgvYQ
Daar hebben ze ook hele toffe dingen trouwens...
Succes! Ben benieuwd wat het gaat worden!!
Nienke Bee zei…
Björn Borg onderbroeken, toch? Of een oorbel? (hehe) Of een huisdier?
Cisca zei…
Ja maar, wat wordt het dan?
Hé dat mierending heb ik ooit kado gedaan aan de zoon van mijn baas. Ik vind deze ook wel leuk http://www.bespaarbazaar.nl/solar-bouwpakket-p-850.html Maar ben benieuwd waar de keuze op gevallen is.
LEHTI zei…
Heerlijk geschreven. Genieten gewoon.
Toet zei…
Ja, vertel vertel!!!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...