Doorgaan naar hoofdcontent

Staatsieportret




In het kader van de vakantievoorpret grasduinde ik zo wat door de foto's van de zomervakantie van twee jaar geleden en vond deze foto terug, die ik helemaal was vergeten.
Genomen met de zelfontspanner, in het (verkleed)kasteel in La Rochefoucauld, Frankrijk.
Een briljante foto, al zeg ik het zelf. Alles aan de foto is leuk: dat marypoppins-prinsesje op dr gympies, het schalkse prinsje dat met die hoed in zijn hand zo op zijn blote voetjes lijkt weggelopen uit de Nachtwacht, de hooghartige koningin die boven de grond lijkt te zweven (want. Waar. Zijn mijn voeten?), die wezenloze blik van Loïs, ('wat zijn we nú weer aan het doen') en dan dat hoofd van Henk, whoehááá, daar moet ik steeds weer zo om lachen! Zo'n Russische berenvel-koning. Trots op zijn bizarre gezin. En op zijn moderne sporthorloge.

We gaan proberen dit jaar - we zijn binnenkort weer in de buurt - nog zo'n foto te maken.
Maar daar zult u dus even een week of drie op moeten wachten.



Later!

Reacties

Evelyn zei…
Geweldig! Ghehehe!
Terrebel zei…
Fijne vakantie! Lekker nieuwe herinneringen maken...
LEHTI zei…
Jammer dat ik vanmiddag mijn camera niet mee had, toen ik langsfietste in de regen. Want zoals je daar stond, in de deuropening van je eigen castle, pardon chateau (denk dat Franse 'dakje' er maar even bij), leek je de koningin pas echt te rijk! (stond die Volvo soms voor je deur)
Susy zei…
Haha, ja, die blik van Lois!
Jullie lijken allemaal uit verschillende tijden bij elkaar gezet te zijn.
Geinig.

Goeie (betere!) vakantie!
x
Anoniem zei…
Toffe foto ;-)
de Brassers zei…
Geniet van de vakantie en ik hoop dat een tweede foto net zo geweldig is als een eerste. Veel plezier !!!
Cool! Wij waren vorige week ook voor de tweede keer weer bij het "verkleedkasteel" zoals min Daltons hem noemen!

De eerste keer wisten we van niks en was het een totale verrassing, dit keer wilden we een "2 jaar later"-foto maken.

Waar zaten jullie? Wij zaten in Village le Chat....je gaat me toch niet zeggen....
Damn'! Memory flash! Was jij niet degene die twee jaar geleden tegen mij zei...hier waren wij ook? Was jij dat?
*peins*
*pieker*
*graaf*

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...