Doorgaan naar hoofdcontent

Met brandende fakkels, ik zweer het

‘Ik ben Novy en ik ben nogal neurotisch en verslaafd aan aandacht.’
Iedereen: ‘Hallo Novy.’

Weet u? Ik kan een heleboel dingen. Ik kan jongleren, liedjes maken op de piano, raadsels oplossen, basketballen, jeu-de-boulen, paardrijden, heel lang op mijn hoofd staan, fileparkeren en slordige taarten bakken.
Maar in geen van die dingen blink ik echt uit. Nergens ben ik écht goed in. (Behalve dan in fileparkeren. Maar het schijnt, heb ik me laten vertellen, dat daar geen droog brood mee te verdienen valt.)

Ik ben horizontaal getalenteerd, zogezegd. (Ha, dat klinkt best goed.)
Maar altijd een beetje jaloers op mensen die meer ...tja, verticaal getalenteerd zijn.

Misschien had ik op een bepaald moment gewoon ergens voor moeten kiezen.
Dat had misschien geholpen.
Maar kiezen, dat is dan weer iets waar ik niet goed in ben. (Net als in handwerken, bloemennamen onthouden, geduldig zijn, strijken, dansen en scheikunde.)

Waar wil ik heen met deze informatie?
Ik wil een lullig filmpje laten zien. En dat zou ik eigenlijk niet moeten doen, want het is nu nog prutswerk natuurlijk. Maar straks, na de zomer, dan kan ik het echt. Met brandende fakkels, ik zweer het. En voordat u nou denkt dat ik een nerd ben: ik doe dit niet uren achter elkaar hoor. Ik kijk inmiddels alweer gewoon televisie.



Op de achtergrond Henk. En de muziek die hij opnam afgelopen zondag in de Metaal Kathedraal.

Reacties

LEHTI zei…
Ik heb zo'n vaag idee dat dit gevoel je al eens eerder bekroop. Toen ging het meer over werk, over 'had ik maar een vak geleerd'. Misschien iets met vakantie op komst, veel te doen, veertig ? ;-) Weet niet meer in welk blogje ik dat las. Maar je bent op de goede weg hoor. Nog even en je kunt mee met een Frans Circus. Bo op de bal, Merlijn goochelt, Lois in haar balletpakje en Henk doet de muziek. Vooral dat heen-en-weer knikje aan het eind, dat moet je er inhouden. Mooi stukje.
LEHTI zei…
Oja, en ik daag je ook uit voor een wedstrijdje fileparkeren!
Sannah zei…
Uitblinken in horizontaal getalenteerd zijn, telt niet begrijp ik? ;-)
ella zei…
Wauw ik ben onder de indruk, ik zou ze alleen nog even niet in de fik steken (of dit in ieder geval dat dan niet binnen doen) Kijk daar ben ik dan weer goed in: van die open deuren adviezen (niet dat dat brood op de plank oplevert;)
Sylvia zei…
Ik vind je een heel leuk mens dus ik bedoel eea niet kwetsend... Maarre: ik denk dat het tijd is om een andere hobby te zoeken. Ik zat niet op het puntje van mijn stoel zeg maar, haha! ;)
NOVY zei…
@zuster Klivia: niet??? Nah! ;):)
Saralien zei…
Nee dan rainman, die is pas verticaal getalenteerd!

Dus eh, ga zo door. Wat ga je morgen leren?
Herma zei…
Wij allemaal: Hallo Novy...
Ik: Pak 'r jonges!
Novy: Wat?
Ik: Novy, this is an intervention...
lieverd, wij helpen je wel van je neuroses en je dwangmatig aandachtzoekerig gekegel af, hoor. Stoppen met die filmpjes. Nu.
(Neehoor! hahahaha! Meer van dit, meer van dit! De zon zou er bijna van beginnen te schijnen.)
Tijmen zei…
Het zal wel aan mijn computer liggen, maar ik zie dus alleen een groot zwart vlak. Niks met fakkels of zo...
NOVY zei…
@Tijmen: misschien maar beter ook. :)
sanneke zei…
Dat knikje met je hoofd op het laatst. Dat is typisch Novy en kun je heel goed. En hoe kom je er bij dat je niet kan dansen dan?

Prachtige muziek om op te jongleren trouwens.
Nicoleke zei…
Wow!
al hou ik mn hart vast als je het straks met brandende fakkels gaat doen. Toch wel buiten hoop ik? Voordat alles in de fik vliegt.
Hoewel dat buiten ook kan natuurlijk.
Doe dus maar niet.
Misschien.
Door zei…
Ik ben zo benieuwd wat er gebeurde toen het filmpje stopte haha. Gaf Henk je toen een soort 'laatste waarschuwing' of juist een complimentje:-)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...