Doorgaan naar hoofdcontent

Het fantastische huwelijk tussen witlof en ansjovis

Het fantastische huwelijk tussen witlof en ansjovis, daar zal ik het vandaag eens over hebben.
Want wat maakt het uit: u bent waarschijnlijk toch op vakantie.


Niet iedereen weet het, maar witlof en ansjovis hebben elkaar nodig, als chablis en oesters. Of als chocola en koffie. Of als lamsvlees en rozemarijn. Als poffertjes en poedersuiker.
Er ligt namelijk iets simpels aan ten grondslag: Het zout van de ansjovis en het bittere van de lof zwakken elkaar een beetje af. En ontmoeten elkaar ook nog eens precies op het juiste moment op precies de goede plek in het midden.
Vindt u ansjovis te zout? Eet er witlof bij.
Vindt u witlof te bitter? Eet het met ansjovis.
En vond u het allebei al lekker, dan is deze combinatie echt de hemel.


Laten we beginnen met een heel eenvoudig (en light) borrelhapje:
Neem wat blaadjes rauwe witlof en leg er ansjovisjes in, gewoon in de lengterichting van het bootje. Héérlijk. En het garneert ook leuk; als een bloemetje rondom een schaaltje met eh...iets anders.
Goed. Heeft u dat?
Mooi.
Gaan we nu verder met de witloftaart, een van mijn lievelingsgerechten.
Men neme:

1 pakje bladerdeeg, de gewone, niet die met roomboter.
4 stronkjes witlof
1 blikje ansjovisfilets
1 bekertje crème fraîche
3 bollen mozzarella (waarvan u ongeveer een halve bol stiekem opeet tijdens de voorbereiding)
That’s all.

Bekleed een platte ovenschaal met de 10 plakjes bladerdeeg. (Ik doe er altijd bakpapier onder, omdat ik te lui ben voor invetten.)
Besmeer het bladerdeeg met een laag crème fraîche en drapeer hier zo wat de ansjovisjes op. Snij de (rauwe) witlof in de lengte doormidden en nog eens (en bij dikkere stronken nog eens) en verdeel de stukken over de taartbodem. De mozzarrela in dikke plakken eroverheen mikken, een half uurtje in de oven op 200 graden (beetje in de gaten houden, als mozzarella te donker begint te worden oven lager zetten) en klaar.
Nee, maar echt.
Fantastisch.

Serveer er een frisse, groene salade bij.

Reacties

Onne zei…
Dit ga ik dus proberen. Morgen. Ik houd van ansjovis, witlof vind ik vaak te bitter. Maar dit klinkt héél fijn. En heel makkelijk ;-)
Sylvia zei…
Op die mozzarella na (die ik zeker niet gesmolten vind smaken als kneedgum. Tenminste, dat denk ik) lijkt het me een prima taart! Ik zet 'em even tussen mijn bladwijzers.

Mijn dank!

PS: wbt je 'kritiek'. Dat mag gelukkig. We zijn allemaal anders en denken na over andere dingen. Het blog ging ook niet zozeer over of ik het kan weten, meer over dat ik het zonde vind. Dus ;)
Jack zei…
Hehe, ook een keer een nuttige post!

een beetje een grapje hoor, maar het valt wel op, ineens zomaar een recept, zelfs 2! Hoewel ik dan weer niet weet of je een ansjovis in een blaadje witlof een recept mag noemen...

maar juist het onverwachte maakt het leuk om je blog te checken, keep up the good work!
sanneke zei…
Ik maakte 'm al eens en vond 'm zalig, maar kon 'm tot m'n verbazing alleen op eten. De rest van de Santenkraam moest er niets van weten.
Nicoleke zei…
Oh ja joh?
Is dat lekker samen?
Ik vind t allebei apart heel lekker (ansjovis meestal in een pasta gerecht of op een pizza en de witlof graag in een salade), maar deze combi had ik nooit verwacht.
twistmom zei…
Het klikt goed, maar het klinkt niet light, als ik dat even zeggen mag. Ik ga het zeker eens proberen, als er weer nieuwe witlof is ;-)
NOVY zei…
@Zuster Klivia: zonder de mozzarella zou ik het gerecht niet durven aanbevelen.:)
@Jack: Van alle markten thuis :)
@Sanneke: Dat kán bijna niet, ik zou bijna zeggen: dan heb je hem niet goed gemaakt :).
@Nicoleke: ja, joh!
@Twistmom: klopt, de taart is zeker niet light. Het lofbootje wel.
Onne zei…
Nu, de ingrediënten zijn binnen, dus in Huize den Herder eten we vanavond taart. Witloftaart. Vijf kritische eters, ben benieuwd!
Cisca zei…
Ik val er helemaal stil van. In meedere opzichten.

En ik ben niet op vakantie deze zomer. Just so you know.
Kristel zei…
Ooh dat klinkt goed! En ik hou erg van snelle en makkelijke recepten die ook nog eens heel lekker lijken. Ik denk dat ik het voor vanavond maak!
NOVY zei…
Haha, niks meer gehoord van Dionne. :)
Lehti zei…
Klinkt lekker! En aan je reactie op Sanneke te lezen, ook voor kinderen geschikt. Maar ik heb helaas geen oven meer. Idee: als je geen boterbladerdeeg gebruikt, is filodeeg (wat ook in baklava zit) dan misschien nog lekkerder?
Door zei…
Ik weet het niet hoor. Witlof vind ik alleen leuk omdat de kinderen het altijd withlove noemen en ansjovis eet ik eigenlijk alleen op pizza. Maar misschien moet ik eens van mijn gebaande pad.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...