Doorgaan naar hoofdcontent

Voor pampus



Ja, dat was eigenlijk wel een goeie vraag.
Wat gingen Bo en ik eigenlijk doen op Pampus?
We hadden een jubileum te vieren. Met een groep meiden vrouwen, die allemaal tien jaar geleden zwanger waren, en hun kinderen van nu allemaal negen.
We kennen elkaar van een 'ben jij ook uitgerekend in december 2001' platform op internet, dat later overging in een besloten forum, onder de naam (daar gaat mijn zorgvuldig opgebouwde imago) 'Het Mutsenplein'. En hoe suf dat ook moge klinken, het is - alleen al uit documentaire-achtig oogpunt - écht heel leuk. Twaalf vrouwen (of eigenlijk zestien, maar vier waren niet mee), met totaal verschillende levens, banen, woonplaatsen, gezinssamenstellingen, maar met (in elk geval) één overeenkomst: een kind van dezelfde leeftijd.
Enfin.

Het blijkt dat foto's laten zien van een jubileum redelijk onmogelijk is zonder mijn regel (geen foto's plaatsen van anderen dan mijn gezinsleden - tenzij met uitdrukkelijke toestemming) te schenden, maar ik geef toch even een paar sfeerplaatjes van een heerlijke dag. (Een wéértje, mensen! Ik heb gewoon een bruine kop gekregen.)


Pampus is redelijk saai (en misschien had ik wat beter kunnen opletten tijdens de rondleiding) maar wél leuk om eens geweest te zijn, de boottocht ernaartoe was werkelijk fantastisch, de lunch op het strand in Muiderberg verrukkelijk, er waren lieve mensen, leuke gesprekken en twaalf blij spelende kinderen. En er werden diepe vriendschappen gesloten:

Reacties

sanneke zei…
Wat lief, die vriendinnetjes samen. En goh, Pampus, een saaie plek waar je een bruine kop kunt krijgen dus.
sanneke zei…
(oh, en best apart ineens mijn eigen tweet bij jou in beeld te zien)
Evelyn zei…
Wat een prachtige foto's, vooral die laatste, heerlijk!
Irène zei…
Wat cool!
Die contacten dan hè. En dat dat nog steeds standhoudt.
Pampus lijkt me op zich een te missen iets. Al is een bruine kop krijgen dan weer hoera.
Sylvia zei…
Het Mutsenplein? Hmmmmm.... je begrijpt dat ik meteen stop met je volgen? Dit kan écht niet! ;)
Manon zei…
Ja. Wat was het leuk hè?
Esther zei…
Tja, het Mutsenplein. Ik heb de keuze voor die naam aan mijn dochter uit proberen te leggen. Het is me niet gelukt.
En Pampus is echt geweldig. Alleen jammer dat die kanonnen er niet meer staan. Dat moeten echt The mother of all cannons geweest zijn. Zo lang als mijn woonkamer!
Wat ook geweldig was, was dat er wel "bondjes" waren, maar dat er ook gewoon samen gespeeld werd. Aan het moddergooien hebben ze volgens mij allemaal meegedaan ;-)
Ik weet dus nu pas (hoe oplettend ben ik), dat jij en Manon elkaar al zo lang 'kennen'!! Nah!

Goed.

Wat leuk!!!
Die van mij vond het moddergooien het leukst. Initiatief van de meiden, maar de jongens waren strategisch beter vond hij :-)

Superdag!
O ja, in navolging op waar we het ook nog over hadden zijn oudere kinderen wel een stuk makkelijker. Dat realiseer je je dan weer wel..
Wilma zei…
Ja super leuk was het, schiet gewoon helemaal vol nu ik die foto van onze 4 meiden zie. Ben dus een echte 'muts'. Wat worden ze groot!
Nicole zei…
Wat leuk, dat na de moeders, nu de kinderen zich verenigen!
Anoniem zei…
Bijzonder dat wonder... ;-)
Susy zei…
Hahaha, ja het Mutsenplein,
daar had ik je al eens om berispt hè.

Maar joh. Ik zat destijds op 9maand.be en misschien heette dat forum wel ehm...*verzint nóg ergere naam*
*lukt niet*
Uitgeteld in april 2005.

Ja, zo heette het.

Maar léuk!
Pampus!
Terrebel zei…
Lijkt me heerlijk, zo'n meiden-uitstapje. Helaas wordt ik daar -man zijnde- zelden voor gevraagd.
Nicolet zei…
wat geweldig dat jullie nog steeds contact hebben. bijzonder.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...