Doorgaan naar hoofdcontent

Wie niet sterk is moet slim zijn

Het zal u wellicht niet verbazen, maar ik heb twee linkerhanden als het aankomt op (eh..ik weet niet eens het gangbare woord ervoor).... handwerk. Handvaardigheid. Knutselen, frøbelen, creatief met textiel, met naald en draad. Ik kan u verzekeren dat u hier op dit blog nooit een rieten beertje zelfgemaakt rokje zult aantreffen. Ik brei niet, maak geen tassen van vilt, ik versier geen lampenkappen en rijg geen sieraden. Ik knutsel ook nooit met mijn kinderen. Nooit. (Ik ben echt gruwelijk blij dat ze op school zitten en daar af en toe mogen knoeien met klei en lijm.) Nee, ik moet binnenkort sinterklaascadeautjes inpakken, dat is al genoeg knutselen voor mij. Dan heb ik wel weer voor een jaar genoeg geknutseld. Ik zeg schaar, plakband, ril.
En nou vindt u dat misschien sneu of jammer voor me, of vindt u dat ik heel wat mis, maar ik voel me er prima bij en het heeft ook zo z'n voordeel; ik loop nooit het risico door iemand crea-bea te worden genoemd. (Wat toch wel heel erg moet zijn.)
Bovendien weet ik mij in mijn omgeving omringd door de meest kunstzinnige mensen, die mijn ouderlijke taak in deze regelmatig met plezier van mij overnemen.

Kijk, dit is Oelewoele.




Bo tekende hem. En vandaag maakte ze hem levensecht, met een vriendje en zijn wonderbaarlijk artistieke moeder.

Reacties

esther zei…
En ik vind hem leuk! Tobias maakte laatst zelf een pop. Terwijl ik een kussen voor hem versierde niet dat ik daar goed in ben.
de Brassers zei…
Ik vind Bo wel erg crea-bea, je eigen ontwerp maken en dan ook nog je eigen oelewoele maken. Leuk!!!!!
Nicoleke zei…
Ik vind hem echt heel stoer!!
Juud zei…
nou niet iedereeen hoeft toch crea te zijn.. doen waar je je goed bij voelt toch. Leuke crea van Bo!
Door zei…
Haha, wat een leuk logje! Ik ben ook geen freubelmoeder. Het idee! Maar wij zijn heel goed in andere dingen, Novy. Dus. Weet ik zeker.
Anoniem zei…
Wauw! Een echte oelewoele!!
Je had Bo beter Bea kunnen noemen...
gniffel

Liefs Muts moon
(die ook nog nooit iets toonbaars uit haar ooit nieuwe, nu al 10 jaar oud en ongebruikte naaimachien heeft getoverd)
Wauw! Wat dat is wel heel crea bea :-)
Mrs. T. zei…
Wat gaaf die Oelewoele.
Enne, hier ook een non-knutselmoeder met twee linkerhanden. Ben dus niet de enige merk ik. Gelukkig maar.
sanneke zei…
Oh mijn god. Maakt dat kind wat leuks, wordt ze direct cr%*-b%* genoemd, het is een vloek. Inderdaad komt het stoom mij uit de oren als ik die uitdrukking hoor, ik snap heel goed dat jij alleen al daarom 1 keer in het jaar plakband en schaar hanteren meer dan genoeg vindt. Maar ja, er zijn mensen, zoals Bo en ik, die dat dus echt leuk vinden, zelf iets maken. En die dan toch geen cr%*-b%* genoemd willen worden.
Anoniem zei…
het is toch wel handig zo een vriendje met een crea-bea moeder ;-)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...