Doorgaan naar hoofdcontent

Het is aan u

Soms blog ik niet wanwege gebrek aan inspiratie, soms door een tevéél aan inspiratie; stond me vanmorgen toen ik wakker werd nog precies voor ogen waarover ik zou schrijven, de gebeurtenissen van vandaag (het was weer eens zo’n dag!) maakten dat ik het nu gewoonweg niet weer weet. Bovendien heb ik ook inmiddels geen tijd meer, want ik ben iets heel raars aan het doen (waarover binnenkort meer).

Ik heb dus maar bedacht dat u mag kiezen. De meeste stemmen gelden.
We hebben:

A. De verdwenen trui
B. Verkeersergernis nummer 1
C. Hoe ik mijn moeder vanmorgen in haar ziekenhuisbed installeerde
D. Autopech en de ANWB – een vervolg

Waar ik overigens even bij moet zeggen dat ik hoop dat u niet massaal op C stemt, want ook al is het verreweg het leukste verhaal, ik zie er nogal tegenop om het op internet te plaatsen. Dat heeft te maken met het taboe op grapjes over ziekte en dood en het feit dat mijn ironie niet altijd door iedereen even goed wordt begrepen. En als ik er alleen maar aan denk dat ik in de reactiebox moet gaan uitleggen dat ik ziekte en dood en kanker en hi-ha-hersentumoren heus niet écht grappig vindt - integendeel, duh - zakt de moed me in de schoenen. (Weet u ook meteen waarom ik hier bijvoorbeeld nooit heb verhaald over de hilariteit rondom het uitstrooien van de as van mijn vader. En nee, dit is niet optie E.)

Aldus.

Reacties

Evelyn zei…
Met stip op 1 staat eigenlijk wel het 'iets heel raars' wat je aan het doen bent, maar goed, omdat dit niet in de opties staan, kies ik voor optie 1...!
Susy zei…
Oh god, ja, ik herken dat ja. Van c.
Dus. Nou. Laat die maar gaan dan, want voor je het weet, zit ik met mijn foute grappen in de reactiebox.
En ik heb al geen al te beste onlinereputatie.

Laten we voooooor...
ik erger me trouwens het meest aan ouwe vellen in de auto.
Vandaag nog.
En ik bedacht me dat ik ouwe vellen in de auto erger vond dan alle huishoudelijke klusjes bij elkaar. Ja echt.

Dus ik ga voooooooor....
(ik voel een BNN-liedje opkomen)

a.
sanneke zei…
Die trui klinkt als een heel veilig onderwerp voor een hilarisch logje. Doe die dan maar.
Juud zei…
ja ik stem ook op de trui.
maar Cis ook prima hoor want ik vind dat je mag schrijven waar over je wil.
Esther zei…
Oh ik hoor graag over de ANWB. Want ik herinner me nog haarscherp jouw logje over dat jullie zonder benzine kwamen te staan en dat jij niet wilde dat je man de ANWB belde omdat jij dacht dat je McGiver was, woehahaha :) En sterkte met je moeder.
de Brassers zei…
Ook ik ga voor optie A. Al ben ik wel nieuwsgierig naar de andere verhalen maar die komen dan wel een andere keer.
gewebkijk zei…
ik heb alle vertrouwen in je en ga dus voor c.
Irène zei…
C. Want zieken(huis)humor moet.
Dat relativeeeeeert namelijk zo.
Anoniem zei…
en deze hebben we nog niet gehad - ik ga voor D :-)
Anoniem zei…
misschien moet je toch maar even de tijd nemen, en iedereen tevreden stellen, en alle 4 de onderwerpen maar even behandelen!!!
manja
Anoniem zei…
Ik stem op A, want het komt mij heel bekend voor... Ik kan zomaar kledingstukken kwijt zijn die ik na lang zoeken gelukkig vaak (maar niet altijd!??) terugvind.
Yvette
Laura zei…
Mogen ze niet gewoon allemaal in willekeurige volgorde? :)
Manon zei…
Op 19 nov optie a
Op 20 nov optie b
en op 21 nov optie d

:-)
Vita zei…
Mijn leven is op dit moment vol van opties C, in meervoud, dus ik weet even niet of een gedeelde C een halve C is of dat, nou ja, doe maar D. Ik hou erg van ANWB roadside stories. Graag met Brad Pitt als monteur in gele voiture. Een beetje Thelma & Louise is precies wat ik nodig heb.
Anoniem zei…
Ikwilzeallemaaalikwilzeallemaalikwilzeallemaal

Inclusief optie e, maar volgens mij ken ik die al van het MP.

Liefs Muts Moon, vandaag en morgen ook een Groningster!
NOVY zei…
@Vita. Joh, jij ook in de C's? Bah. Ja, een beetje Thelma &Louise, daar ben ik ook aan toe. No such thing, though.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...