Doorgaan naar hoofdcontent

Method acting



Labels:

Reacties

sanneke zei…
'Kan niet verdrietig'... prachtig.
30 september 2010 om 10:46
Manon zei…
Op kusjes van zo'n schatje zit ik altijd te wachten hoor.
30 september 2010 om 11:24
Irène zei…
Ach wat ZOET! :-)
30 september 2010 om 11:45
gewebkijk zei…
twee lekker(e)bekjes, en het is nog niet eens vrijdag... :p
30 september 2010 om 13:05
Soes zei…
Wat heb jij een leuke stem.
30 september 2010 om 13:59
de Brassers zei…
Wat is het toch een mooi meidje,
30 september 2010 om 14:50
inge zei…
leuheuk, zulke filmpjes maakten wij ook toen dievanmij nog kleiner was =) nu doet 'ie vooral boos kijken als ik in his face film hahaha ; )
30 september 2010 om 14:56
NOVY zei…
@Soes: ik vind mijn eigen stem altijd vreselijk als ik hem hoor, anders dan binnendoor. Maar dat schijnt menselijk te zijn?
30 september 2010 om 19:10
Juud zei…
leuk filmpje!leuk om jullie te leren kennen!
30 september 2010 om 20:45
Mrs. T. zei…
Leuk zo'n filmpje. En jullie zwaaien sneller dan het licht lijkt het wel.
30 september 2010 om 21:02
Gwennie zei…
Ik zwaai even heeeeel hard terug!! *zwaai* *zwaai*!!!!
1 oktober 2010 om 11:23
Door zei…
Wat een gezellige, vrolijke hoofden!
1 oktober 2010 om 12:28
Anoniem zei…
Kusje terug!

Liefs Muts Moon
1 oktober 2010 om 14:05
Susy zei…
Héél leuk!

...maar wie is die hysterische vrouw daar rechts?
1 oktober 2010 om 20:38
NOVY zei…
@Susy: Geen idee. Maar weet je wat? Ik neem d'r wel mee. Eh...dan.
1 oktober 2010 om 20:57
Susy zei…
Lijkt me een topidee.
Voor de juiste balans.
2 oktober 2010 om 21:44
De Repel zei…
Hoe lieieieieieief! Te lief....meissie toch...mag ik haar eens leasen?
2 oktober 2010 om 21:49
quirk zei…
Schattig hoor! :)
4 oktober 2010 om 22:21
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen