Doorgaan naar hoofdcontent

Sinds Woodstock niet zo'n goeie tijd gehad


'Vraag me maar niet hoe het was want dan ga ik huilen,' hoorde ik mezelf vanmorgen een aantal keer zeggen, in de wandelgangen van de school. En dat is nog steeds zo'n beetje de heersende emotie. Want mén. Wat was het fantastisch. Wat hebben we veel gedaan en gezien en gevoeld en beleefd; ik moet het allemaal nog verwerken.
En wat zou ik ook moeten vertellen? Dat ik - na voor het eerst van mijn leven te hebben staan dansen op denneappels, diep in het bos, bij het sprookjesachtigste podium ever en vervolgens totaal uit mijn dak te zijn gegaan bij The Whitest Boy Alive - om half vijf 's nachts* op het strand bij een kampvuur zat en de maan zag, boven Terschelling? Die helemaal niet leek op de maan maar toch de maan was natuurlijk (want wat zou het anders moeten zijn) en dat ik toen bijna uit elkaar sprong van de wijn geluk?
Het dekt de lading niet!
So I'll let the pictures do the talking.

*met dank aan Anna-Maria zonder wie dit (net als vele andere dingen in het leven) niet mogelijk was geweest







En meer van dit (Island!): klik
En meer (crowdsurfing!): klik
Ja, en Bo dus hè, die werd reporter! Eerst voor de krant en later voor de televisie. En interviewde gewoon even heel cool El Pino and the Volunteers!
Edit donderdag 09-09: het filmpje is ineens verdwenen van youtube. Althans, er is een nieuw filmpje voor in de plaats gekomen, waar het interview van Bo is uitgeknipt. Het blijkt dat er geen toestemming was gevraagd/verleend om te filmen op de specifieke locatie van het kerkhof. Tsja. Gelukkig ben ik verslaafd aan het maken van schermafbeeldingen en heb ik dus tenminste de foto nog:

Reacties

sanneke zei…
Oh! Oh! The Whitest Boy Alive! Love it love love it! Ik doe nu pogingen niet jaloers te zijn, ik KON er echt niet naar toe en had zelf ook een magisch weekend, maar toch, wat was ik er graag bij geweest...
Herma zei…
Het ziet er ongelooflijk leuk uit! En wat vind ik die Bo ook stoer met haar ik-ga-gewoon-door interview! Applaus! Zo doe je dat!
Nicoleke zei…
Ik kan me dat dus helemaal voorstellen, dat je emotioneel wordt als mensen je vragen hoe het was. Echt.. als iets zó leuk is geweest!
Manon zei…
Het zit vast in Bo's genen!
inge zei…
eh... ben je nu niet bang dat iedereen je gaat bellen? hahahahahaha wat tof dat het zooooooo veel meer gaver was dan woorden kunnen beschrijven =)
Mrs. T. zei…
Nou, ik zou dat telefoonnummer even van de foto verwijderen hoor. ;-)

Wat heerlijk dat het heerlijk was!!!
NOVY zei…
@sanneke: ik heb ook zo'n idee dat jullie je ook goed hadden vermaakt...
@Herma: goed hè. Zegt de trotse mama.
@Nicoleke:ja, ik voel me ook nog steeds heel erg verwant met de 5000 mensen die het ook hebben meegemaakt :).
@Inge: Ach, Henk wordt elke dag al zo vaak gebeld, een paar telefoontjes meer merkt ie niet eens :).
@Toaske: niet nodig :) zie @Inge.
Susy zei…
Ik wil een foto van jou en Quirk!
Jolanda zei…
Het interview met Jan Soek is natuurlijk GENIAAL! Haha. Geweldig.
Rene zei…
En weer krijg ik kippenvel!
Zoals Henk gister al zei: ik wil terug!
Juud zei…
hahahaha eens zien of je man vaak gebeld zal worden..ik zu er niet eens opgekomen zijn als ik t niet t advies gelzen had om t eg te halen..hahaha nou ...ze laten hem vast wel met rust lijkt me.. maar wat een schietterende foto's zeg. dat moet gezellig geweest zijn!
DharSon zei…
Wat ziet dat er leuk uit zeg!
quirk zei…
@ Susy: tss, zat je niet op te letten op twitter??
@ Novy: natuurtalentje, die Bo! Leuk kinderprogramma hebben ze daar ook hè? En fijn dat jij het ook zo leuk vond! :)
@ Sanneke: Jij. Moet. Naar. Dat. Festival. It has 'Sanneke' written all over it!!
Rene zei…
video is verwijderd door gebruiker? :-(
NOVY zei…
@René: Nah: het filmpje is inderdaad verwijderd. Op youtube staat ie nog, maar het stuk van Bo is eruit geknipt? WTF?
De Repel zei…
Ik lees je laatste paar logjes: man oh man, wat een geweldige tijd heb jij gehad: je geluk spat van alle logejs af! Heerlijk voor je!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...