Doorgaan naar hoofdcontent

Meer ITGWO of: Betrapt

U bent er inmiddels waarschijnlijk al wel weer zat van, maar dan heeft u pech: ik ben er namelijk nog niet klaar mee. Mede omdat ik nog steeds elke dag nieuw beeldmateriaal krijg toegetwitterd, gemaild en gefacebookt. Het is heel lollig: wij blijken op bijna elk filmpje dat gemaakt is aanwezig te zijn. (Sorry Anna-Maria, hopelijk word je niet gespot door een van je leraren op school....gheghe.)


Deze foto's knipte ik bijvoorbeeld uit diverse concertregistraties:

Hier vond ik mezelf op de een of andere vreselijke t-shirt-compilatiefoto:

En hier is de krant waar Bo en Vera aan hebben meegewerkt (waarvan ik natuurlijk al een hele stapel achterover had gedrukt, maar die ik nu ook nog in de digitale versie kreeg) met hun belangrijkste artikel:


Maar dan.
Dit.
Dít is toch wel zo mooi! Ik noem het 'The Tallest Man, the Kids and the Glowsticks'.
En ik snap best dat u niet de hele registratie gaat bekijken (al zou u dat eigenlijk wel moeten doen, het is namelijk práchtig), maar vanaf 46.00 moet u toch echt even kijken. En dan vanaf 51.40 vooral weer.
Ik krijg gewoon elke keer opnieuw kippenvel. Zo mooi hoe hij zich keer op keer naar de (onze) kinderen toe blijft verontschuldigen voor zijn 'angry songs'.

Klik op het plaatje.



Reacties

Daan zei…
Hoe cool is dat!
inge zei…
heb 'm even toegevoegd aan favorieten, want nu geen zit in 't gat om een uur te gaan niksen. eh, kijken ; )
Gwennie zei…
mooi zeg! Erg ingetogen...
Susy zei…
Ja leuk.
Maar volgend jaar moet ik ook.
sanneke zei…
Volgend jaar zijn we er bij hoor! Ik verheug me er nu al op!
rudy kaals zei…
Vet vet vet!! Sproet is deze dagen in berlijn en dankzij haar leerde ik deze kleine Zweed kennen. Alles wat hij doet is geweldig, zolang hij maar niet King of Spain speelt. De man is een geweldenaar!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...