Doorgaan naar hoofdcontent

Hoeveel een moederhart kan hebben

Twee schoolrapporten en twee zwemdiploma's in één week tijd. Poehee.







Het was vandaag overigens een rare dag, die begon met een grote brand in een studentenhuis hier in Groningen. Het betreffende pand grenst aan het schoolplein van de school van Bo; in de loop van de ochtend moesten alle kinderen op last van de brandweer naar huis vanwege te veel rook en roetdeeltjes in de lucht.
Vanmiddag werd bekend gemaakt dat bij de brand een meisje van 19 is omgekomen. Een meisje dat vast ook ooit haar zwemdiploma's heeft gehaald. Een meisje dat vermoedelijk ook een moeder had. Wier hart vandaag is gebroken.

Reacties

Toet zei…
Ja, zag het nieuwsbericht. Ooit woonde ik in de nieuwe ebbingestraat. In een soortgelijk pand. Sneu bericht :(

Diploma's en rapporten. Goed zeg!
Repel zei…
ik wilde eerst heel entousiast reageren....maar toen ik bij het eind van je log kwam niet meer.

geniet elke dag van wat je hebt....en vier elke diploma tot op het bot.

gefeliciteerd met de bijzondere dag....voor jou is het, ondanks de wereld, een hele, hele mooie dag!
quirk zei…
Wow, goed van Bo!
Ik heb alleen maar A.

En ja, life is short, dat blijkt de laatste paar dagen wel weer.
Ri zei…
Gefeliciteerd met alle diploma's. Goed gedaan.

Brand is verschrikkelijk nieuws. Zeker toen ik hoorde dat er een meisje bij omgekomen is. Heb zelf gestudeerd, en ben dus veel in studentenhuizen geweest, kan me zo goed voorstellen dat het is misgegaan. En dan ook nog in Grunn. De stad waar ik studeerde. Weet precies waar dit zich allemaal afgespeeld heeft. Zo'n raar idee.
Bree zei…
goed gedaan bo! goed gedaan moeder!

een moederhart is een byzonder ding
enorm groot en kwetsbaar
en zooooveeeeel moeders....
Door zei…
Ja, zo zit het leven in elkaar. Genieten dus maar van alles.

Afschuwelijk van dat meisje!
Nicole zei…
Oh wat erg... die arme moeder.

Toch gefeliciteerd met de zwemdiploma's.
sanneke zei…
Dat was naar nieuws ja, erg naar nieuws. Maar gelukkig gebeurt er ook veel goeds in Groningen! Goed zo Bo en Merlijn!!
Cisca zei…
Ja bah, ik las het ook op internet. En dacht ook aan de familie en aan toen ik zelf studeerde...
Mrs. T. zei…
In ieder geval van harte met al die mooie gebeurtenissen.
Verschrikkelijk inderdaad om zo het leven te verliezen. Wat een verdriet kan er toch zijn.
janine zei…
Gefeliciteerd met de diploma's!

Eigenlijk jammer dat het volledig wordt overschaduwd door naar nieuws: maar het gaat mij net zo: ik dacht ook onmiddellijk aan mijn studententijd terug.
Wat ik me trouwens wel afvraag: het meisje was te "gast" bij een studentenhuis (ik tip op een corpshuis) ... is iedereen naar haar vergeten om te kijken?
Wat een vreselijk bericht voor die ouders...

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...