Doorgaan naar hoofdcontent

Sorry

Ik was het echt niet van plan. Het is overmacht. En zijn schuld.



Maar ik vind dit zo verschrikkelijk mooi! De muziek, uiteraard, maar vooral ook het filmpje. Tranentrekkend. Die toch al behoorlijk hoog zaten vandaag, die tranen: de moeder van een klasgenootje van Merlijn is gisteren overleden. Het was op zich conform de verwachting (ze heeft zelfs nog een paar maanden langer geleefd dan aanvankelijk de prognose) maar dat maakt het allemaal niet minder vreselijk. Dat jongetje is 6 jaar en heeft gewoon geen moeder meer. En een vader, die had hij ook al niet.
Alleen een oom, die nu de zorg voor hem op zich heeft genomen. Wat dan wel weer mooi is.
Maar toch.
Blegh.

Reacties

sanneke zei…
Wat droevig voor dat knulletje. Ik hoop maar dat de oom heel goed voor hem is.
tikjewit zei…
dkk dkk sht. Arme jongen.... blegh ja.
Manon zei…
Och erm. Je zou het jong toch zo adopteren? Sommige mensen krijgen het ook onevenredig hard te verduren in het leven.
Jenni zei…
Dat moet toch ook vreselijk zijn geweest voor die moeder; weten dat je je kind "alleen" achter moet laten :-(
Jools zei…
Bah.. heb gewoon kippenvel..
Door zei…
Vreselijk vreselijk. Wat kan ik zeggen? Heel veel sterkte voor Merlijn, de klas en natuurlijk het vriendje. En voor jou ook! Knuffel.
Oh gátver.
En dan heb ik het liedje
nog maar even niet geluisterd.

Door zo'n verhaal realiseer ik me,
dat ik nog geen flikker heb geregeld
voor 'als wij er plotseling niet meer zijn.'

Goed. Gauw terug naar
de oppervlakkigheid.
Gwennie zei…
Wat vreselijk... de muziek laat me er nu extra van huilen... :-(
Herma zei…
De nachtmerrie voor elke moeder, denk ik. Er valt niet te onderhandelen met de grote boze wolf.
Gruwelverhalen zijn soms gewoon werkelijkheid. Vre. se. lijk.
PeteR zei…
bij toeval las ik het verhaal van de klasgenoot. Mijn vrouw heeft het wel overleefd, onze relatie niet. gelukkig heeft Jojanneke: http://weeswijzer.web-log.nl/weeswijzer/.

Een ongevraagde tip
PeteR

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...