Doorgaan naar hoofdcontent

Druk

Misschien is het u opgevallen, misschien niet, maar het wil niet zo loggen hier.
Nee.
Ik weet het ook niet zo goed.
Het is niet dat er niets gebeurt.
Er gebeurt best wel wat.
Ik kreeg een cadeautje van haar.
En een kaartje van haar.
En verder gebeurt er nog een heleboel. Dagelijks gedoe.

Ik heb het druk, mensen. Met werk. En met Loïs. Met werk en met kinderen die naar school moeten. Met werk en met kinderen die thuiskomen met vriendjes en verhalen en tassen vol tekeningen en oorpijn. Met werk. Met Loïs. En met Loïs. En met werk en deadlines en kinderen die willen eten en drinken, die schone kleren willen en naar circus en zwemles gebracht worden en naar feestjes (mét een cadeautje voor de jarige). Met Loïs en met werk. En vooral met de combinatie van al die dingen. En met verlangen naar de lente, daar heb ik het ook heel druk mee.

Ik had vandaag eigenlijk een verhaaltje willen schrijven met de titel:
'Huishouden in de marge.'
Maar ja, het wil niet zo loggen momenteel.
Dus dat houdt u nog tegoed.

U zult het even moeten doen met wat ik me vandaag ineens realiseerde, namelijk dat Paranoid Android van Radiohead echt het mooiste nummer is van de de jaren 90.
(Het zou zo leuk zijn als ik dit soort dingen eens kon onthouden. Om op de juiste momenten uit mijn mouw te kunnen schudden. Maar je zult zien, tegen de tijd dat het 90’s request is, dan brabbel ik weer iets over U2, of the Chili Peppers of Pearl Jam. Ook leuk, maar niet als dit.)
Kijkt en luistert. Misschien dat u het filmpje snapt.

Oh. Kan niet embedden. Nou klik dan maar.

Reacties

Hm, ja zo drong zich vandaag opeens heel opdringerig 'Karma Police' aan me op. Zelfs in zulk een mate dat ik dacht, goh, zou 'ie dood zijn?

Eindelijk?

Tja. Het kan verkeren. Keep your head with the radio, dat zou ook kunnen.
Irène zei…
Die Loïs lijkt me eigenlijk helemaal niet zo'n bewerkelijk meisje... :-)
Ri zei…
Ah joh, nog een paar weekjes en dan zijn we helemaal vergeten dat het deze winter zo koud is geweest. Zweten we weer onze blousjes uit en klagen we dat het te warem is. En mag ik een suggestie doen voor een nummer van Radiohead: street spirit. LURV that song. En het was natuurlijk übetrschattig dat ik het singletje van mijn toenmalige vriendje kreeg... Zucht...
Door zei…
Doe mij Lois maar een paar dagen. Lijkt me super, zo'n grietje. En ze kan mee naar mijn werk, want ik werk in het BSO lokaal wat propvol staat met speelgoed!
von zei…
Dat is inderdaad (een van de) mooiste nummers van toen...
Die clip is ook geweldig.
Anoniem zei…
paranoid android: dat komt toch uit de hitchhyker's guide? Marvin the paranoid android? Gewledig boek, ik ga zo het liedje even luisteren...


...drukte en loggen: het loggen gaat nog wel bij me, maar het reageren begint er steeds meer in te schieten.
tikjewit zei…
huishouden/radioheads, mmh. Volgens mij niet zo moeilijk kiezen.
Manon zei…
Nope. Tis niet mijn muziek.

Je mag Loïs wel hier laten volgende week. Anne en Merel hebben dan vakantie. Heeft ze ineens drie moedertjes :-)!
Breng je dochter maar.
Mag ze mee carnaval vieren.
Lekker verkleden enzo.
Vinden meisjes altijd leuk toch?!
Cisca zei…
Ja, ik wil me ook wel aanbieden als oppas hoor. Kwak het kind maar in het vliegtuig naar Curacao. Hopelijk krijgt ze daar alleen niet meer oorpijn van.

En you tuubjes zijn altijd goed als je het even niet meer weet. :-)
Esther zei…
Goh ja, Radiohead. Deed mij ook meteen weer the Alan Parsons Project opzoeken. Sentimental Journey ...
NOVY zei…
Wel lollig dat iedereen aanbiedt om Loïs even over te nemen. Niemand die mijn werk even wil overnemen?
^
@ Novy,

Nou.. ik zou best 's een stage willen lopen eigenlijk :-) Want kinderen. Ach. Die heb ik hier precies voldoende om me heen :-)
Anoniem zei…
Is dit nu wat je noemt een 'writersblog' ??

;-)

Liefs Muts Moon
quirk zei…
Ah, je hebt Radioheadweek. Vind ik helemaal niet erg!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...