Doorgaan naar hoofdcontent

Ik ben fan

Het plan was om naar The Deer Hunter te gaan kijken (met een prachtige, jonge Christopher Walken) omdat dat ooit de eerste film was die Henk en ik samen zagen (hij voor de tiende keer destijds, ik voor het eerst), maar omdat ik ineens voorzag dat ik het geen drie-en-een-half uur zou volhouden zonder door de slaap te worden ingehaald, besloten we de film op te nemen (voor een keer in de Kerstvakantie ofzo) en maar gewoon ehm, naar Popstars te kijken.
Bad choice. Mén, wat een oninspirerende toestand. Na de zoveelste Idols en X-factor, alleen maar meer van hetzelfde. En sommige deelnemers kunnen heel aardig zingen hoor, maar who cares?
Dus toen het afgelopen was knalde ik de tv uit en mijn laptop open, om nog even de foto’s te bekijken die ik die middag had gemaakt van ons slapende kleine meisje. Waardoor ik ineens aan dat nummer van de Pretenders moest denken. En aangezien ik achter mijn mac gezeten denk met mijn vingertoppen, schalde binnen luttele seconden Chrissy Hynde door de kamer. Mooi. Daarna klikte ik een filmpje aan van een andere zangeres die hetzelfde liedje zong.

Beng!
Kippenvel!

Ik heb echt als bevroren, met open mond, zitten luisteren. Wát een stem.
Sia. Ik had wel eens vaag van haar gehoord, (het nummer Breathe Me is van haar) maar dat ze zo fantastisch is, was me volledig ontgaan. Tot nu toe. Dus na nog een uur te hebben gegrasduind door alles wat er op inernet over haar te vinden is (ze heeft zelfs een blog! En twitter! :)) ging ik toch nog voldaan naar bed. Ik ben fan. Wat een persoonlijkheid, wat een leuk, gek mens. En wat een adembenemend mooie versie van een prachtig nummer:
(Helemaal tot het eind kijken hoor, en niet alleen omdat het eind zo onverwacht grappig is.)



Nog niet overtuigd? Klik



Oja en van deze, van deze ben ik ook fan:



Reacties

ZUCHT! Prachtig!!!!! BEIDE <3
Anoniem zei…
Hoi,

Wat een apart meisje, zeg. Zingt heel mooi. Heb even geyoutubed, maar er staat van alles van haar op.
Maar nog vééél schattiger is dat lekkere kind op de foto!

gr. Marjan
sanneke zei…
Mooi hè? Ik vind the girl you lost to cocaine van haar zo geweldig, maar dan niet de speedversie.
sanneke zei…
En ja, prachtig slapend schatje...
tikjewit zei…
o ja, was ik al weer vergeten; wat is t toch een mooi liedje zeg... Schone slaapster ook zzzzzeer schoon!
Ilse zei…
ohhhh wat een mooie foto ik ben zwaar fan van dit schatje enne sia is ook leuk maar die kleine slapende schone is natuurlijk het leukst.
NOVY zei…
@Lotte-Marijn: mooi hè. Ik dacht wel dat jij dat ook zou vinden....
@Sanneke: oh: dat nummer is ook van haar? Ah, nee, ja, goh, duidelijk! Vind ik namelijk ook heel mooi, en inderdaad niet de speed-versie.
Roelien zei…
Prachtig! Echt prachtig!
Susy zei…
Ohja...Sia.
Ja. Dat vind ik heel speciale muziek.
Ik heb het hele album van Some people have real problems op mijn muziekspelertje staan.
I go to sleep is mooi, Breathe me ook, en probeer eens Day to Soon.

Nice.
En foto ook.
Frank zei…
Ik heb ook een paar keer over haar geschreven. Ze is mn favoriete artiest van 2009.
Frank zei…
Oh. En de scene met Walken in het ziekenhuis (dat hem naar de namen van zijn ouders wordt gevraagd en hij niks kan zeggen omdat hij moet huilen): geen-woorden-voor.
Frank zei…
http://www.youtube.com/watch?v=RaXteVh8y4k
NOVY zei…
@Susy: Day too soon beluisterd: inderdaad, beeldschoon. (too met dubbel o dus. Ja? :))
@Frank: de mijne ook. Op de valreep. En het Deer Hunter-fragment laat ik even voor wat het is: in de Kerstvakantie de hele film.
rudy kaals zei…
Die foto, de schoone slaapster, sprookjesachtig! Mooie muziek ook.
Susy zei…
Ja, dat zeg ik.
Day too Soon.
Sorry.
Mijn gedachten dwalen af als het om dat liedje gaat,
is dat een excuus?
NOVY zei…
@Susy: ik vind het een goed excuus. Echt.
Door zei…
Mooi he? Bedankt hiervoor!
JA! Dat heb je goed gedacht! Ben verkocht! Vind het prachtig en meteen het hele album op de computer staan. Gister de hele dag geluisterd! SUPER!

Trouwens....ik heb ook nog wat mooie plaatjes van de schone slaapster op mijn telefoon staan. Moet ik je maar gauw eens toemailen he?

DIKKE dikke kus!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...