In 1984 ging ik met mijn vader, zijn vrouw en mijn halfzusje een dagje naar Amsterdam.
Beter zeg ik: met mijn ‘oom en tante’ en hun dochter T. – want van bovengenoemde cruciale bloedverwantschap was ik destijds nog niet op de hoogte.
Enfin en hoe dan ook, het was een geweldige dag.
Zo’n dag met een gouden randje.
Ik vond Amsterdam fantastisch, de zon scheen en alles wat we deden staat in mijn geheugen gegrift.
Eerst gingen we naar het Rijksmuseum. Daarna naar de McDonalds. Waar ik – in tegenstelling tot T. die de hele ochtend had lopen stuiteren van opwinding: ‘we gaan naar de Mác. Dónalds!’ (extra grappig nu ik bedenk dat T. tegenwoordig de meest verstokte vegetariër is die ik ken) - nog nooit van gehoord had (in het Noorden hadden we alleen de Wimpy) en mijn eerste 6 stukjes mcNuggetskip van mijn leven at.
Beter zeg ik: met mijn ‘oom en tante’ en hun dochter T. – want van bovengenoemde cruciale bloedverwantschap was ik destijds nog niet op de hoogte.
Enfin en hoe dan ook, het was een geweldige dag.
Zo’n dag met een gouden randje.
Ik vond Amsterdam fantastisch, de zon scheen en alles wat we deden staat in mijn geheugen gegrift.
Eerst gingen we naar het Rijksmuseum. Daarna naar de McDonalds. Waar ik – in tegenstelling tot T. die de hele ochtend had lopen stuiteren van opwinding: ‘we gaan naar de Mác. Dónalds!’ (extra grappig nu ik bedenk dat T. tegenwoordig de meest verstokte vegetariër is die ik ken) - nog nooit van gehoord had (in het Noorden hadden we alleen de Wimpy) en mijn eerste 6 stukjes mcNuggetskip van mijn leven at.
Na het bezoek aan McDonalds gingen we naar de Bijenkorf en daarna naar de bioscoop, voor The Neverending Story.
(Het Rijksmuseum, de Macdonalds en The Neverending Story horen sindsdien in mijn beleving onafscheidelijk bij elkaar. Maar dit terzijde.)
Die film dus hè, die maakte zo’n indruk op me, zelden heb ik zo gehuild in de bioscoop als toen. Toen dat paard in het moeras verdronk!
Een paar jaar geleden zag ik ergens in een winkel de DVD liggen en kocht hem. Met het plan om als Bo en Merlijn oud genoeg waren (een jaar of 11, 12?) de film met hen te gaan kijken. En te hopen dat ze dan net zo onder de indruk zouden zijn als ik destijds.
We keken de film vanmiddag. Een beetje eerder dan ik in mijn hoofd had, inderdaad. Maar ach: Bo is bijna 8. En 8 is toch het nieuwe 11?
In elk geval is ze oud genoeg om de ondertiteling te kunnen lezen.
Voor Merlijn vertaalden we het af en toe, maar hij bleek ook prima in staat het verhaal te volgen. Dat dan ook niet al te ingewikkeld is. Even tot het concept doordringen dat een wereld vernietigd kan worden door 'het Niets' en de rest komt vanzelf.
Het was magisch. Ik vond de film 25 jaar na dato nog steeds leuk. De teleurstelling die ik zo half en half verwacht had bleef uit; Bo was volledig in extase en in volledige aanbidding van hoofdpersoon Atreyu (‘hij is zo knap hè mam’ – 8 is het nieuwe 11), Merlijn zat stijf tegen Henk aan, (die matching kerstbrunch-outfits!!!) en kroop af en toe onder zijn vaders arm als het te eng werd.
We zaten er helemaal in.
En we waren alle vier helemaal week, na afloop.
‘Ik wou dat ik even dat jongetje kon zijn,’ fluisterde Merlijn.
‘Ik wil ook zo’n boek,’ zuchtte Bo. ‘Met een harde kaft.’
'Kajagoogoo,' zei ik.
(Het Rijksmuseum, de Macdonalds en The Neverending Story horen sindsdien in mijn beleving onafscheidelijk bij elkaar. Maar dit terzijde.)
Die film dus hè, die maakte zo’n indruk op me, zelden heb ik zo gehuild in de bioscoop als toen. Toen dat paard in het moeras verdronk!
Een paar jaar geleden zag ik ergens in een winkel de DVD liggen en kocht hem. Met het plan om als Bo en Merlijn oud genoeg waren (een jaar of 11, 12?) de film met hen te gaan kijken. En te hopen dat ze dan net zo onder de indruk zouden zijn als ik destijds.
We keken de film vanmiddag. Een beetje eerder dan ik in mijn hoofd had, inderdaad. Maar ach: Bo is bijna 8. En 8 is toch het nieuwe 11?
In elk geval is ze oud genoeg om de ondertiteling te kunnen lezen.
Voor Merlijn vertaalden we het af en toe, maar hij bleek ook prima in staat het verhaal te volgen. Dat dan ook niet al te ingewikkeld is. Even tot het concept doordringen dat een wereld vernietigd kan worden door 'het Niets' en de rest komt vanzelf.
Het was magisch. Ik vond de film 25 jaar na dato nog steeds leuk. De teleurstelling die ik zo half en half verwacht had bleef uit; Bo was volledig in extase en in volledige aanbidding van hoofdpersoon Atreyu (‘hij is zo knap hè mam’ – 8 is het nieuwe 11), Merlijn zat stijf tegen Henk aan, (die matching kerstbrunch-outfits!!!) en kroop af en toe onder zijn vaders arm als het te eng werd.We zaten er helemaal in.
En we waren alle vier helemaal week, na afloop.
‘Ik wou dat ik even dat jongetje kon zijn,’ fluisterde Merlijn.
‘Ik wil ook zo’n boek,’ zuchtte Bo. ‘Met een harde kaft.’
'Kajagoogoo,' zei ik.
Reacties
Geweldig gewoon...
Emotioneel zelfs inderdaad..
Kwas hem alweer bijna vergeten.
Die was geweldig.
God, ik was onder de indruk zeg.
In de bioscoop gezien ja.
En ik was ook een beetje verliefd op dat jongetje.
Nouja. Dat dus.
Neverending stooohooryyyyyy...lalalalalalalalaaa
De McDonalds daarentegen en de Bijenkorf ken ik wel. En Amsterdam ook, gelukkig. :-)
ps. superschattige foto!!
En wat absurd eigenlijk dat je nu in retrospect al die jeugdherinneringen nog toe moet/kunt schrijven aan je bio-vader....
Enne, hoi Henk en Merlijn! (zwaait vanuit Rumpt naar de twee mannen in matching kerstbrunch-outfits)
@Nicoleke: Nou inderdaad. Emotioneel. Ik heb het woord niet willen gebruiken, maar dat was het.
@Iben: Ja, prachtig. En tijdloos! *doet rondedansje in de kamer vanwege eerste reactie ever van Ibendebiben* :)
@Susy: ik denk dat jij ook ongeveer 8 was toen? Dus dat verklaart het dan wel.
@Kwangie: yep, belachelijk. :)
@Toet: Nou. Ik zou bijna zeggen: breek me de bek niet open.
@Sanneke: Haha, dat klopt. Er gaan af en toe decennia voorbij zonder dat ik het zeg.
Henk en Merlijn zwaaien terug. (Rumpt?)
Dat was volgens mij mijn 2e bioscoopfilm.
De 1e keer was met school naar, ofcourse, Junglebook.
Ach hoe groen we waren...
*mijmert*
Sjee. Ik vond het zo mooi.
Misschien maar beter dat ik de film niet gezien heb dan.
ps: ik zag vandaag een mevrouw in het scapino-pak! Ja. Ik herkende het meteen natuurlijk, haha. Maar vond het toch minder mooi als dat van O hoor. ja. Maar dat kan ook zijn omdat het een echte scapino-mevrouw was in dat pak natuurlijk...
Nou ja, ik heb in elk geval nooit Annie willen zingen bij de Mini Playbackshow.
Maar ja, die film, die is natuurlijk duidelijk van voor mijn tijd... ;-)
Ik word trouwens vooral getriggerd door de eerste zinnen van je logje. Heb je daar al ooit over gelogd? Niet dat ik nieuwsgierig ben hoor. ;-)
Wat lollig.
Looking forward to next year's kerstkaart!!
X
Nee joh niet doen, bewaren voor een boek, en dan een film!
En ik ben dus niet de enige met een.. euh.. ongebruikelijke familie. Ach ja, je hebt d'r zelf niet voor gekozen hè. Je krijgt 't gratis bij jezelf.
@Joeltje: het boek schijnt nog mooier te zijn dan de film, daarvan heb ik me inmiddels laten overtuigen door menigeen. Klopt: geen gebruikelijke familie. EN toch ben ík zo gewoon! Net als jij :). Hoe kan het hè?