Doorgaan naar hoofdcontent

Net zo leuk als het pasfotohokje op het station....

....en bovendien veel goedkoper!



Reacties

Bree zei…
haha!
ja! wij doen dat ook HEUL vaak!

:D
rudy kaals zei…
Erg leuke foto's.. Heb altijd veel lol in zo'n hokje, hoop dat jij en Lois dat ook hadden!
Nicoleke zei…
ik doe dat ook vaker, thuis... lachen is dat he?! Vooral als lief er opeens bij komt..
Soes zei…
Een Mac is echt funny hè.
Is ie bij jullie ook standaard in spiegelbeeld?
(Wat overigens wel anders in te stellen is...)
NOVY zei…
@Soes: oja, joh? Hm, kweetniet of ik dat doe. Ik geloof dat ik mijn spiegelbeeld iets mooier vind. Als ik mezelf op echte foto's zie schrik ik altijd een beetje :).
Jacq zei…
@Novy: dat heeft bijna iedereen, van dat spiegelbeeld. Dat komt doordat je jezelf alleen maar kent in spiegelbeeld (letterlijk: van het in spiegel kijken). Een foto van jezelf is altijd vervreemdend. Je (iedereen) vindt jezelf ook altijd stommer op de foto staan dan een ander; die kent je niet anders. Dat is - andersom geredeneerd - ook de reden dat het in kranten bijvoorbeeld een doodzonde is om foto's te spiegelen: het beeld van de persoon komt dan niet meer overeen met hoe de persoon er echt uitziet.

Maar dit terzijde.

Nu ter zake: Lois is lovely!
Jools zei…
Haha, wat een lekker kindje en wat heb jij je haar leuk!
Nicole zei…
Hoi, toch nog leuke foto's! En wat heb je leuk haar!
sanneke zei…
Twee lekkere dingen keer zes! :)
Cisca zei…
O, wat is Lois al groot zeg.
Jullie zien er ubercute uit zo samen...
Door zei…
Leuk!!! Lekker vrolijk, had ik even nodig...
Repel zei…
Nee. Niet net zo leuk. leuker!
Anoniem zei…
Wij doen dit ook erg vaak! Ook van die filmpjes maken in Photoboot, errug funny!
Lang leve de mac.

(in spiegelbeeld? Is me nooit opgevallen!)

Liefs Muts Moniek
NOVY zei…
@Moniek: ja joh, spiegel! Ik werk mijn make-up regelmatig bij m.b.v. Photobooth.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...