Doorgaan naar hoofdcontent

Stap 2 en plan B

Het plan was dat de oude kamer van Bo de nieuwe kamer van Loïs zou worden.
Maar plannen zijn er om bijgesteld te worden, nietwaar.
Want zo vroegen wij ons ineens af: is het wel nodig, een kamer voor Loïs? Voorlopig gaat ze er toch niet slapen; haar bedje staat prima op onze kamer en zelfs daar ligt ze bijna nooit in.
Dus. Zie hier: een speel/televisiekamer voor alledrie! (Zonder speelgoed dat gevaarlijk is voor Loïs, natuurlijk.)


Labels:

Reacties

Daan zei…
ha, dat hebben wij ook, of wat zeg ik Rover ook; hij een speelkamer en een slaapkamer (die hij deelt; als in met zijn broertje *maar die slaapt weer bij ons in bed* en deelt omdat hij zo ongeveer de halve nacht daar slaapt om vervolgens met twee kruiken en een knuffel bij ons te kruipen.

fijn kamertje!
25 oktober 2009 om 13:11
Saralien zei…
Ziet er heel gezellig uit!
25 oktober 2009 om 13:14
Jools zei…
Ik zie geen flatscreen?
Zo wordt het dus nooit iets met die kinderen hè. Kinderen hebben tegenwoordig récht op een flatscreen ;-)
25 oktober 2009 om 15:25
Nicolekebolleke zei…
Helemaal goed, dacht ik zo!!!
25 oktober 2009 om 17:03
Sandra zei…
Leuk, goed idee! Het kamertje van onze Loïs staat ook te niksen..ze slaapt ook altijd bij ons in bed... dit idee ga ik eens in m'n achterhoofd houden ;-)
25 oktober 2009 om 17:07
sanneke zei…
Ziet er super uit!
Grappig hoe anders het dan bij jullie is. Neeltje is gek op haar eigen slaapkamer, haar eigen privacy. Een kus mag nog net als ze in bed ligt, maar dan word ik ook echt geacht meteen de kamer te verlaten. Wil ik nog wat wasgoed in haar kast opbergen terwijl ik haar net in bed heb gelegd, dan wordt ze pislink. Die fout maak ik dus ook niet meer.
Ik vond het een vreselijk grote stap, haar in haar eigen kamer te laten slapen na een maand of 4, maar vanaf het eerste moment bleek, de dame is gelukkig daar.
25 oktober 2009 om 17:09
Ilse zei…
slim en handig
25 oktober 2009 om 19:45
Judith zei…
Ow, hier word ik wel erg jaloers van hoor...! Wat zou ik dat op termijn heerlijk vinden, een speelkamer voor de meisjes, maar dat zit er niet in. Ons Randstad-minihuisje is nu al helemaal vol en er kan niets of niemand meer bij...
26 oktober 2009 om 12:53
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen