Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
Reacties
;-)
Sorry Henk, ik moet er toch om lachen, kan er niks aan doen ;-)
Wel schattig dat jouw Henk tenminste een poging doet om te helpen met de was.
maar wel lief, desalniettemin, heel lief.
(en dat je je dan schuldig voelt omdat je de boel weer uiteen schudt)
(voelt Bo zich alweer wat beter? lekker tussen jullie ingeslapen vannacht bij gebrek aan bed?)
En Henk ook.
Liefs Muts Moniek
Haha. Hij merkt geen verschil...
Dat was etiket... geweldig!
Hier is Joost altijd van de was. Ik heb er echt een pleurishekel aan. En hij houdt weer niet van poetsen. Zo hebben we het goed verdeeld, al zeg ik het zelf.
Wel super behulpzaam, maar ook wonderlijk: zag en rook hij dan niet dat het niet schoon was?!