Doorgaan naar hoofdcontent

De hoofdprijs

Ik heb gewonnen.
Ik heb gewónnen!?
Maar dat is ongelofelijk: ik win namelijk nooit iets!
Bo wel, die wint regelmatig van alles. Zo won ze al ooit een Annie MG Schmidt-luistercd in de bibliotheek, een gevulde spaarpot op een open dag van de bank en onlangs nog een piratenschip van playmobil met een kleurwedstijd van Albert H.
En terwijl ik dit schrijf zie ik ineens de logica opdoemen.
Natuurlijk!
Hij ís namelijk voor Bo.
De muts. Die ik won.
De appelmuts van Octavie.

En hij staat haar geweldig leuk, al kijkt ze hier nogal chagrijnig omdat ze niet op de foto wou al zeg ik het zelf.



Thnx Octavie!

Edit 25-10 11:27 uur: Ik had het natuurlijk meteen moeten zien maar zie het nu pas. Dat het leuke begeleidende kaartje een heuse Octavie original is. Bijna nóg leuker dan de muts. Ha!

Reacties

Susy zei…
Tsk.
Ik vond m
eigenlijk
toch niet mooi.

zucht.
Daan zei…
Staat goed!

en nu als de donder dat een kind een staatlot laten kopen!
Daan zei…
dat een kind ?

jaja wintertijd gruwelijk vroeg beneden met het kleine volk


uw kind dus, mooie Boke!
Ilse zei…
pffff ik wil die ook .....
Anoniem zei…
Kan niet anders dan dat iemand die al ruim 8 jaar op het mutsenplein rondhangt, een muts wint.

Hij staat haar geweldig! Jou vast ook!
\Liefs Muts Moniek
Octavie zei…
Staat haar leuk!!!
Soes zei…
Heb je een gebroken pols, vindt je moeder ook nog dat je leuk op de foto moet...
Tsss, ik zou ook zo kijken.
rudy kaals zei…
cool.. en ik vind dat ze gewoon cool kijkt.
Limoentje zei…
Octavie? Is het heel raar dat ik daar nog nooit van gehoord heb?

Wel een leuke muts!
NOVY zei…
@Limoentje: ja. www.octaview.nl/

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...