Doorgaan naar hoofdcontent

Ooops

Kent u het (nog)?
Slime?
Van dat groene glibberige spul in een potje, waar je 'scheten' mee kunt laten, als je je hand er bij in propt?
Van dat spul dat mijn moeder vroeger al zo vies vond? En dat nog smeriger aanvoelt als je het nat maakt, onder de kraan, zoals Bo ontdekte?
Nou dat spul dus, had Merlijn laatst gekregen van iemand.

Vanmorgen vond ik het potje op zijn kamer.
Leeg.
En op mijn vraag waar de inhoud was gebleven zei hij: “Ik weet het niet”.
“Wrong answer!” riep ik. En ik ging zoeken.
Zonder resultaat.

Maar het is natuurlijk wel ergens.
Het moet ergens zijn.
Onder een bed,
achter de verwarming,
in de verkleedkist...
In de sokkenla,
of in een broekzak,
in het afvoerputje van de wasmachine...
Ergens.

Nouja, ik kom het vast wel weer een keer tegen.
Het is te hopen dat ik dan nog weet wat het is.

Reacties

Manon zei…
Jaaa, dat ken ik nog. Ik had groene. Met wurmpjes om het extra vies te maken.

Maarruh, waar zou Merlijn het nou gelaten hebben?
Anoniem zei…
Nee joh dat spul "smelt" gewoon. Als het niet in het potje met dekseltje zit.
Nou, ik vond het een keer nog ongesmolten in de sokkendoos van mijn zoon. Erg fijn.
Ik had het dus gewoon moeten laten smelten....
Cisca zei…
Ik ken dit spul dus helemaal niet. Maar ik ben natuurlijk nog heel jong. *proest*
Ik ken wel smurfensnot. Lekker!
Jools zei…
Ik sluit me aan bij Cisca.
En hoop dat je het terugvindt voordat het haren heeft gekregen.
Anoniem zei…
Mijn oudste plakte het tegen het plafond en dan kwam het heeeeeel langzaam naar beneden....
Misschien moet je dus even omhoog kijken in je huis? (kijk wel uit dat je nergens tegenaan loopt dan, of ergens doorheen...)
Toetje zei…
Opgegeten misschien? :)
NOVY zei…
@scrapothekerin: huh? smelt? Tot wat? Water? Ik had juist het idee dat het zou uitdrogen.
@Cisca: smurfensnot, ja, das lekker. Hoewel: daar was mijn moeder ook niet verzot op. Nadat het zoveelste zakje was opengeknapt boven de bank.
@Jeanette: plafond, aha. *kijkt verschrikt omhoog*
@Toetje: opgegeten? *bant deze mogelijkheid onmiddelijk weer uit haar gedachten*
Nicoleke zei…
Oh ja, dat ken ik nog wel.
Daar gingen je handen zo enorm van stinken!

Geef mij maar smurfensnot.
Dat rook tenminste nog lekker...
Gypsy zei…
Opgegeten?

Stinkspul! Was vergeten dat het bestond, grappig.
sanneke zei…
Ieks, getverdergetver, het idee dat je daar een keer niksvermoedend met je blote voeten in kunt gaan staan of zo, brrr!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...