Doorgaan naar hoofdcontent

Jenna Semira Mary Jane

Ik heb nieuwe schoenen! En dat is niet niks, want schoenen kopen, dat doe ik niet zomaar. Ik heb geen schoenentic, zogezegd. Ik heb een zonnebrillentic, maar geen schoenentic. Meer een anti-schoenentic; voor ik eens een paar schoenen koop, nou nou.
‘Ik moet er nog even over nadenken’ zeg ik meestal, nadat ik een paar gepast heb dat ik leuk vind. En dan ga ik naar huis. En denk er over na. En twijfel. En de volgende dag ga ik terug naar de winkel. Met andere kleren aan. Om te kijken of ze ook leuk staan bij....vul maar in. Dan pas ik ze dus opnieuw en ga vervolgens weer naar huis, om mijn teennagels te knippen. De derde dag ga ik dan wéér terug naar de winkel en trek nógmaals de schoenen aan. Om ze uiteindelijk niet te kopen.

Hakken zocht ik nu. Zwarte schoenen met hakken. Maar niet gewoon pumps, nee, die vind ik ordinair. Staan bij mij.
En ik ben enorm kieskeurig. De hak mag niet te klein, te petieterig, te hoog of te breed zijn. En de punt niet te puntig. Maar ook niet te rond. Echt, ik ben vreselijk. Als ik een schoenverkoper was wilde ik mij niet als klant. Gék word je ervan!

Maar toen zag ik ze dus vandaag ineens. Mijn schoenen. Ik was op slag verliefd. Ze waren geweldig! Maar: rood. En: te groot. En het meisje van de winkel kon ze niet eens even voor me bestellen, in het zwart. En in een maatje kleiner. Wel gaf ze me de naam van de winkel waar ze misschien nog wél....
Dus ik bellen met die winkel.
Ja, ze hadden ze in het zwart. En mijn maat....die hadden ze nog in het hoofdfiliaal. Vrijdag konden ze er zijn. Of misschien volgende week woensdag. Ik zou een telefoontje krijgen als ze binnen waren. Dus ik zei: ‘okee’, schudde het hele schoenending van me af en ging met de kinderen naar het plantsoen (dat steeds meer op het Vondelpark gaat lijken, in a good way, maar dit terzijde). En toen ik daar heerlijk zat te kletsen in het zonnetje ging mijn mobiel. Het was de winkel. Ze hadden toch nog een paar gevonden, in mijn maat. ‘Ik kom ze straks halen,’ riep ik.

En ooh, ze pasten perfect! En ooh, het zijn de mooiste zwarte hakschoenen die ik ooit heb gezien. Van Dr. Martens. Het model heet: Jenna Semira Mary Jane. Ik bedoel maar! Zoveel namen hebben mijn drie kinderen ook, bij elkaar opgeteld.
Ik betaalde 100 euro en hield ze meteen aan.
En op de terugweg kocht ik ook nog een bloemetjesjurk. Want een vrouw kan niet teveel bloemetjesjurken hebben deze zomer, heb ik gehoord.

PS: Als u nou denkt: ik vind ze eigenlijk helemaal niet zo leuk, die schoenen, je moet ze áán zien.


Edit 25-04:

Reacties

Jools zei…
Doc Martens pumps?
Wat?! Huh?
Echt?

Mens, ik ben nog van de tijd dat je naar bed ging met je Doc Martens kisten en er mee naar bed ging.

-is even helemaal in de war-
Anoniem zei…
leuk schoenen. Hier ook een met een anti-schoenen tic. Vind het vreselijk om schoenen te kopen. Heb dan ook meestal maar 1 die vervolgens dan ook naar een heel seizoen aan vervanging toen zijn, waar ik daar geen zin in heb...

Vorig jaar had ik 2 paar schoenen gekocht, en kijk dat is fijn, minder gesleten door dat ze afwisselend gedragen worden. dus... het is het lente en trok zo een paar uit de kast! heerlijk.
Niet schoenenwinkel in en uit. Ja met de dames maar dan hoef ik zelf gelukkig niet te passen!!!!

groetjes Manja
Astrid zei…
Ik. Ik heb maat 42. Dan is schoenen kopen ook gewoon stom. Niks aan. Nog altijd vind ik in mijn maat alleen maar pumps. En als er iets is wat je NIET moet aandoen met maat 42. Dus.

Maar deze zijn leuk! Joehoe. En nog geen blaren??
Manon zei…
Ik vind ze ook helemaal jou!

En sjonge, wat een indrukwekkende naam voor een paar pumps. Poepchic!
NOVY zei…
@Joeltje: Jaja, heuze Doc Martens pumps. De 'sierlijke lijn' van Dr. Martens, wordt dit genoemd.
Ik had ze ook, de kisten, 20 jaar geleden :).
@Manja: schoenen shoppen voor de kinderen vind ik ook een drama. Vooral voor Bo, want zij heeft hele smalle voeten. Dus niks zit goed.
@Astrid: nog geen blaren! Maat 42, ja das lastig. Ik heb gewoon 39. Maar wel hele smalle voeten, net als mijn dochter.
@Natasja: cool hè: een schoen met 4 namen!
sanneke zei…
Ik kocht dinsdag nieuwe. Omdat de fysiotherapeut gezegd had dat hakken beter voor mijn bekken zijn. Tja, dat had ik zelf ook niet bedacht, maar vooruit, ik wilde best nieuwe schoenen! Ik heb nu dus ook zoiets als jij. Viel ook niet mee ze te kopen, want bij mij moeten er ook nog eens steunzolen in, maar de heer zij geloofd en geprezen, 't is gelukt!
Herma zei…
Mazzelkont!
Ik heb ooit eens een paar doc Martens laarzen (lijken op deze maar zijn dan laarzen...Ja! Echt ook leuk!)besteld via internet want de verkrijgbaarheid laat inderdaad nogal te wensen over. Ik denk dat ik wel zes paar over en weer heb laten sturen en geen enkel paar paste! Heb nog even -helemaal ala twintig jaar geleden -overwogen om dan maar in hemelsnaam een te klein paar te houden,(ze lopen nog wel een beetje uit.. Uhhuh...)Maar gelukkig dra tot bezinning gekomen na het zien van de blaar na een half uurtje dragen. (Alleen binnen hoor, voor de goede orde. Dat is dan wel weer het voordeel van internet aankopen.)
Veel plezier met je perfecte pumps en jurkje!
En verder: superleuk blog heb je!
Ik ben nu al fan!

Groet, Herma
Inge zei…
Ik vind ze leuk! Ik heb nog wel hakken maar een bloemetjesjurk heb ik ook wel zin in. Alleen zo moeilijk shoppen met die buik :-)
Soes zei…
Ik wil ze graag ààn zien. Foto! Foto!
NOVY zei…
@Sanneke: leuk! (Kon je ze niet vergoed krijgen, via je zorgverzekering? :))

@Herma: hoi!! Leuk dat je m'n blog hebt gevonden..(en jij? Wanneer jij?)
Ja, de laarzen zag ik ook, in die winkel (London). Mooi!

@Inge: ik vond zwanger shoppen juist altijd heel leuk. Beter dan shoppen net ná zwanger, zeg maar.

@Soes: ja, dat kon ik verwachten natuurlijk. Is een foto van de grond tot de knie okee? Of moet je mijn gezicht er bij zien, denk je?
Toet zei…
Ik wil ze ook aan zien.
En moet ook nieuwe schoenen.
Heb geen schoenen, brillen, tassen, of kleding tic. Gelukkig ben ik super curvy, anders zou niemand door hebben dat ik een vrouw ben! :)
Nicoleke zei…
Het is mij iets te stoer, voor een 'pump' achtige. Maar ik sluit me wel bij Soes aan, ik wil ze aan zien. En dan eigenlijk met hele ik erbij!
Cisca zei…
Hé, wat een leuke schoenen zeg!

Ik had vroeger ook Docs. In drie verschillende kleuren. Pfff. Lang geleden is dat zeg.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...