Okee, sorry voor de slechte woordspeling, maar dit is zo mooi! Vanaf 4minuut10 ongeveer, tot het einde van het eerste liedje vergeet ik gewoon adem te halen, elke keer weer. De geweldige Ane Brun, met Nina Kinert, van dit liedje .

Aardbeving Haïti catastrofaal Gewonden bij aardbeving in China Aardbeving treft uiterste zuiden van Japan Tsunamiwaarschuwing na aardbeving bij Taiwan Tsunami in Chili na aardbeving Dit jaar beefde de aarde al vijf keer. En maart moet nog beginnen. Ligt het nou aan mij, of is dit wel wat veel? Kan iemand hier misschien iets verstandigs over zeggen? Overzicht (zware) aardbevingen sinds 1906 Klik PS. Zusje, ik hoop dat het allemaal goed gaat bij jullie...

Misschien komt het door het weer, laten we het daar maar op houden, maar ik viel de laatst tijd niet helemaal samen met mijn vrolijke en opgeruimde karakter. Ik was maar half aanwezig. Zombie-like. Ik werkte wat zonder al te veel begeestering, zorgde voor de kinderen zonder al te veel begeestering, deed het huishouden zonder enige begeestering.....eigenlijk had ik alleen maar zin om te slapen. En dan pas wakker te worden in de lente, met alle bomen in knop en een temperatuurtje van, zeg, 16 graden. Maar ja, dat kan niet. Zeggen ze. En dus was ik moody. En gloomy. En een tikje labiel. Zo was ik bijvoorbeeld overdreven aangeslagen door het niet nader te noemen 10kilometer-debacle in Vancouver. Ik heb er een hele nacht van wakker gelegen en zelfs om gehuild, nah en ik hou niet eens van sport, kun je nagaan. Waarschijnlijk had het dan ook mede te maken met het meisje dat diezelfde dag werd geboren, veel te vroeg en veel te klein, omdat haar moeder (mijn nichtje) een acute zwangerschaps...

Ik kan ieder gezin aanraden om eens een dagje met elkaar in de trein te gaan zitten. Gewoon, ergens naar toe reizen. En 's avonds weer naar huis. Zorg dat u een doel heeft, dat maakt het leuk (en het voelt ook minder onzinnig): bezoek vrienden aan de andere kant van Nederland, bijvoorbeeld. Of ga desnoods naar de dierentuin. Maar met de trein . Want dat is echt anders dan in de auto, waar je dan wel bij elkaar in een kleine ruimte zit, maar uiteindelijk toch allemaal met je neus in dezelfde richting. In de trein ben je met z'n allen weg uit de vertrouwde omgeving en - ook al klinkt het misschien wat kazig, die afgedwongen qualitytime - dat is dus leuk. Vind ik. Vinden wij. De brunch was heerlijk, overigens! En voor een weeshuis, echt. (Ziet u de etagères?) Oh, en ik heb nog iets nieuws geleerd: scones met room en 'lemon curd'. (So good..!) Henk maakte ook nog een foto (dan ziet u even dat ik ook mee was): klik

mijn iphone? Fijn dat u het even vraagt. Maandag. Hoor ik of hij gered is. Ik beef al tien dagen van de ingehouden spanning, de laatste tijd heb ik er bijna een dagtaak aan. Bijna , want ik deed nog meer. Ik deed de belastingaangifte. (Op 20 februari, een record!) En we kochten een fiets voor Bo. De meest briljante Bo-fiets die we maar hadden kunnen vinden op marktplaats. Een fiets met brede banden en blauwe velgen en een gote B voorop. Van Batavus, maar nu van Bo. We haalden hem op in Grootegast, bij Sebaldeburen en Gaarkeuken , u weet wel. Oja, en vanmorgen nam ik een maskertje. Tot grote hilariteit van mijn gezinsleden. Ik ben namelijk niet zo’n vrouw-vrouw. Ik probeer wel die indruk te wekken, door mascara op te doen en lippenstift. Maar als u goed kijkt ziet u dat de lippenstift altijd slordig zit. Ik ben de vrouw met de slordige lippenstift. Ja. En in de winter vergeet ik soms maandenlang mijn benen te scheren. Maar vanmorgen nam ik dus een maskertje. Want die vond ik toevallig, ...

Ik was het echt niet van plan. Het is overmacht. En zijn schuld. Maar ik vind dit zo verschrikkelijk mooi! De muziek, uiteraard, maar vooral ook het filmpje. Tranentrekkend. Die toch al behoorlijk hoog zaten vandaag, die tranen: de moeder van een klasgenootje van Merlijn is gisteren overleden. Het was op zich conform de verwachting (ze heeft zelfs nog een paar maanden langer geleefd dan aanvankelijk de prognose) maar dat maakt het allemaal niet minder vreselijk. Dat jongetje is 6 jaar en heeft gewoon geen moeder meer. En een vader, die had hij ook al niet. Alleen een oom, die nu de zorg voor hem op zich heeft genomen. Wat dan wel weer mooi is. Maar toch. Blegh.

Overigens ben ik de hele week al een soort van blij als ik Bo bij school afzet. In de galerie naast de school is momenteel namelijk een expositie van..tja....grote knuffelbeesten. 'Dushi' is een project van kunstenaar Florentijn Hofman, die - zo las ik - eerder die enorme badeend had bedacht, die mondiale spanning zou doen afnemen maar in plaats daarvan steeds werd vernield . (Leuk eendje, maar haha, dat filmpje, te wanstaltig gewoon, die muziek en die overvloeiingen!) Florentijn, zou je kunnen zeggen, die houdt wel van groot. "Voor de solo expositie 'Dushi' heeft hij speciaal nieuw werk gemaakt waarbij hij zijn directe omgeving als uitgangspunt heeft genomen. Het speelgoed van zijn kinderen gaf aanleiding voor de zachte (knuffel)sculpturen die hij door middel van schaalvergroting een andere functie geeft," lees ik ergens op een site. Ah. Ja, duidelijk. Het speelgoed van zijn kinderen als inspiratie. Alleen: die 'andere functie'? Dat weet ik niet zo g...