Ik had oog voor gekke, kleine dingetjes. Daar schreef ik geinige
stukjes over en dat vonden de mensen dan leuk.
Maar ik zie ze niet meer, de gekke kleine dingetjes. Of ik
zie ze nog wel, maar heb vervolgens geen zin om erover te schrijven. Want jee:
moet ik dan gaan vertellen dat ik vandaag werd betrapt op het per ongeluk stelen van twee pakjes biologische roomboter bij de Lidl?
Terwijl de wéreld in
brand staat?
Want zo voel ik me, eerlijk gezegd, en gedraag ik me, vandaag
de dag. Alsof de wereld in brand staat.
En dat is gek. (*kijkt
door het raam naar buiten en ziet geen bommen vallen, geen rook, geen huilende
mensen – slechts lief spelende kindjes in de tuin, in de vroege lentezon.*)
Het komt door Facebook en Twitter. Het komt doordat ik de stomme kop van Trump honderdduizend keer per dag voorbij zie schuiven. Het komt doordat
ik voortdurend aangrijpende beelden zie van mensen in nood, ergens in de wereld. Doordat ik de godganse dag meningen lees. Stomme meningen, domme meningen, racistische, griezelige, enge meningen, waar ik me boos over maak en bang van word.
Doordat ik me veelvuldig op Internet en de social media
begeef, sta ik continu met een been in de vrede en met een been in de oorlog.
En dan heb ik het dus zowel over de letterlijke oorlog – beelden
van Syrië, bombardementen, onthoofdingen, vluchtelingenleed – als over de oorlog die
woedt op de social media zelf. (Ik zeg het maar zo: als tweets wapens waren, dan
was het in cyberspace een bloederiger slagveld dan waar ook ter aarde.)
De derde wereldoorlog is begonnen, op Internet. Ik heb dat jaren geleden al eens gezegd, ook al wist ik toen nog niet zo goed wat ik bedoelde.
Maar het is echt waar. En we doen er allemaal aan mee. Iedere
uiting die je publiekelijk online doet, draagt in meer of mindere mate bij aan het
op de spits drijven van….nouja, van álles.
Ik zie het Internet als een groot, zwart monster, dat alle
nuance opslokt, en in een razend tempo de mensheid maakt tot een tweekoppige
draak die zichzelf naar het leven staat.
Rechts tegen links. Trump tegen Bernie. Bezorgde burgers tegen
‘Gutmenschen’.
Het kán niet goed gaan.
En het houdt me danig bezig.
Maar soms ben ik ineens bang dat het hier op een dag ook écht oorlog wordt en dat ik dan zal denken: waarom heb ik niet gewoon wat meer genoten van de
rust, van de vrede, toen het nog kon? (Zoals je naar vroegere foto’s van jezelf
kunt kijken en denken: waarom was ik destijds niet wat blijer met mezelf!? Ik
was zoveel knapper dan nu!)
Ik weet heus wel wat me te doen staat.
Ik weet alleen niet zo goed hoe het moet.
Het monster
heeft me in zijn greep.
Ik kijk naar buiten en ik zie geen vallende bommen, geen
rook, geen huilende mensen – alleen spelende kindjes in de tuin, in de vroege
lentezon.
Focus, Novy. Focus.
Reacties
Ik vind jou ook lief, trouwens. :)
Geen tips helaas..
Ik weet het ook niet.. hoe, waarom ik zo ben geworden. Vroeger voelde ik me ook lichter. Denk ik.
Komt het door mijn kinderen?
Komt het door internet?
Komt het doordat ik, hoe ouder, minder op mezelf gericht ben?
Komt het door de opeenstapeling van al die jaren incasseren?
Nou weet je.. ik wens ons sterkte. Oprecht!
Maar wat hebben zij eraan als ik hier wegzak in ellende, terwijl ik geen daadwerkelijke hulp kan bieden? En dat kan ik niet. Ik kan niet alles achterlaten en daar eten rond gaan delen. Ik kan de racistische, domme en oorlogzuchtige wereld op social media niet stoppen. Ik kan het tij niet keren.
Ik kan wel proberen hier zo goed mogelijk te leven. Niet weg te zinken in een ellende, die niet van mij is. Ja, dat klinkt hard, veel harder dan ik het bedoel. Maar ik kan en wil anderen ook niet vragen de hele dat verdrietig rond te lopen, omdat mijn kind ziek is. Ik wil juist dat ze genieten van hun eigen gezonde kinderen.
Ik weet niet hoe ik het verder uit kan leggen hoe ik het voel. Je kent me niet, dus weet kent mijn intonatie en intentie niet, dus je leest alleen de tekst, met jouw eigen inkleuring. (en ik twijfel dan nu ook heel erg of ik dit zal plaatsen) Ik weet wel dat ik al die ellende niet alleen de wereld uit kan helpen. Dat is hard, vervelend, verdrietig en eng. Daarom stel ik mezelf er maar een bepaalde tijd per dag aan bloot en vind het allemaal heel erg. Ik kan gewoon niets meer doen, maar of ik hier nu in bed lig te huilen of zit te lachen om een stom kattenfilmpje op internet, de ellende verandert er niet door. Ik kan, door het kattenfilmpje, de ellende misschien wel weer een beetje beter verdragen. Als tegenwicht, die ik gelukkig wel heb en zij niet. Zodra ik dé oplossing heb, zal ik die zeker proberen ergens aan te dragen.
Vergeet trouwens ook niet, er is nog veel meer ellende, altijd al. Die zien en zagen we niet. Het komt nu gewoon heel erg dichtbij. Ook dat is eng.
En op facebook heb ik een aantal haatverspreidende sites geblokkeerd. Dan zie ik dat in elk geval niet.
Jouw blogs maken de wereld vaak wel een beetje mooier, vind ik. Misschien wel luchtiger.
En ik had niet eens de echte ellende gezien. Die alle Trumpjes ter wereld ons tonen en vingerwijzen en ons willen laten geloven dat er een derde wereldoorlog bezig is. Ik keerde me af. Praatte er doorheen. Voelde me schuldig. Dat ik niet.... nou ja, wat jij zegt dus.
Gelukkig hoorde ik daarna Oes 'zeg iets liefs' zingen: https://www.youtube.com/watch?v=5VhqOkQu3yI op de radio.
En zag ook ik kinderen spelen.
En bedacht me dat de het meisje dat dertien jaar lang in asielprocedure zat nu haar coschappen loopt, bijna arts is.
En zag bloesem aan de boom bij jou om de hoek.
Ja, zelfs Moti speelde weer op 'tussen beide markten' en als je goed kijkt, zie je ook alle Groningse dorpsgekken weer die uit hun krochten kruipen en raaskallend door de stad bewegen. Ik hoop dat je er de schoonheid weer van kunt gaan zien.
Toegegeven, het is hard werken.
En over schrijven gesproken, als je gister 'kijken in de ziel' keek. Dan hoorde je verscheidene schrijvers vertellen over het creëren van een eigen wereld. Dat kan jij nog steeds goed. Maar daar heb je idd focus voor nodig. Komt wel weer lieve Ief.
De wereld is mooi. Echt.
(maar wel schattig dat je "per ongeluk" zei)
het gaat nl. om de schoonheid van de nuance.
Verder... niet zo streng voor jezelf. Je ziet de kleine dingen nog wel, ze zijn er nog. De lelijkheid van de monsterlijke dingen heeft nog niet gewonnen. Maar ze hebben wel onze aandacht nodig. Ook onze aandacht nodig.
Naja, voor wat het waard is, ik lees je nog steeds erg graag. Over kleine of grote dingen.