Doorgaan naar hoofdcontent

Filmtips voor met de kinderen


Ja sorry, het is een titel van niks, sowieso grammaticaal, maar ook inhoudelijk, want hoezo ‘de kinderen’? Welke kinderen? Wat voor kinderen? Van welke leeftijd?

Laat ik anders beginnen.
Wij hebben thuis een gezamenlijke hobby: films kijken.
We kunnen ook heus heel leuk samen in het bos wandelen, in de zee zwemmen en koekjes bakken, maar collectief het allergelukkigst zijn we wanneer we met z’n vijven naar een film kijken die precies goed is.
Voorwaar nog geen sinecure trouwens: een film vinden die precies goed is, met onze uiteenlopende leeftijden en voorkeuren (Loïs (7): Frozen, Merlijn (12): The Hobbit, Bo (13): The Hunger Games, Henk: A Clockwork Orange, ik: Los Amantes del Círculo Polar. Of lost in Translation. Of Magnolia. Of the Sheltering Sky. Of Fargo. Of Extremely close and incredibly loud. Of

Maar soms lukt het en dan is er magie.
Ik dacht laat ik die titels eens delen; wie weet heeft iemand er nog wat aan, in deze kerstvakantie. Want Home Alone hebben we inmiddels allemaal wel gezien.


Een top vijf.


Holes
Deze film is echt…..fantastisch! Als in: hoe krijg je het verzonnen. Over een jongen die in een soort opvoedingskamp terechtkomt, waar hij samen met de andere jeugdige bewoners de hele dag om een onduidelijke reden gaten moet graven in de woestijn. Het plot is compleet waanzinnig. 
Ik heb een paar mensen horen zeggen dat het boek beter is, maar dat kan me niet schelen want ik las het boek lekker niet. We zagen alleen de film. En die was leuk. Héél leuk.



Het was al het lievelingsboek van Bo; De zomer van Winn Dixie.
Over het meisje Opal, dat met haar vader, die dominee is, net verhuisd is naar een klein stadje in Florida. Ze is ongelukkig en mist haar moeder, die hen heeft verlaten. Maar dan vindt ze in de supermarkt een grote vieze zwerfhond; een hond met een glimlach. Ze mag hem houden en met Winn Dixie (ze geeft hem de naam van de supermarkt) aan haar zijde maakt ze een heleboel bijzondere vrienden en wordt alles beter, ook de relatie met haar vader. 
Klinkt een beetje Disney zo, is het niet.  



Nim’s Island
Een heerlijke film. Over een meisje dat op een onbewoond eiland woont in een waanzinnig huis, met haar vader die onderzoek doet naar plankton. Haar vrienden zijn een zeeleeuw en een pelikaan. Als haar vader op een dag niet terugkeert van een expeditie op zee, roept ze per email de hulp in van de schrijver van haar favoriete avonturenboekenserie. 
Een echte feelgood movie. Grappig, bij vlagen behoorlijk spannend en nog vét romantisch ook.



 Little Miss Sunshine (12+)
Hilarisch en hartverwarmend. (En oké, onderhuids ook treurig en schrijnend, maar dat ontging onze kinderen probleemloos.)

Bron: Cineville

Moonrise Kingdom (12+)
Echt. Zo’n. Rare film.  Over padvinders. Totally weird (warning!), maar staat garant voor verwondering en uiteindelijk onverwachte ontroering.





Joe, merry Xmas!



Ik heb er overigens nog veel meer, van die 'filmtips voor met de kinderen'. Maar dat zijn voornamelijk films die niet per se voor Loïs geschikt zijn. Dus eigenlijk 'filmtips voor met de tieners'. Ik deel ze graag, dus roep maar.

Reacties

sanneke zei…
Hè, wat een fijn logje! We gaan ze kijken, jullie favorieten. (Moonrise Kingdom deden we al.)
Geert zei…
Gisteravond "Walk in the Woods" gezien, met Redford en Nolte. Fantastische film, dikke aanrader.
Ineke zei…
Wat een leuke tips, ik ga zeker kijken, bedankt. :)
Natassss zei…
Hey Yvon Wat Ben je toch een genie om dit Ff met ons te delen. Supertoffff en gaan de overige 3 zeker kijken aangezien 2 films ook al bij onze favorieten zitten. 😉
Bedankt voor de tip en alvast een happy newyear en Fijne filmdagen! 😂
Inge zei…
Holes wordt nu gekeken!
Mevrouw H. zei…
Kijk! Nou kan ik neef en nicht makkelijk vermaken :) Dank voor de tips.
Fijne dagen met elkaar!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...