Doorgaan naar hoofdcontent

Onnavolgbaar

Mijn 'taalpreken' beginnen altijd met een enigszins deemoedige disclaimer in de trant van: ‘Dit wordt heus geen betweterig taallesje hoor, of misschien stiekem toch, haha hihi.’ 

Enerzijds is dat omdat ik eigenlijk gewoon graag door iedereen leuk gevonden wil worden – en dus niet irritant, maar anderzijds ook omdat ik het eigenlijk wel een beetje ééns ben met de afhakers, de mensen die geërgerd denken: jemig Novy, wat kan het mij nou in de godsnaam schelen hoe je iets eigenlijk zou moeten zeggen of schrijven.

Want waar gaat het in wezen over?

Als je erover nadenkt is het absurd om een taal tot stilstand te willen dwingen; te vangen in een groen wetboekje en vervolgens de vrijwillige taalpolitie te laten toezien op correcte naleving.

Dat slaat nergens op en het kán ook helemaal niet; de taal rent met ons mee.

Nog heel even en het woord ‘meteen’ is voorgoed verdwenen, verzwolgen door 'gelijk'.
Je doet er niets aan.
Het is natuurlijke selectie.
Evolutie.
De dodo is uitgestorven, de dino’s ook.
Zo gaat dat.
Het is niet anders.
De tijger zal ook uitsterven. Dat weten we allemaal. Misschien nog niet in ons mensenleven, maar hij gaat eraan.

Maar ho, wacht!
STOP!
Dat willen we niet!
Dat moeten we proberen te voorkómen – ook al is het dan waarschijnlijk tevergeefs.
We richten actiegroepen op en worden lid van het Wereld Natuur Fonds.


Zo is het leuker bekeken: Ik zit niet bij de taalpolitie, ik ben gewoon lid van de stichting Red De Tijger! Wrauw!



Vandaag doe ik een poging het woord ‘onnavolgbaar’ te redden.
Daar gaat het namelijk niet best mee; het lijkt slachtoffer te zijn geworden, van een hostile take-over. Door een andere betekenis.


Kijk: (een kleine greep uit vele voorbeelden)

 





Onnavolgbaar betekent: 'Zó goed, dat het niet na te doen is.'

Navolgen, immers, betekent zoveel als: hetzelfde bereiken, in iemands voetsporen treden, iemand evenaren.

'Wat Sven Kramer doet op de tien kilometer is onnavolgbaar.'
'Benfica aanvaller Salvio passeerde zijn tegenstander op onnavolgbare wijze.'


Onnavolgbaar betekent NIET: niet te volgen / onbegrijpelijk / ksnaperniksvan


'Onnavolgbare logica' (185.000 hits op google! Damn!) slaat dus nergens op, tenzij je bedoelt dat je de betreffende redenering weergaloos vindt en niet te overtreffen briljant.

Onvolgbaar zou wel kunnen, maar dat woord bestaat niet.


Ik geef toe, het zou hartstikke leuk zijn als allebei de betekenissen goed waren.
Alleen al omdat je dan van sommige dingen kon zeggen dat ze 'onnavolgbaar onnavolgbaar' zijn.
Maar helaas.



Goed.

RED DE TIJGER!


Reacties

Terrebel zei…
Zo is 'eigenares' al de vrouwelijke versie van 'eigenaar' en eigenaresse zo vaak gebruikt dat men die vorm normaal is gaan vinden. Helaas. Maar eigenlijk is het natuurlijk bijzonder vrouwonvriendelijk om te discrimineren. 'Vrouwelijke eigenaar' of 'Zij is eigenaar' is correcter. Je wilt als vrouw tenslotte toch gewoon als mens gezien worden en niet als 'wezen dat anders is dan een man'? Denk ik dan.
Jaaaaa, Novy, jaaaa! Op de barricades. Wat schrijf je dat toch weer onnavolgbaar fijn op. Dank.

En Terrence, jij ook dank. Ik ben het ontzettend met jou eens en ik doe er nog een schepje bovenop want waarom is het überhaupt ooit nodig om van iets aan te geven dat het een vrouwspersoon is.

Waarom een conductrice, eigenares, lerares, meesteres? Of... in dat laatste geval soms wel handig om te weten of het een man of vrouw betreft...
NOVY zei…
Dank, Oomph! :)
Lehti Paul zei…
O ja, onnavolgbaar. Het halfuur nieuws bij op sublime-FM is dat ook. Hoorde daar vandaag dat nieuwe aanpak tegen stropers tijgers succesvol is (Nepal?, leven die beesten daar überhaupt?)
roomservice13 zei…
Hulde voor jouw taal-kruistocht!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...