Doorgaan naar hoofdcontent

Klinkt als een verrekte goed raam





Haha.
Ja.


Ik ben sowieso eigenlijk wel een beetje zat van die uitdrukking 'out of the box denken'.

Het is namelijk ook nog eens niet goed.
Het ís niet 'out of the box'.
Het is: 'outside the box.'
Buiten het hokje.
Buiten de kaders.
Dus: outside the box, niet out of the box.
Echt.
Out of the box, dat is wat baby's willen.


Ik zou zeggen: gewoon weg met die box. Opbergen die doos, boven op een plank, niet meer aan denken. Tot het straks misschien ineens weer heel hip wordt om in the box te denken.
Ik geloof daar wel in. Dat over twintig jaar de mensen tegen elkaar zeggen: ‘Je moet eens wat meer in the box denken, jij.’



Iemand attendeerde me vandaag op www.vaagtaal.nl, een website met allerlei uitwassen van de huidige ‘bobotaal’; een bonte verzameling van woorden en uitdrukkingen om verbaal mee te imponeren en tegelijkertijd niets te zeggen.

Zoals: comfortzone.
Daar moet je vooral uit, hè, tegenwoordig. Out of your comfort zone! Want daar gebeurt het; the magic happens outside your comfort zone. (Net als met die box denk ik dat dit ook vanzelf weer omdraait. Over een tijdje zeggen de mensen tegen elkaar: ‘Je moet eens wat meer in je comfortzone gaan zitten.’ Let op mijn woorden.) 


Wat ik ook heel erg vind: terugkoppelen.
Het is nog helemaal niet zo lang geleden dat je nog gewoon kon komen vertellen hoe iets was verlopen. Maar nu moet je ineens alles terugkoppelen.
Met je klimhaak. 


Het woord dat volgens de website de vaagtaalverkiezing 2014 heeft gewonnen is: Kwaliteitsvenster. 
Een terechte winnaar, als je het mij vraagt.
Kwaliteitsvenster, dat is inderdaad nógal vaag. Ik kan niet eens bedenken wat het zou kunnen zijn. Het klinkt als een verrekte goed raam, maar dat zal het wel niet zijn. 

Nja. Ga maar eens kijken op vaagtaal.nl 


Reacties

Trudy zei…
Vreselijk, die bobo-taal... Doe mij maar puur en oprecht Hollands!
Anoniem zei…
't Komt me mijn neus uit die bobo-taal; alleen maar proberen indruk te maken, jakkes. Geweldig die website, dank je!
'Met je klimhaak.' Haha!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...