Doorgaan naar hoofdcontent

Berlijn


Ik was al eens eerder in Berlijn. Twee keer. De laatste keer was in 1989, een paar maanden voor de muur viel.
Ik kende Berlijn dus nog niet zoals het tegenwoordig is, behalve uit verhalen.
Ook Henk was nooit na 'die Wende' in Berlijn geweest. Het Berlijn dat wij wisten konden we dus niet aan de kinderen laten zien.

Wat zouden we eigenlijk gaan doen? De Reichstag bekijken? De Brandenburger Tor? Checkpoint Charlie? De Kurfürstendamm?
Nja..wellicht?
We hadden niet echt een plan.

Nou bleek het zomaar (nou ja, zomaar... ik heb een deal met de kosmos, weet u wel?) heel erg mooi weer te zijn – om niet te zeggen warm – dus de eerste dag besloten we dat we eerst maar eens dat Badeschiff moesten bezoeken waarover ik had gelezen; een zwembad, gemaakt als kunstproject, drijvend in de rivier de Spree.
Het bleek nog leuker dan ik dacht. Het zwembad is op het terrein van de Arena, (een multifunctionele concert/feest/kunstlocatie), met een strand en een bar, mooi en schoon en tegelijk heel hip en vrij en cultureel verantwoord, ik merk dat ik niet echt de woorden heb om het te omschrijven, maar we voelden ons er onmiddellijk thuis!


En toen besloten we dat we gewoon 'toller Orte' gingen opzoeken en van het mooie weer genieten. Niet perse naar de geijkte bezienswaardigheden. De Reichtstag en de Brandenburger Tor hadden we bovendien al gezien, vanuit de bus die ons met onze bagage van het station naar het airbnb-appartement bracht. (In Schöneberg, dat een heel mooie, relaxed-bruisende wijk blijkt te zijn, met heel veel jonge mensen, met kinderen en honden en speeltuinen.)

Reichtstag vanuit de bus, check!
Brandenburger Tor vanuit de bus, check!
ontbijt met Asian noodles
diva in bed

Op de derde avond zag ik ineens een foto van een Facebookvriend, waarop hij met zijn vriendinnetje poseerde tegen een liggende T-rex met op de achtergrond een reuzenrad.
De tekst erbij luidde zoiets als: 'Het waren mooie dagen in Berlijn.'
En ik dacht: huh? Waar is dat reuzenrad?
Dus dat vroeg ik toen maar even. En kwam erachter dat het een verlaten pretpark was, aan de rand van Berlijn, helemaal in het Oosten. Waar je stiekem binnen kon komen, door over het hek te klimmen. 
Waah!

Het pretpark, genaamd SpreePark, was sinds de opening in 1969 het enige pretpark in de DDR.
In 2001 ging het failliet en sindsdien is het een soort spookpark. Met nog bijna alle attracties intact, maar overwoekerd en in onbruik.
Het reuzenrad draait af en toe nog, door de wind.

Het was ZO GAAF.

Ik zeg altijd: geen beter pretpark dan een dood pretpark.



Overigens hingen we ook gewoon de toerist uit, hoor. (Zij het dan niet gehinderd door enige diepgaande voorkennis. Zo hadden we bijvoorbeeld geen idee voor welke fontein mijn man en kinderen hier poseerden. ‘Trevi-fontein, check!’ riep Henk. Haha)

(Henk maakt hier trouwens geen Hitlergroet, maar wil gewoon zijn dochtertje aaien.)

En hier neemt Bo een selfie, met op de achtergrond de Dom van Berlijn.
Hij staat er alleen niet helemaal op. Zij wel.

#dommie



Nu zijn we weer thuis en heb ik een probleem.
Ik vind Nederland niet meer leuk.
In Berlijn kun je gewoon (heel goed!) uit eten voor 10 euro per persoon, schenken ze je glas wijn bijna tot de rand toe vol, koop je drie grote bakken aardbeien voor 2 euro en reis je voor bijna niets met het openbaar vervoer. En iedereen is er aardig.
Dus.

Reacties

sanneke zei…
Berlijn, de plek waar iedereen wil wonen als ie er geweest is. En ik was er nog nooit. Misschien maar beter ook, want anders leed ik nu heimwee naar Berlijn. En toch... Ik wou dat ik mee was met jullie.
NOVY zei…
Je had het fijn gevonden, Sanneke!
sanneke zei…
Lekker met jullie zwemmen in dat bijzondere zwembad, de stad verkennen in de zon, foto's maken in dat verlaten pretpark; ik weet het wel zeker, ik zou heel gelukkig zijn.
LEHTI zei…
Zelf was ik eens fan van opgedoekte campings, maar dat spookpretpark is pas echt cool.
En wat betreft je laatste argument, dat is wellicht ook de reden dat mijn zus er al meer dan twintig jaar woont en zich ook nog reizen naar Thailand, Senegal en Jamaica kan veroorloven.
Werk schijnt er vrij makkelijk te vinden te zijn en qua cultuurklooien kan Henk zijn ei ook aardig kwijt lijkt me. Dus wat let je?! (o ja, jullie hebben net een nieuw -stink-huis gekocht, da's waar ook)
Anke zei…
Ik moet daarheen om foto's te maken!! Maar jou pics zijn ook al heel tof. Daarna wil ik dan door jullie worden geadopteerd! :)
Kristel zei…
Ach, en ik ben er nog nooit geweest! Wat een fijn stukske. En wuuuuhhh, dat lijkt me echt ZO ENG, een spookpretpark..brr! Jij gek.
Sofie zei…
Berlijn is gewoon een magische stad!
En een uitstap naar Potsdam mag zeker niet ontbreken!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Bang with Friends

'Jemig, kan het nog platter?!' riep ik uit, toen ik werd gewezen op het nieuwste Social Media platform Bang with Friends . Maar vrijwel meteen daarna dacht ik: Ja! Ja! Wat een fantastisch idee! Dit, mensen, voegt echt wat toe aan de wereld! Bang with Friends is een computerapp waarvoor je je aanmeldt via Facebook. Vervolgens krijg je dan een handig overzicht op je scherm van al je Facebookvrienden. En zit daar toevallig iemand bij met wie je wel eens eh… *zoekt even naar Nederlands equivalent van ‘to bang’* ….. van bil zou willen, dan kun je dit aangeven door op deze persoon te klikken. Zonder het risico – en hierin schuilt de genialiteit – dat je een blauwtje loopt. Het lustobject in kwestie krijgt hiervan namelijk géén melding, tenzij de interesse wederzijds is! Oftewel, zoals de ondertitel van de applicatie luidt: Your friends will never know you’re interested unless they are too.  Ik vind het (letterlijk) fucking briljant! Als fenomeen dan hè. Want u snapt d...