Doorgaan naar hoofdcontent

Dat met dat vliegtuig


Had ik al verteld dat we aan het verbouwen/verhuizen zijn?
Haha. Grappig hoor, Novy.
Ja.
Ik had eigenlijk een stukje willen schrijven met de titel: Loden leidingen en stalen zenuwen.
Maar daar kon ik weinig tekst bij verzinnen, want die titel zegt het eigenlijk allemaal al.


Kijk, zo is het momenteel:



U ziet: dat komt helemaal goed. Onze meubels staan daar vast prachtig, over twee weken. (Stalen zenuwen.)

Nee, wat me de laatste dagen pas écht bezighoudt, is dat met dat vliegtuig. Dat vliegtuig dat verdwenen is. Dat is toch heel gek? Een vliegtuig dat kwijt is? En dat er mensen waren die hun vermiste geliefden probeerden te bellen, en verbinding kregen! Niet dat er zich echt iemand meldde aan de andere kant van de lijn, maar de telefoons gingen wel over! En dit werd dan ook nog een soort van officieel bevestigd, door de luchtvaartmaatschappij.
Raarr! Want een telefoon die in de zee ligt doet het niet meer. En dan krijg je dus de voicemail. Op z’n hoogst.
Er waren trouwens er ook nog twee mannen met gestolen paspoorten aan boord, maar dat schijnt er dan weer niets mee te maken te hebben.

Er doen momenteel een aantal scenario’s en complottheorieën de ronde.

  1. Het vliegtuig is in de lucht geëxplodeerd. Door een bom, bijvoorbeeld. Dat zou verklaren waarom er geen brokstukken te vinden zijn; die zijn dan heel ver uit elkaar in de zee terecht gekomen zijn ‘en probeer ze dan maar eens te vinden.’ 
  2. Het vliegtuig is ontvoerd naar een verlaten vliegveld in Maleisië, waar de bemanning en passagiers worden vastgehouden. Dat zou verklaren waarom de telefoons nog over gingen. Er schijnt voor de kust van Maleisië ook olie op het zeeoppervlak gesignaleerd te zijn, maar dat bleek toch niet van het vliegtuig. 
  3. Het vliegtuig is ontvoerd door buitenaardse wezens. Kán. 
  4. Het is een Hollywood-stunt, om reclame te maken voor een remake van de serie Lost. Dit is wat mij betreft het meest logische scenario, want dat was natuurlijk het eerste waar ik ook aan dacht. Niet perse aan een Hollywood-stunt, maar wel aan Lost. Mén! Dacht ik. It’s really happening! Hoewel het ook meteen weer een wat vreemd beeld gaf; het overgrote deel van de passagiers komt namelijk uit China. En dan heb je daar dus zo’n strand, met allemaal Chinezen. Geen Sawyer, geen Sayid, geen Kate, geen John Locke, alleen Jin en Sun en Jin en Sun en Jin en Sun en Jin en Sun.  




Nja, ik vind het spannend.


Reacties

kurred zei…
Ik gok op punt 3. (voorlopig)
Een wat die foto's betreft over het verhuizen. Dat komt mij toch zo bekend voor.
Door zei…
Gisteren riep ik nog dat ik een huis met tuin op het zuiden wil. Maar dan zonder te verhuizen:)
Dat vliegtuig ja, daar heb ik al diverse dromen over gehad. Misschien moet ik die verkopen aan Hollywood.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...