Ik was vandaag in de stoffenwinkel.
Ik kom daar zo weinig mogelijk, want a) ik heb er zelden iets te zoeken en b) ik vind het er een beetje griezelig, omdat ik denk dat iedereen aan me kan zien dat ik niet met een naaimachine overweg kan.
(Dat is trouwens niet helemaal waar, want 13 jaar geleden, toen ik zwanger was van mijn oudste dochter, maakte ik een boxkleed.
De reden dat ik er vandaag was, in de stoffenwinkel, was dat ik een stukje zwart kunstleer wilde kopen, om de bank te repareren die ik op marktplaats heb gezet en waar ooit door een logeer-rat een gaatje in was geknaagd.
‘Hallo,’ sprak ik een meisje aan dat tot het winkelpersoneel behoorde, te oordelen aan de schaar die ze aan een koordje om haar nek droeg. ‘Verkopen jullie zwart kunstleer?’
‘Ja hoor, loop maar even met me mee.’
Ik volgde het meisje naar de kunstleersectie en zag onmiddellijk precies wat ik nodig had. Prachtig.
‘Dan wil ik hier graag een stukje van,’ zei ik.
‘Hoeveel?’
‘Nou, ik heb maar een klein lapje nodig,’ antwoordde ik en maakte met mijn vingers een rechthoekje ter grootte van een speelkaart.
‘De minimale afname is 25 centimeter.’
‘Oh,’ zei ik. ‘Je bedoelt dat de dienst die je me gaat bewijzen niet uitkan, voor minder dan het bedrag dat een stuk van 25 centimeter kost.’
Het meisje keek me niet-begrijpend aan.
‘Ik kan er moeilijk zo’n hoekje uitknippen, hè,’ snibde ze.
‘Dat snap ik,’ zei ik, ‘maar je kunt wel een strook van 10 centimeter knippen. En dan wil ik best betalen voor 25 centimeter, daar gaat het niet om, maar ik hoef het niet te hebben. Ik heb maar een klein stukje nodig en de rest gooi ik weg. Dat is zonde, vind je ook niet? Daarbij is het niet zo goed voor het milieu.’
Er sloop een lichte paniek in de blik van het meisje.
‘De minimale afname is 25 centimeter,’ herhaalde ze pinnig en begon demonstratief een reep van 25 centimeter af te snijden.
‘Okee,’ zei ik.
Want ik weet wanneer ik mijn mond moet houden.
Hoewel ik natuurlijk best een goed punt had, was het wel een beetje aanmatigend zoals ik deed. Een beetje autoritair ook. Uit de hoogte. Ik liet haar niet alleen merken dat ik oneindig welbespraakter was dan zij, met bovendien meer gevoel voor duurzaamheid, maar ook dat ik haar maar een verkwanselend dom wicht vond.
En eigenlijk alleen om mijn eigen onzekerheid te overschreeuwen, in een omgeving die duidelijk niet de mijne is.
Ik fietste dus vervolgens naar huis met een stuk kunstleer van 140 bij 25 cm.
Jammer dat ik niet met een naaimachine overweg kan, anders zou ik er best een leuke minirok van kunnen maken.
Reacties
Trude
Ik kocht een nieuwe bank eens voor de helft van de helft van de helft van de prijs, vanwege zo'n gaatje. Liet 'm gelijk maar bezorgen. Dat kon toen wel uit. Toen de bank werd bezorgd, was het gaatje weg. Mysterie. Maar wel fijn, want ook ik ben niet zo'n naaister. De volgende bank zag ik naar binnen geschoven worden bij mijn buren, eerst door het trapgat, -wat niet paste- en toen door het keukenraam. Toen ik zag hoe de buurman het enorme ding, balancerend op een bezemsteel, twee meter boven zijn hoofd probeerde naar binnen te krijgen, bood ik niet mijn hulp aan, maar sloeg mijn slag: "Áls het niet past -wat natuurlijk erg jammer is- heb ik er wel belang bij." Ze hadden het leren geval op marktplaats op de kop getikt en gerepareerd. Nu staat ie te wachten totdat ik mijn vloertje heb gelegd in mijn nieuwe huis.
O ja, en ik heb net ook nog een stukje zwart kunstleer door mijn handen gehad, dat zit nu in een of andere verhuisdoos. Maar welke? Maar je bent al voorzien. Ik ben benieuwd naar het rokje... pardon, de bank. Succes met naaien, maar nog meer met het schrijven van zulke mooie verhalen.