Doorgaan naar hoofdcontent

Nou, daar istie dan


Het voelt een beetje als de boel jinxen, want het is nog niet officieel rond enzo, maar ik ben nou eenmaal niet zo voorzichtig (de keren dat ik zwanger was schreeuwde ik het ook meteen van de daken, terwijl dat eigenlijk pas hoort na 3 maanden begrijp ik) en het gaat ook vást allemaal door. Ik voel het!
Ook al ga ik dan zo even op mijn ongelakte houten tafel kloppen.

Kijk: dit is ons nieuwe (oude!) huis:






Woah!
Labels:

Reacties

sanneke zei…
Jaaaa, zo gaaf!
30 januari 2014 om 23:00
LEHTI zei…
Hoera!! Lekker oud, lekker lekken en tocht en asbest en zo. Net wat je wilde ;-)
Bij mij komen ze maandag in het nieuwe huis met van die witte pakjes de asbesthoudende vensterbanken weghalen. Heb je daar nog belang bij? ;-)
30 januari 2014 om 23:50
Anoniem zei…
dan wordt je mij overbuurvrouw :-)
30 januari 2014 om 23:55
Astrid zei…
Oh gaaf! Maareh. Je krijgt dus anonieme overburen... scary shit.
31 januari 2014 om 09:12
NOVY zei…
@Anoniem: Woon je in het ziekenhuis?
31 januari 2014 om 10:38
Door zei…
In ieder geval enthousiaste anonieme buren:)
Haha. Sorry.
Gefeliciteeeeeerd! Gaaf huis.
31 januari 2014 om 13:08
Iben zei…
vetcool huis! En ook heel fijn dat jullie dus niet dakloos worden enzo.
31 januari 2014 om 13:59
de Brassers zei…
Wat een gave trap om in je trouwjurk vanaf te komen....duurt nog wel even voor Bo dus voorlopig blijven wonen.
De rest van het huis is ook vast mooi...veel geluk in dit huis.
31 januari 2014 om 21:29
Anoniem zei…
duh... achter heb je 'echte buren' :-)
1 februari 2014 om 00:15
NOVY zei…
Hoi achterbuur!
1 februari 2014 om 00:20
Jacq zei…
Ha, een echt Novy-huis! Met achteroverburen, ook niet alledaags.
1 februari 2014 om 20:51
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen