Zo.
Heeft u de Kerst ook weer overleefd?
Wij wel hoor.
We zagen een film over een pratende eland met de stem van Jeroen van Koningsbrugge, we aten wild zwijn en pizza, en speelden monopoly.
En door!
Momenteel zit ik te broeden op een goed voornemen. Ik denk dat het iets wordt als: ‘meer genieten van het moment.’ Of: ‘meer in het nu leven.’
Daar ben ik niet zo goed in, namelijk. De afgelopen maand die als een sneltrein langs geraasd is maakte dat weer pijnlijk duidelijk.
Het was een en al stress, drukte en chaos.
Er was een Kerstdiner op de school van de kinderen, dat echt heel leuk was. Echt heel leuk.
Maar ik merkte het niet. Want ik zat met mijn hoofd bij wat er allemaal nog daarná kwam. Straks, straks is de echte Kerst en ik moet nog zoveel doehoen!, dat werk.
En dan blijkt achteraf ineens dat dat Kerstdiner op school het hoogtepunt was.
Toch jammer dan, dat ik het niet doorhad.
Ik wil eigenlijk even iets kwijt in de categorie: ‘whatever, maar toch raar’.
Vorige week blogde ik over de truthie. En het leek erop dat heel veel mensen dat leuk vonden.
Mijn verhaaltje werd her en der gedeeld op Facebook en heel vaak geretweet op Twitter.
Echt jonge, mijn truthie ging bijkans viral!
Onder aan mijn blog staat sinds een tijdje een knop. Een ‘vind ik leuk’ button, van Facebook. (Geen idee waarom, ik kan me niet herinneren dat ik dat heb gedaan. Ik zou ook niet kunnen vertellen hoe het moet, dus waarschijnlijk is het vanzelf gegaan. Oeh, die spannende wereld van het internet…)
Sinds die knop er zit krijg ik aanzienlijk minder reacties, maar dat geeft niet, want ik vind vind ik leuks ook leuk.
Op Kerstavond hadden inmiddels 58 mensen op de knop onder het genoemde blogje geklikt. Achtenvijftig! Dat is bijna zestig! Woh!
Maar toen.
Het was Eerste Kerstdag
Nou ja, bijna leeg: de teller stond ineens op 10.
Maarmaarmaar….!
Refresh refresh refresh.
Ja hoor, het staat er echt. 10.
Op de andere blogpagina’s was het aantal likes gewoon ongewijzigd.
Dus: huh?
Hebben, in de nacht voor Kerst, achtenveertig mensen zich bedacht? En de moeite genomen naar mijn blog te surfen om op de vind ik niet meer leuk knop te klikken? Really? What did I do!?
Of:
Heb ik alles gedroomd?
Nja, ik zei het: Whatever.
Maar toch raar.
Reacties
Altijd maar jatten.
En Cocacolaboeren laten.
Zo is ie.
Altijd al geweest.
(op mijn blog struint trouwens een vampier rond, dus ik weet niet of je zo rouwig moet zijn om die verdwenen likes)