(Wel altijd lollig, want ik heb gelukkig humor; zij het dan weer niet van de lichtste soort.)
Mijn beeld van de mensheid is nogal pessimistisch. Ik kan daar allerlei redenen voor verzinnen, maar laten we het maar houden op mijn karakter.
Over kinderen krijgen had ik nooit serieus nagedacht. Niet dat ik ze perse niet wilde, maar ik zag het gewoon niet echt als iets voor mij. En daarnaast vroeg ik me ook wel eens af of het eigenlijk wel een goed idee was, om kinderen op deze 'verdorven wereld' te zetten.
Maar op een bepaald moment, vlak voor mijn dertigste verjaardag, was ik plotseling en onverwacht zwanger.
En alles veranderde.
Alles.
Met name mijn wereldbeeld; ik zag ineens alles zonnig.
Lelijke wereld? Nee, man, práchtig! Die baby in mijn buik maakte alles mooi.
Mijn gedachten veranderden van: Is het nog wel verantwoord om een kind op deze aarde te zetten? in: Voortplanten, dat is nou eenmaal wat de mens doet. (Iets dat zo natuurlijk voelde, dat moest wel goed zijn!) En bovendien, dacht ik: als alle intelligent-over-de -wereld-nadenkende mensen besluiten om geen of minder kinderen te baren, en de minder intelligent- over-de-wereld-nadenkende mensen blijven gewoon lekker aanfokken, dan leidt dat ook maar tot een vreemde wereldverhouding. (Ik stel dat niet zo politiek correct geloof ik, maar u begrijpt vast wat ik bedoel.)
Maar ik werd dus gelukkig. We kregen een kind, dat het mooiste kind van de wereld was.
En vrij snel daarna kregen we nog een kind. Ook weer het mooiste van de wereld. En vijf jaar later nóg een, om het geluksgevoel nog wat te prolongeren.
(Even een zijsprongetje: Ik las pas ergens dat uit onderzoek was gebleken dat het eerste kind het gelukkigst maakt. Dat werd gebracht als opzienbarend, maar mij lijkt het nogal logisch: Je eerste kind brengt je dubbel geluk: Je bent gelukkig met het kind, maar je bent ook gelukkig omdat je moeder bent geworden. Of vader. Bij een volgend kind bén je al vader of moeder, dus krijg je alleen het kind-geluk erbij. Duh.)
Goed, ik was dus gelukkig. Drie fantastische gezonde kinderen: alle reden, nietwaar?
Maar er is iets aan de hand de laatste tijd.
The magic potion is starting to wear off.
De roze wolk waar ik tien jaar op heb gezeten, begint te verwaaien.
Langzaam begint mijn pessimistische kijk op de wereld zich weer een weg te banen door de roze mist.
En juist omdát ik kinderen heb, is ie heftiger dan tevoren. (Ik heb hier volgens mij een paradox te pakken, waar ik nog even een goede naam voor moet verzinnen.)
Ik heb last van dingen. Ik zie en lees overal narigheid en onheilstijdingen. Er maakt zich een doemdenkerigheid van me meester. Ik word weer cynischer.
En ik ben steeds boos op de politiek.
Zoals vandaag weer, over die stomme toestand met Rusland (die ik maar ten dele snap, omdat ik er natuurlijk geen verstand van heb, zoals van zoveel).
Wat ik ervan heb begrepen heb, is dat er een of andere Russische diplomaat is in Nederland, die teveel wodka drinkt en zijn kinderen slaat. Iemand die dit niet meer kon aanzien vertelde het aan de politie, die vervolgens de Rus in de boeien sloeg.
Maar ho! Dat mocht niet! Neenee! Deze meneer was onschendbaar!
Onschendbaar, dat betekent dat je hem niets mag maken. Hij staat hier boven de wet, zogezegd. Hij woont in een wereld waar je ongestraft je kinderen mag mishandelen; zo is dat geregeld in het verdrag van Wenen. (Really: het verdrag van huilen?)
Poetin was boos, omdat onze agentjes met hun handjes aan zijn onschendbare diplomaat hadden gezeten. En Nederland, Nederland heeft excuses gemaakt. Want dat moest natuurlijk, want ja: dat verdrag. ‘Sorry, hoor! Sorry meneer Poetin!’
Pff.
Ik vraag me ineens af of ik dit eigelijk wel mag opschrijven..?
Nja, ze komen maar hoor, met hun polonium.
Ik ben onschendbaar.
Reacties
Om in tijden van oorlog veilig te kunnen onderhandelen over bijvoorbeeld een wapenstilstand, moesten landen er eeuwen geleden al zeker van zijn dat hun onderhandelaars goed werden behandeld, die "onschendbaarheid" is dus al heel oud.
Pas in het Verdrag van Wenen (1961) spraken 179 landen officieel af dat diplomaten "onschendbaar" zijn.
Diplomaten werken vaak onder moeilijke omstandigheden in het buitenland. Ik heb het hier niet over Nederland natuurlijk, maar diplomaten (en hun gezinnen) in bepaalde landen moeten er wel 100% zeker van kunnen zijn, dat ze niet zomaar gearresteerd worden, puur omdat zijn oorsprongslandland en het land waarin hij zijn land vertegenwoordigt misschien overhoop liggen. Diplomaten moeten kunnen werken zonder dat ze bang hoeven te zijn voor vervolging door justitie. In principe zouden zonder het verdrag bijvoorbeeld homoseksuele diplomaten in bepaalde landen vervolgd kunnen worden voor hun seksualiteit of religie.
Als er dan toch iemand over de schreef gaat, zijn er drie opties. Optie 1: Het oorsprongsland van de diplomaat wordt door het andere land gevraagd om de immuniteit van de diplomaat op te heffen. Optie 2: Het oorsprongsland roept de diplomaat terug, waarna hij in het eigen land vervolgd of ontslagen kan worden enz. En dan is er de Russische optie, woedend reageren, excuses en vrijspraak eisen - doen alsof de neus bloedt en de diplomaat zijn werk weer laten doen.
Als het om verkrachting, kindermishandeling enz gaat, zou ik geen pardon kennen..maar ja..wie ben ik? :)
En lieve Ief, life sucks. Sometimes. En de blaadjes vallen van de bomen. En waar waren vanmorgen nu die handschoenen van de kinderen?
In Trouw stond vanmorgen de top honderd van mensen die iets aan duurzaamheid doen. Wil je het lezen? Ach nee, laat maar, dan bestaat het gevaar dat je vindt dat jij daar ook iets mee moet.
Een winterslaap, dat zou wel wat zijn. Of een lange wandeling, wil ook wel eens helpen.
Ik kan dat namelijk niet voorwoorden.
Zelfs een reactie hierop geven vind ik lastig... snap je?
Ja.
Hey.
Maar jij hebt inderdaad wel écht hele mooie kinderen. :)
Nou, wat ik gisteravond a ZES keer heb getypt, was iets van:
Ja, ik keek vandaag ook het nieuws.
En Rusland ging opeens kinderachtig dwarsliggen en zeuren over onze eieren/melkproducten/vlees/voetballers/drugs en een combinatie daarvan.
Alleen maar omdat wij een meppende Freakski hebben gearresteerd.
STOM! STOM! Riep ik.
En daarna ging ik verder met zeiken over het dagelijks leven en in een hoekje zitten bibberen dat mijn dochter misschien wel in de verleidelijke online-armen van een 46-jarige Cuykenaar valt. OFzo.
En als m'n zoon maar geen voetballer wordt.
Dan schoppen ze hem misschien wel doo-hoo-hood.
Whatever.
Hoe laat is het?
Ik zou wel een neutje wodka kunnen gebruiken.
Als kind lag ik wakker van de kernbom die misschien kon vallen, maar echt, ik had beter gewoon kunnen gaan slapen. Nu geniet ik van het goede en het mooie om mee heen, leer dat ook aan mijn kinderen, zodat ik in elk geval weet dat we genoeg van het leven genoten hebben op het moment dat het noodlot toeslaat. 'Maar heeft dat noodlot al niet toegeslagen dan, met je ziekzijn?' Ja, een beetje wel, maar dat betekent nog niet het einde van de wereld, dus genieten kan nog steeds.
En die Poetin en zijn handlangers, die horen achter tralies.
ps. Ik ben echt zó out of your Ruzzle-league he.
@Susy: jij bent echt zó out of my ruzzle league. Ik word oud denk ik. Ik kan niet meer zo snel.
En wat die diplomaat betreft. Ik hen mij verbaast over de slagvaardigheid van de politie. Bij 'gewone',niet onschendbare, mensen blijft dit soort zaken vaak lang aanzeuren totdat er fatale dingen gebeuren.
Verder heeft een een diplomaat nu eenmaal en bepaalde status die Ellen al heeft toegelicht. Gelukkig maar want onze diplomaten zitten in landen waar ze in onze ogen een hele vreemde wetgeving hebben over bepaalde zaken. Ondermeer waar bij ons een roze kleurtje aan zit.
Wees gelukkig met je drie gezonde kinderen en blijf vooral (met humor) schrijven.
@lehti, ik las het, van de duurzame mensen.
Life sucks, and then you die. Het enige dat je kan doen is er zoveel mogelijk uit halen. Maar het lijkt wel of dat ons steeds moeilijker wordt gemaakt, in de wereld zoals die nu is. Nja.
En voor de rest. Tsja. Ik sluit me bij Nicole aan, denk ik. Als ik goed inschat waar ze het over heeft.